Gerard, Marleen, Wilmer en Ruben. Foto: aangeleverd door Gerard Plaggenmarsch.

 

Het stond in de krant. Een prachtig artikel met als thema “leren van spelende kinderen”. Thuis noemen we dit proces ook wel jongleren omdat je nooit te oud bent voor de dagelijkse levenslessen. Daarbij is dankbaarheid een belangrijk onderdeel van dit leerproces omdat het niet vanzelf spreekt dat kinderen de ballen van verschillende vaardigheden hoog kunnen houden. Daarom kijken we met veel voldoening naar onze Ruben die met vallen en opstaan al aardig wat kunstjes onder de knie heeft.

 

Maar wat als dit spel te hoog gegrepen is omdat je kind, door een handicap, geen grip krijgt op al die vaardigheden die nodig zijn voor een zelfstandig bestaan? Dat geldt voor Wilmer, onze oudste zoon, en daar moeten we dagelijks mee dealen. Een lange weg, die begint met acceptatie. Maar mede hierdoor hebben we geleerd dat het leven meer is dan het aanleren van kunstjes. Want de waarde van het leven wordt niet alleen bepaald door onze prestaties , maar meer door wie we zijn. En liefde heeft geleerd om zo naar onze jongens te kijken. En dat is belangrijk als bijstellen van verwachtingen een onderdeel van het leven is geworden. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen, we staan er nooit alleen voor. Soms krijgen hulp uit onverwachtse hoek. En dat zien we als een geschenk uit de hemel.

 

Zoals die keer toen we met hoge verwachtingen een dagje uit gingen en Wilmer zijn draai niet kon vinden. Hij had namelijk iets anders in gedachten en dat konden we niet uit zijn hoofd praten. Ongenoegen groeide uit naar frustratie waar we geen grip op kregen. We konden gewoon niets goeds doen behalve dan hem troosten met wat chips en een dikke knuffel. Wat kan een handicap toch een spelbreker zijn. Natuurlijk hielden we de moed erin, al was het alleen om Ruben die zich prima vermaakte, maar we zaten er wel goed doorheen. Negatieve gevoelens kregen niet alleen vrij spel, maar ook alle ruimte om zich te vermaken ten koste van onze stemming. En eenmaal thuis ging dat spel gewoon door, want die winnaar weet van geen ophouden. Toen kwam dat mooie gebaar, precies op tijd. Zes kaartjes lagen op tafel. Zo vanuit het niets. En elk kaartje was voorzien van een hartje met onze namen erop. Op deze manier had Ruben zijn liefdesverklaring ondertekend. “Leg het maar op jullie nachtkastje”, was zijn advies, “dan kunnen jullie er vaak naar kijken”.

 

En dat hebben we gedaan, in het dankbare besef dat liefde onder alle omstandigheden kan winnen zolang je het de ruimte geeft. En als je het zelf even niet kunt opbrengen, dan komt het je tegemoet. Soms vanuit een verrassende hoek en kinderlijk eenvoudig. Want liefde laat zich niet zomaar buitenspel zetten. En kinderen kunnen daarbij helpen, want in jongleren zitten prachtige levenslessen.

 

Wie is Gerard Plaggenmarsch?

Gerard werkt al zijn hele leven in de zorg. Hij schrijft blogs over zijn twee zoons Wilmer en Ruben. Zijn oudste zoon heeft een handicap. Zijn columns zijn gebundeld in ‘Jongleren, een kunst apart’. Lees hier de recensie die eerder op MoederBrein verscheen of bestel het boek bij Boekscout. De opbrengst van de verkoop gaat naar House Jemima, een huis voor enkel- en meervoudig gehandicapte Palestijnse kinderen in Beit Jala, een dorp vlak bij Jeruzalem. Gerard heeft jarenlang als vrijwilliger in Jemima gewerkt en ontmoette er ook zijn vrouw Marleen. Lees hier het hele verhaal. 

 

9789402224603_cov (1)