Er woedt een ware oorlog tussen (deeltijd) werkende vrouwen en thuisblijfmoeders. Eén ding is gelukkig helder. De ander doet het helemaal fout. Vrij vertaald, je doet het nooit goed. Zo hoort volgens het werkende kamp een moeder niet thuis te zitten. Dat is trouwens een schoolvoorbeeld van een contradictio in terminis. Want met dreumesen en een baby om je benen doe je namelijk alles behalve zitten!

 

 

 

De meest hectische dag op kantoor lijkt een oase van rust vergeleken met de uitputtingsslag om kinderen heelhuids de dag door te loodsen. 

Je krijgt geen moment rust. Ze achtervolgen je zelfs tot de deur van het kleinste kamertje. En al hun eisen dien je onmiddellijk in te willigen op straffe van gejengel of een fikse huilpartij. En terwijl jij net gemorste limonade opdweilt, rinkelt je mobiel en staat op hetzelfde moment de pakjesbezorger voor de deur. Tijdens het in ontvangst nemen, gooit je oudste nog een beker melk over de vloer en trekt baby kopjes uit de kast. En de wasberg slinkt nooit. Welkom in de wereld van de thuisblijfmoeder.

 

Lyrische verhalen van moeders die zelf alles van hun kind mee willen maken, neem ik dan ook met een flinke korrel zout.

Iedere moeder plakt ze weleens met liefde achter het behang. Vooral na een paar verregende dagen. En ook samen met je kinderen op pad gaan, is lang niet altijd even handig. Als jij écht iets dringend nodig hebt, gooien ze altijd hun kont tegen de krib. Dan liggen ze overdwars in de buggy of doen ze een wedstrijdje wie het hardste kan huilen. Het winkelt niet zo prettig met twee van die loeiende sirenes weet ik uit ervaring. 

 

 

Maar niet getreurd.

Ook een moeder die een paar dagen per week werkt, kan op kritiek rekenen. Want met zo’n baantje voor de ‘leuk’ ben je nog steeds afhankelijk van je partner.  De top kun je wel vergeten. Geen wonder dat zoveel vrouwen hun hoofden bezeren aan het glazen plafond. Maar ja, ook een vrouw die voltijd werkt, krijgt afkeurende blikken. Waarom wilde ze sowieso kinderen? Blijkbaar verwachten sommigen dat na de komst van een baby elke vrouwelijke ambitie als bij toverslag verdampt. Voor vaders schijnt dat vreemd genoeg niet op te gaan. Die hoeven zich nooit te verantwoorden voor een voltijd baan.

 

Uiteindelijk is die hele moederoorlog verspilde energie.

Iedereen zit in hetzelfde (op)voedschuitje. Steun elkaar als moeders waar het kan, zet je gezin op de eerste plek en geniet van de mooie momenten. Mijn dochter had als kleuter alles al uitgestippeld. Ze wil heel veel kinderen die ze ’s ochtends bij mij zal brengen. Met het vriendelijke verzoek of ik ze ook even wil voeden, want daar heeft zij als drukke werkende mama natuurlijk geen tijd voor. Ik ben dus gewaarschuwd. Als ik tegen die tijd weer even op adem wil komen, moet ik af en toe een kantoordagje inplannen. Daar zijn geen kinderen en dan kan ik tenminste ongestoord koffie drinken.

 

2017-08 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Illustratie: Illustratrice en kunstenares Heidi Urban-Pasterkamp van atelier Viltzijdig

 Babyfoonweken