Matthias zwaait vrolijk naar voorbijgangers. Foto’s in dit artikel: privébezit van Marijke Hoekstra-de Boer.

(Lees hier in deel 1deel 2, deel 3 en deel 4 en deel 5 over het zeilende stel dat op Amerikaans Samoa een baby kreeg en daarna weer verder wilde zeilen op zoek naar avontuur.) 

 

Deel 6: Marijke en Albert voeren vijf jaar de wereldzeeën over 

Angstige momenten voor zeilend stel 
‘We laten de piraten onze baby zien en
hij begint uitbundig naar hen te zwaaien’

 

Bij het naderen van de Filippijnen lette het zeilende stel Marijke en Albert extra goed op. ‘Destijds stond het gebied bekend om piraterij’, zegt Marijke. ‘Vrienden van ons waren bijna overvallen en waarschuwden ons.’ De tactiek? Piraten kwamen langszij en vroegen om water. Als je dat wilde geven, sprongen ze opeens aan boord. ‘Na een intensieve zeilweek waren we erg alert toen we de Filippijnse kust aan de horizon op zagen doemen. En ja hoor, opeens hoorden we een ontzettend lawaai. Plotseling voeren overal lokale bootjes met zware buitenboordmotoren. Voor, achter en naast onze boot. Mannen gebaarden heel agressief dat we direct water moesten geven. Wat nu?’

 

 

‘We hadden genoeg gelezen en gehoord van medezeilers dat we hier niet op in moesten gaan’, vertelt Marijke.

Ook al voeren de bootjes vlak voor de boeg heen en weer, Albert bleef stug koers houden. Dit tot groot ongenoegen van de piraten. ‘De situatie werd steeds dreigender’, herinnert Marijke zich. ‘Ze begonnen steeds woester te gebaren en te schreeuwen en eisten dat we onmiddellijk water zouden geven. We waren ten einde raad. We hadden uit principe geen wapens aan boord en tegen zo’n grote groep mannen waren we machteloos. We wisten niet wat we moesten doen!’

 

 

‘Totdat Albert me opeens vroeg om onze baby Matthias wakker te maken en naar buiten te brengen.

Ik begreep meteen waar hij op doelde en haalde Matthias uit zijn wieg. Hij sliep nog’, vertelt ze. ‘Maar eenmaal buiten hoorde hij de zware ronkende buitenboordmotoren van al die bootjes naast ons schip. Hij was direct klaarwaker. En terwijl wij doodsangsten uitstonden, keek hij opgetogen naar de bootjes vol boze mannen. Een week lang had hij alleen maar water gezien. Water, water en nog eens water. En nu zag hij opeens overal mensengezichten. Geweldig vond hij dat!’

 

Guitige Matthias

De grote lach van Matthias.

 

‘Op Matthias’ gezicht verscheen onmiddellijk een grote lach’, gaat Marijke verder.

‘En wat deed hij tot onze grote verbazing? Hij begon uitbundig te zwaaien naar al die woest kijkende mannen. We hielden nog steeds ons hart vast van angst’, zegt Marijke. ‘Wat zouden de piraten doen? En toen gebeurde er voor onze ogen iets verbazingwekkend. De woeste mannen kregen onze zwaaiende Matthias in de gaten en plotsklaps sloeg hun stemming om. De kille dreiging in hun ogen verdween en er kwam een warme glimlach voor in de plaats.’

 

‘De piraten hoefden opeens geen water meer.

Tot onze grote verbazing riepen ze opeens: ‘Bewaar het water maar voor de baby!’ En ze zwaaiden allemaal vrolijk terug naar Matthias! Die wuifde nog steeds in alle onschuld naar die woeste mannen. Daarna keerden de piraten hun bootjes en voeren ze weg van onze boot. We konden het haast niet geloven. Ze lieten ons verder met rust! Pffft! Wat een enorme opluchting. We stonden nog steeds te trillen op onze benen en het angstzweet gutste van ons af.’

 

 

‘We wisten dat we door het oog van een naald waren gekropen’, vertelt Marijke.

‘Maar ook dat onze schietgebedjes waren verhoord. We waren op een wonderbaarlijke manier gered! Gered door een zwaaiende baby! Zo ervoeren we vaker tijdens de reis dat we bescherming van Boven kregen. Dat aanvaringen net op het laatste moment werden voorkomen bijvoorbeeld. ’

 

Maar hoe was Albert op het briljante idee gekomen om Matthias tevoorschijn te halen?

‘Wij wilden absoluut geen wapens aan boord en zochten naar een goed alternatief. ‘Toevallig’ had Albert ergens in een zeilersblad gelezen dat de bewoners van deze eilanden dol zijn op baby’s. We hadden daarom zelfs aan het begin van onze reis een babypop gekocht. Die zouden we dan in geval van nood kunnen laten zien. Maar door de komst van Matthias hadden we een echte baby en was de pop overbodig. Die pop hebben we een kindje op een eiland cadeau gegeven.’

 

 

 

Dat baby’s inderdaad een bijzondere status genieten op de eilanden hadden Albert en Marijke zelf ook ervaren.

‘In Brunei gingen we vaak met de bus naar de stad om boodschappen te doen. Steevast vroeg de chauffeur om onze baby. En tijdens de hele rit hield hij dan Matthias op zijn schoot. Alles is daar mogelijk met baby’s. Mannen lopen er mee rond en ze pronken wat af met hun kleintjes. Heel bijzonder om dat mee te maken. En hun grote liefde voor baby’s heeft ons uit een zeer penibele situatie gered. Daar zijn we nog steeds dankbaar voor.’

2016-05 Tekst: Samenwerking tussen Marijke Hoekstra-de Boer en Alice ten Napel voor MoederBrein.

 

Binnenkort lees je in deel 7 hoe Albert en Marijke de supermarkt gebruiken als alternatief consultatiebureau.

 

Benieuwd naar het complete avontuur van Marijke en Albert?

Bestel het boek ‘Parels achter de horizon’ door Albert Hoekstra via: marijkedeboer@zonnet.nl. 570 pagina’s met kleurenfoto’s. Prijs: Euro 24,95.

Of bestel het hier via bol.com.

 

52d9556ecb6db7.70153399

 Vaderdag 2017 NL