Mannen zijn intrigerende wezens. Drop ze midden in de stad en ze vinden blindelings de weg naar huis op hun innerlijke kompas. Ze ontdekten zelfs de route naar de maan en plantten daar een vlag neer. Vraag zo’n zelfde man echter om boven een pyjama voor zijn kind uit de kast te pakken en paniek straalt uit zijn ogen. ‘Waar liggen die pyjama’s dan?’ Het doet er niet toe dat die al vier, vijf, zes jaar of langer op dezelfde plek liggen. Dat soort dingen zijn per definitie onvindbaar!

 

 

 

Een slimme vrouw slikt opmerkingen wijselijk in en geeft gericht aanwijzingen.

‘In de witte kast op zijn kamer, derde laatje links.’ Vol goede moed gaat hij op pad. Halverwege de trap hapert zijn interne navigatiesysteem dusdanig dat hij met lege handen terugkomt. In het gunstigste geval daalt hij met een pyjama van de jongste de trap af. Dat die twee maten te klein is, vindt hij een pietluttig detail. Als je hard genoeg trekt, gaat dat ding toch gewoon aan? En paars kan toch ook best voor een jongetje?

 

Waarom kan dat niet?

Wie ziet dat kind nou ’s nachts? Wij? Nou én? Mij boeit het niet! Het ziekenhuispersoneel? Als hij vannacht uit het bed stuitert en zijn been breekt? Hallo!?! Hoe groot is die kans eigenlijk? En denk je écht dat ze zich daar druk maken over zijn pyjamakleur als hij daar binnen komt? Dat ik makkelijk praten heb omdat ik niet aangekeken word op zijn kledingkeuze? Waar héb je het over? Dat jij toevallig wel gebeld bent door de juf van oudste omdat jij zijn gymkleding was vergeten? Kom op zeg. Dat regelt hij toch altijd zelf? Hij is toch al twaalf? Oh, dat heb je die juf ook geantwoord. Dat jij geen gym had en dus geen gymkleding kon vergeten. Maar dat oudste het zelf was vergeten. Dan heb je je punt toch gemaakt?

 

 

Wacht even. Het punt is dat dat nou juist het punt is?

Dat je als moeder altijd ter verantwoording wordt geroepen als er iets fout gaat en als vader niet? Dat moeders wel lachten die keer dat ik hem twee verschillende sokken aan had getrokken toen jij ziek was? Maar dat ze met opgetrokken wenkbrauwen kijken als hij dinsdag met zijn broek achterstevoren uit school naar buiten komt. Terwijl dat niet eens jouw schuld is omdat hij dan gym heeft. En zichzelf aankleedt en de juf kan niet op al die dertig kinderen tegelijk kan letten. Dat jij dat dan altijd zegt dat hij gym heeft gehad zodat je toch een capabele moeder lijkt? Pffft. Wat doen vrouwen toch ingewikkeld.

 

 

Goed, goed, ik pak zijn eigen pyjama al.

Als jou dat blij maakt. Hoef je vannacht niks uit te leggen in het ziekenhuis. En ja, volgende keer neem ik de tomtom mee. Als jij dan vast even het adres intoetst. Doe ik dat als jij naar ons vakantieadres rijdt. Zijn we allebei tevreden.

 

2018-04 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto: Pexels.com.

Back to study