We zouden als vrouwen zomaar de waarheid leren kennen. Dan is het einde zoek!

 

Op internet buitelen vrouwen regelmatig over elkaar heen. De reden? Foto’s van afgetrainde moederlijven slechts een maand na de bevalling. Het zou onrealistisch zijn! En het legt de lat voor vrouwen véél te hoog. Want waar zijn de hangbuikjes, de wallen onder de ogen en de putten in de dijen? Ha! Alsof iemand op zulke foto’s zit te wachten. Die vrouwen zie je toch al dagelijks op het schoolplein? Gelukkig met kleding eroverheen en bij voorkeur met zonnebril. Want stel je voor dat zulke dames in het wild ons droombeeld van een immer strak moederlijf verstoren. We zouden als vrouwen zomaar de waarheid leren kennen. Dan is het einde zoek.

 

Als ervaringsdeskundige moeder neem je het soort sprookjes van een superstrak lijf kort na de bevalling uiteraard klakkeloos aan.

Eenmaal moeder, dan ben je blijkbaar niet meer in het bezit van kritisch onderscheidend vermogen. En elke pas bevallen vrouw veronderstelt er na hooguit een paar weken uit te zien als topmodel. Want dat staat toch op Instagram? Terecht dat veel dames zich er druk om maken dat vrouwen niet voorgelogen worden.

 

 

 

Blijkbaar begeven moeders zich voortdurend met oogkleppen op door het leven.

Ze praten nooit met hun moeders, vriendinnen, buurvrouwen, collega’s of andere moeders die ze tegenkomen bij het kinderdagverblijf, de peuterspeelzaal of op het schoolplein. Ze zien ook niet dat die echt niet allemaal na een maand weer topfit en superslank door het leven dartelen. Ze hebben er totaal geen weet van dat het wel even kan duren voordat je weer in vorm bent. En als ze na een maand nog enkele vetrollen bespeuren, zinken ze in totale vertwijfeling radeloos ter aarde. Want die mevrouw op Instagram lukte het na een maand toch wel? Wat is er dan mis met hen?

 

Alsjeblieft! Schat het intellectuele vermogen van de gemiddelde moeder ietsje hoger in.

Als hun partner met Axe deodorant de deur uitgaat, zijn ze heus niet bang dat er hordes vrouwen hysterisch gillend achter hem aanrennen omdat hij opeens onweerstaanbaar zou zijn. Echt, vrouwen hoeven niet meteen verontwaardigd in de pen te klimmen na zo’n foto van een afgetraind lijf. Ze snappen wel degelijk waarom die moeder snel weer in vorm is. Dat is haar beroep namelijk. Zij traint daar dagelijks voor en let heel erg op wat ze eet. Ze verdient het om er zo uit te zien. En ze mag er terecht trots op zijn. Dat ben ik ook als mensen tegen me zeggen dat ze genieten van een artikel dat ik geschreven heb.

 

 

 

Omdat ik schrijf sta ik minder vaak dan zo’n moeder in de sportschool en zie ik er minder strak uit.

Dat zijn keuzes die ik maak. Nou ja, zo werkt het uiteraard niet altijd. Er bestaat ook nog altijd de categorie geluksvogels. Van die vrouwen die in de kraamweek alweer in hun oude kleding passen zonder ooit een voet in de sportschool te zetten. Het leven is op sommige punten oneerlijk. Dat is altijd al zo geweest en dat zal immer zo blijven. Sjonge, daar waren we als vrouwen nog niet achter met een paar decennia levenservaring.

 

Echt, het was ons ook niet bekend dat de ene zwangere vrouw uitgedroogd aan het infuus in het ziekenhuis belandt en een ander negen maanden lang stralend zwanger door het leven dartelt.

We wisten ook niet dat ene vrouw afscheid moet nemen van haar pronte boezem terwijl een andere er zomaar een paar cupmaten bij krijgt door de metamorfose van de zwangerschap, bevalling en borstvoeding. Zomaar, zonder snijwerk, gratis en voor niks. En we hebben ook nog nooit gehoord dat de ene vrouw na twee dagen lang weeën opvangen en uiteindelijk een spoedkeizersnee een kind op de wereld zet terwijl haar collega binnen een uurtje thuis zonder knippen en scheuren bevalt.  

 

 

 

Het leven is oneerlijk.

Echt, dat wisten we al voordat we zwanger werden en bevielen. Weet je wat er ook oneerlijk is? Dat sommige vrouwen ondanks een grote kinderwens en jarenlange behandelingen niet zwanger raken. Of dat ze wel zwanger raken maar steeds weer afscheid moeten nemen van hun veel te vroeg geboren kind. Die vrouwen zouden dolgraag willen zeuren over die paar zwangerschapkilo’s die ze er maar niet af krijgen.

 

Dus laten we koesteren wat we hebben en genieten van het grote geluk dat we als moeders delen, onze kinderen.

De rest is allemaal bijzaak. En dat snappen wij vrouwen heel erg goed. Ook als we moeder zijn. Fijne dag nog :-)

 

2018-10 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto: Pexels.com.

Huishoudweken 2018