Zo draagt Melany altijd de herinnering aan Saul altijd bij zich. Foto: Melany Brunings.

 

Melany schrijft een ontroerende blog over haar miskramen

en haar oudste zoon Saul die veel te vroeg ter wereld kwam

Saul; ‘De gevraagde, om wie is gebeden’

 

Soms denk je dat je alles verwerkt hebt omdat je doorgaat met leven, maar tijdens het schrijven van deze blog heb ik hard gehuild en vroeg ik me af of het ooit over zal gaan. Misschien wordt het minder nu ik het deel. Ik heb geen psychische hulp nodig (denk ik, hoop ik, weet ik niet). Maar aangezien ik mijn kinderwens nog niet heb afgesloten, kan ik me geen nervous breakdown veroorloven op dit moment. Vind jij dat je hulp nodig hebt? Doe een beroep op een professional zoals Irene Otto. Zij is degene die mij vroeg een blog te schrijven over de miskraam die ik zelf heb meegemaakt. Ik kreeg daar veel reacties op. Omdat ik veel vragen krijg over wat ons is overkomen, heb ik het nog eens op papier gezet. Deze keer met meer details. Wellicht biedt het inzicht aan hen die niet weten wat voor impact een miskraam of het verlies van een kind kan hebben. Vooral als je heel bewust bezig bent met een kinderwens. En je er met een vergrootglas boven op zit. Dan hakt het er goed in!

 

Deze blog heeft niet alleen betrekking op de kinderen die ik verloor maar ook op mijzelf.

Ja ik verloor meer dan één kind. En de meest heftige ervaring was na de laatste ICSI-poging (soort vruchtbaarheidsbehandeling). Na die gebeurtenis stortte ik volledig in. Ik was nog niet eerder zwanger geraakt door een behandeling. En deze keer was het wel gelukt! Ik gebruikte DHEA (soort hormoon). En naast de ICSI werd er Assisted Hatching toegepast. Dat is hulp geven bij het openbreken van de eischil om innesteling te bevorderen. Het was een behandeling waar ik veel vertrouwen in had. Die zomer hadden we ook onze eerste stapjes gemaakt op weg naar gezonder leven. Ik had een superfood ontdekt, Chiazaad heette het.

 

Zwangerschap

Deze keer was het wel gelukt. Melany was zwanger. Foto: Bertrik Hakvoort van Fotografie Hakvoort.

 

Tot tien weken ging het goed en ineens kreeg ik helse pijnen. 

Was het de myoom (= vleesboom) die mee groeide? Daarvan had ik er ineens meer dan één. Ik kreeg bloedingen en werd twee keer in het ziekenhuis opgenomen. Niet zomaar bloedingen! Er werd zelfs gedacht aan een bloedtransfusie. Gek genoeg zag het er op de echo allemaal prima uit, iedere keer weer. Ik heb ontelbaar veel echo’s gehad. Het kindje leek het naar zijn zin te hebben. Waar de bloedingen vandaan kwamen? Niemand die het wist. Ook werd ik getest op blaasontsteking omdat ik zo’n branderig gevoel had met plassen. Maar dat leverde niets op. Ik kreeg steeds meer last en pijn. Omdat er niets gevonden werd, moest het de vleesboom wel zijn. Bij twintig weken zwangerschap zou ik daarvoor morfine krijgen. Dat ging ik redden natuurlijk! Ik had al zo lang gewacht op een zwangerschap! Al zou ik negen maanden moeten kruipen. Tot die tijd moest ik het zien vol te houden met paracetamol.

 

Enfin, ik had me er dus bij neergelegd dat het een helse zwangerschap ging worden. 

Op een avond zat ik op de bank en realiseerde ik mij dat ik een pijnloos moment had. Tegelijkertijd ‘plaste’ ik de zitting nat. Gek dat het niet direct tot me doordrong dat ik vruchtwater verloor, dat mijn vliezen waren gebroken. Ik liep naar de badkamer en ging zitten. Ik had een gevoel van moeten plassen en persen. Ik riep mijn man en zei kalm (verdoofd door ongeloof) dat ik vruchtwater verloor. We zijn meteen naar het ziekenhuis gegaan. We hadden immers al afgesproken dat we meteen konden komen als er iets misging.

 

3614005398_c96803bd64_z

Melany kreeg steeds meer last van pijn. Foto: Flickr – Photo Sharing.

 

De pijn begon in al zijn hevigheid terug te komen, dus mijn man reed heel rustig.

Iedere bobbel in de weg voelde ik. Wat een heftige rit was dat. Aangekomen in het ziekenhuis kreeg ik direct een echo. Mijn gynaecoloog trok wit weg. Al het vruchtwater was weggelopen. In sommige gevallen kan met met strikte bedrust terug komen. Maar die kans was klein. De pijn werd steeds heviger. Het waren weeën! Niemand die het tegen mij zei. Ik besefte niet dat ik ging bevallen! Ik stuurde zelfs mijn man gewoon naar huis. Ik zou hem bellen als er iets ergers zou gebeuren. Idioot eigenlijk. Het erge was al op gang gekomen. Maar ik kon de werkelijkheid niet aan denk ik. Ik heb de hele nacht liggen kronkelen van de pijn. En ’s morgens, op Eerste Kerstdag, met 15 weken en 3 dagen werd onze kerngezonde zoon dood geboren. Te jong om het alleen buiten de baarmoeder te redden.

 

Daar lag hij in een metalen bakje.

Hetzelfde bakje waarboven ik had gezeten omdat ik zo moest drukken. Hij was helemaal slap. Ik was verbaasd dat hij op een echt mens leek. Ik zag zelfs op wie hij leek. Alles zat er op en er aan. Ik durfde hem niet aan te raken of vast te houden. Ik kreeg de vraag of ik hem vast wilde houden. Ik schudde heftig van niet. Dichtbij durfde ik niet. Het was te vroeg voor mij om de werkelijkheid in de armen te nemen. Ze namen hem mee om hem koel te houden voor onderzoek zei de verpleger. Mijn man werd opgebeld. En hij heeft hem ook nog gezien. Het was voor hem een grote schok. Hij huilde! Ik (nog steeds) niet.

 

5230325916_6ed84fc76f_b

Melany moest een curettage ondergaan. Foto: Flickr – Photo Sharing.

 

De placenta liet niet los.

Dus moest ik een curettage ondergaan. Op de operatietafel zei de verpleger: ‘Gefeliciteerd, wat is het geworden?’ ‘Een miskraam’, zei ik. Zonder tranen. Zonder gevoel. Ik draaide mijn hoofd om. Weg van de verpleger. Verlangend naar het niets wat voorlopig alleen nog maar narcose zou betekenen. Mijn ogen ontmoetten de ogen van mijn gynaecoloog. Hij legde zijn hand op mijn been en fluisterde onder zijn kapje vandaan: ‘Sorry, hij wist het niet.’ En ik zei: ‘Geeft niet. Want ik voel toch niets. Het geeft écht niet!’

 

Toen ik bijgekomen was, hadden we een gesprek met de gynaecoloog.

Hij stelde voor ons kindje en de placenta door te sturen om onderzoek te doen. Ze hadden wel al een kweek afgenomen en het bleek dat ik drager was van de GBS-b bacterie. Dat is een streptokok die pas sinds 2014 standaard getest wordt bij zwangere vrouwen. Te laat voor mij, want mijn verhaal speelde zich af in 2012. De gynaecoloog vermoedde dat de bacterie een infectie had veroorzaakt en dat daarom mijn vliezen braken. 

 

pexels-photo-sad woman-large

Melany heeft geen moment gehuild. Ze had geen tranen in zich. Foto: Katii Bishop via Pexels.com.

 

Ik heb geen moment gehuild.

Ik had niets meer in mij. Ik had geen tranen meer. Ik deed vrolijk maar van binnen was ik op. Ik gaf nergens meer om, ik was er helemaal klaar mee. Niet met de behandelingen of zo, maar met mijn leven. Ik gaf niet meer om mezelf en ook niet om anderen. Ik verlangde naar niets. De dood leek daar toch het meeste op. Op de automatische piloot ging ik doen wat er van me verwacht werd. Want ja ‘eruit stappen…’ Hoe doe je dat? Klinkt dramatisch hè? Zelf was ik er heel kalmpjes onder. Het zou een grote opluchting zijn als het me lukte. En toen kwam de uitslag van de patholoog.

 

Ons kind was kerngezond!

De conclusie was dat de GBS-b bacterie een infectie had veroorzaakt. Daardoor waren mijn vliezen kapot gevreten. Ook de placenta was aangetast en een stukje van de knie van mijn zoon. Ik werd boos door deze uitslag. Als ik getest was, had ik antibiotica gekregen. En dan was ons kind misschien blijven leven. En ik werd boos op mezelf. Want mijn lijf had gefaald! Ik was niet gezond genoeg geweest en daarom had mijn lichaam de bacterie niet kunnen verslaan. Mijn immuunsysteem was zwak en dat had het leven gekost van ons kind. Wat bezielde mij eigenlijk om te denken dat een ongezonde vrouw een zwangerschap zou kunnen voldragen?!

 

hand-palm-baby-large

Als Melany getest was, had ze antibiotica gekregen en was haar kind misschien blijven leven. Foto: Pexels.com.

 

Ik googelde wat en vond de stichting van ouders met GBS-b en deed navraag.

Ze hadden nog niet eerder gehoord van zo’n agressieve vorm van GBS-b. Op een forum vroeg ik er naar en binnen no-time meldde zich een aantal vrouwen die ook een miskraam had gehad. En toen stortte ik opnieuw in. Moeder Natuur had mij in het gezicht gespuwd. Ik voelde me verslagen. Ik mocht mijn wens niet vervullen. Ik mocht niet van het geluk proeven. Ik begreep nu waarom sommige mensen zelfmoord pleegden. De jus was er af voor mij. Ik had niets meer over van mezelf. Voor mezelf of om aan anderen te geven.

 

Toch bleek zelfmoord geen optie, ik ben een lafbek.

Ik had wel een paar manieren bedacht maar alles wat ik bedacht zou pijn doen of een ontzettende ravage aanrichten. Wat een mislukking was ik, zelfs een zelfmoord plannen lukte mij niet. Ik leefde vervolgens weken in een cocon. Ik zocht geen contact en de verplichte contactjes werkte ik keurig af. Ik wilde ruis, ik wilde niets. Ik had die stilte nodig om tot de conclusie te komen dat het niets en geen zelfmoord betekende dat er iets anders moest gebeuren. Ik werd ook moe van het niets.

 

Prescription

Foto: Pexels.com

Melany heeft gesprekken met de arboarts en de psycholoog.

 

Ik herinner me ook een gesprek met een Arboarts.

Die schrok zich een hoedje van mijn toestand. Daar zat ik als een soort taperecorder mijn verhaal te doen. Ik glimlachte slechts flauwtjes bij alle hersenspinsels die ik had, terwijl ik heus wel wist dat het niet normaal was hoe ik me daarbij gedroeg. Ik moest lachen omdat zij heftiger reageerde dan ik. Wat voel je je vreemd en ver van jezelf vandaan als je in een depressie belandt. Ook de maatschappelijk werker van het ziekenhuis gaf het na een poosje op. Ik had een psycholoog nodig.

 

Die psycholoog heb ik wel opgezocht.

Maar ik belandde bij de verkeerde op de stoel. Iemand die mij bijna alle foute opmerkingen (zoals beschreven in het boek ‘Open Zenuw’) voor de voeten gooide als oplossing. ‘Denk positief! Laat het los! Adopteer gewoon! Neem een hond!’ Daarbij stond hij ook nog eens te trappelen om te graven in het verleden. En daar ben ik niet van. Ik ben meer van hier en nu en verder. Vergeet ik nog bijna te vermelden dat ik ook een intake heb gehad bij de GGD. Die vonden dat het nog niet ernstig genoeg gesteld was met mij om zich over mij te ontfermen.

 

1-7078

Melany en haar man zetten nieuwe stappen om hun dromen te verwezenlijken. Foto: Fotografie Hakvoort.

 

Mijn lief en ik begonnen langzaamaan te praten over wat we nog gingen doen om onze kinderwens te verwezenlijken. 

En we besloten dat we zonder energie geen nieuw leven konden maken. We wilden ons weer goed voelen. Dat was het belangrijkste! Mijn verstandige man kende mijn angst maar al te goed en zei: ‘We stoppen niet met onze droom, maar we verleggen de focus naar onze geestelijke en lichamelijke gezondheid. Want zonder dat op orde te hebben, gaat niets lukken.’ En dat deden we. Al onze energie ging daarin zitten! Voor mij was er geen andere weg meer. Want het alternatief voor mij was immers ‘narcose for ever’. Deze weg moest ik nemen om te zien of ik er uit kon komen. En dat lukte, daar heb ik vaker in andere blogs over geschreven. We werden beloond voor het omgooien van onze levensstijl. Zeven maanden later raakte ik zwanger. Spontaan! En we werden gezegend met nog een zoon. Bijna een sprookje eigenlijk.

 

De naam van onze eerstgeborene is met veel zorg uitgekozen.

Saul betekent ‘De gevraagde, om wie gebeden is’. Ik heb een tatoeage laten zetten omdat ik het nodig heb hem dichtbij mij te hebben. Hij staat op de binnenkant van mijn linkerarm, dichtbij mijn hart. En daar blijft hij totdat mama zich bij hem voegt.

 

Melany 

 

Lees hier het artikel over Melany dat eerder op de site van MoederBrein verscheen.

 

 

Wie is Melany Brunings?

 

Melany door Astrid Volten

Melany Brunings. Foto gemaakt door Astrid Volten

 

Melany Brunings gooit na jarenlange vruchtbaarheidsbehandelingen het roer om en gaat samen met haar man heel gezond leven.

Zeven maanden later raakt ze spontaan in verwachting en momenteel is ze de trotse moeder van een gezonde zoon. Melany heeft nu als missie om de kennis van vrouwen over hun eigen vruchtbaarheid te vergroten. In februari 2015 begint ze een openbare Facebookgroep, een besloten Facebookgroep, een Facebookgroep Vrouw, vruchtbaarheid, voortplanting & zwangerschap, een twitteraccount en een website Kinderwensbloggers. Melany is altijd op zoek naar nieuwe bloggers. Ze is te bereiken via 06-30950140 of info@kinderwensbloggers.com Daarnaast assisteert Melany als ZZP-er andere kleine ondernemers met public relations, media en netwerken. Haar bedrijf heet MB Consultancy.  

 Miljoenen artikelen