Op wereldreis met onze kinderen! Trektocht door de jungle! Profiteer nu van een last minute naar Azië! Ik lees zulke artikelen altijd met groeiende afgunst. Want wat doen wij verkeerd? Als zij met een rugzak door de tropische hitte sjouwen of lachend door Australië liften lukt het toch ook? Waarom hebben onze kinderen dan al slaande ruzie op de achterbank als we nog niet eens de stad uit zijn?

 

 

 

Neem nou die keer toen we van België naar huis reden.

Jongste had het raampje open en Dochterlief vond dat te koud. Een verhitte discussie volgde. Want Jongste beweerde bij hoog en laag dat hij het raampje niet dicht kon krijgen. En niemand anders kon er bij. Normaal sta je tijdens de vakantie altijd in de file, maar op dat moment raasden we met 120 ongehinderd over de snelweg. Mijn Lief rommelde in zijn tas en hield een chocoladereep omhoog. ‘Die is voor jongetjes die hun raampjes dicht kunnen draaien!’ En voilà. Toen lukte het opeens wél! Omkopen is al duizenden jaren lang een zeer beproefde tactiek.

 

Het zal ook wel iets genetisch zijn.

Ik herinner me dat mijn broertje steevast begon te zeuren als we het dorp uitreden. Terwijl we het plaatsnaambordje nog konden zien jammerde hij al luidkeels: ‘Zijn we er alhalhal?’ Mijn ouders zijn er dan ook nooit ingetrapt om met ons de landsgrenzen over te gaan. Onze kinderen hebben het buitenland al wel bezocht. Maar dan per vliegtuig. De landing was uiterst zacht bij hotel schoonmama. Dat alles in een voor ons bekende en vertrouwde omgeving. Dat voelt dus niet voor het echie.

 

 

 

Het enige andere buitenland waar we ons tot nog toe aan hebben gewaagd was België.

Uiteraard in het Vlaamstalige deel. Dat was nog net te doen qua rijden. En die taal begrepen de kinderen nog. Goed, goed, Walibi België (in het Franstalige deel) mocht per gratie omdat we dat ook in Nederland hebben. En toen ze helemaal van slag waren door de andere omgeving, geuren en het huisje spoedden wij ons naar de Albert Heijn. Dat is bekend terrein en daar kwamen ze tot rust. Kom daar in Australië maar eens om. Dan moet je wel heel ver liften of in je camper door de bush 😉

 

Dus voorlopig houden wij het bij Nederland.

En misschien later, als ze wat groter zijn, maken we de oversteek naar Engeland. Per trein natuurlijk. En maar hopen dat het raampje dan niet open kan. Scheelt een hoop geruzie.

 2017-08 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto: Flickr – Photo Sharing.

 Baby inbakerdoeken