Gewoon anders moederen

Adoptie deel 7 Eindelijk thuis! Jolanda: ‘Mijn allergrootste wens was in vervulling gegaan!

juan-en-jolanda-uitsnede

De 1e maanden van een Urker Colombiaan

Jolanda: ‘Het moederschap voelde zo goed

en fijn, ik genoot zelfs van een poepluier!’

 

Deel 7: Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen

Lees hier deel 1deel 2deel 3, deel 4, deel 5 en deel 6.

 

in-het-urker

Juan in de traditionele Urker klederdracht tijdens Urkerdag.

 

Als Jolanda en Klaas eindelijk met de kleine Juan thuiskomen op Urk begint het grote genieten. Jolanda peinst er niet over om buitenshuis te blijven werken. Als ze het nieuws krijgt dat Juan in Colombia op ze wacht, levert ze meteen haar visschort in. Haar baan in de visverwerkingsindustrie is verleden tijd. En ze stort zich vol overgave op het voltijd moederschap. ‘En dat voelde zo goed en fijn. Mijn allergrootste wens was in vervulling gegaan!’ Ze vindt het in één woord geweldig. ‘Zelfs van een poepluier kon ik nog genieten’, lacht ze.

 

 

 

‘Het was net of alle voorgaande jaren wegvielen’, vertelt Jolanda.

‘Onze ouders hoefden geen meer verdriet om ons te hebben’. En ook de vele zwangerschappen in de familie raken plotsklaps een minder beladen gespreksonderwerp. ‘Ik vond het zo mooi om te zien hoe blij iedereen voor ons was. Ik genoot volop van alles. Als ik ging wandelen voelde ik me zo trots als een pauw. De eerste keer dat ik op stap ging, liep ik naast mijn schoenen. Iedereen wilde natuurlijk even in de wagen kijken, mensen leefden zo ontzettend met ons mee, geweldig.’

 

urk

Juan in de maxi-cosi.

 

Jolanda probeert zo snel mogelijk om de befaamde drie R’en toe te passen, rust, reinheid en regelmaat.

In Colombia krijgt ze te horen hoe ze een flesje klaar moet maken en hoe vaak ze dat Juan moet geven. ‘Voor de rest moesten wij alles zelf maar een beetje uitzoeken. We hadden geen kraamverpleegster die het ons allemaal uitlegde.’ Gelukkig komt er al snel een medewerker van het consultatiebureau langs. Ze vertelt veel over de babyverzorging en Jolanda kan alle vragen stellen die ze heeft. ‘Dat was heel fijn.’

 

Ook gaat ze op gezette tijden naar het consultatiebureau voor de standaardbezoeken.

Meten, wegen, vaccinaties en spreken over de ontwikkeling van het kind. ‘Bij de geboorte woog Juan bijna vijf pond. En hij groeide mooi met de onderste Nederlandse groeilijn mee omhoog. Hij was klein en fijn en ontwikkelde zich razendsnel. Met tien maanden liep hij al. Hij was vliegensvlug en heel beweeglijk. Hij klom overal op en af. Ik moest ogen in mijn nek hebben ha, ha. Maar ik was super gelukkig.’

 

juan-strand-uitsnede

Juan bij het Urker strand.

 

Klaas gaat al snel weer aan het werk en Jolanda is thuis.

Maar het is alles behalve een rustige bedoening. ‘We kregen maandenlang enorm veel aanloop thuis. Iedereen was nieuwsgierig en kwam graag om een hoekje kijken. Ze wilden graag ons verhaal horen over hoe het ons in Colombia was vergaan. Tijdens ons verblijf daar stuurden we af en toe een mail. Er was namelijk maar één computer beschikbaar. En daar moesten zo’n tien stellen gebruik van maken. Vandaar dat we nog heel wat te vertellen hadden.’

 

 

 

‘Juan werd overladen met cadeaus’, herinnert Jolanda zich.

‘Heel lief allemaal, maar daar hebben we ook van geleerd. Bij de komst van onze twee andere kinderen Cris en Elizabeth hebben we dit op het kaartje gezet: ‘Uw komst is ons cadeau. Wilt u ons iets geven? Dan liever zo: met daarachter een envelopje t.b.v. Stichting Red de Kinderen van Colombia.’ Bezoekers doneerden gul. ‘En cadeaus kregen ze evengoed.’

 

juan-5

Juan is een echt lachebekje. 

 

Jolanda geniet volop. ‘Juan was en is een heerlijk jongetje.’

Maar haar gedachten gaan ook heel vaak naar zijn mammita in Colombia. En het besef dat hun geluk gebaseerd is op het verdriet, de armoede en de onmacht van zijn mammita. En wat dat voor haar betekent. ‘Zij moest vanaf nu al die mooie momenten missen. De eerste keer kruipen, het eerste fruithapje, de eerste stapjes, het eerste tandje. Alle keren waarop je zo ontzettend trots bent op je kind. Op zulke momenten zou ik zo graag aan zijn mammita laten zien dat het goed met hem gaat.’

 

Gelukkig is er wel een mogelijkheid voor de mammita om te weten hoe het Juan vergaat.

‘We moesten een jaar lang elke drie maanden een rapportage schrijven voor Stichting Wereldkinderen. Alles over de eetgewoontes van Juan, het verloop van zijn groei, zijn slaapgewoontes, wat hij het liefste deed en waar hij graag mee speelde. Daar voegden we altijd een setje foto’s bij. Wereldkinderen volgt zo de ontwikkeling van je kind en stuurt het verslag later naar Los Pisingos, het kindertehuis in Colombia. Alle informatie gaat in het dossier van Juan. En zijn mammita mag het daar te allen tijde inzien. Een fijne gedachte.’

 

juan-eten

Het eerste fruithapje smaakt Juan niet echt lekker zo te zien.

 

In Nederland zijn ze nog niet helemaal klaar met de papieren rompslomp.

Ze schrijven Juan in bij de burgerlijke stand op Urk. Ze veranderen de achternaam Tol-Leistra (in Colombia krijgen kinderen standaard de achternamen van beide ouders) in Tol en vragen een Nederlands paspoort aan. Het is ook handig om Juan in te schrijven bij de burgerlijke stand in Den Haag. ‘Wanneer Juan later officiële papieren nodig heeft als hij bijvoorbeeld gaat trouwen dan hoeft hij niet helemaal naar Colombia toe om dat te regelen. Dat kan nu gewoon in Den Haag.’

 

‘We hebben ook bij alle kinderen meteen een eigen paspoort geregeld.

Stel dat Juan tijdens de adoptie van een volgend kindje ziek zou worden of dat we door een nare gebeurtenis met familie in Nederland halsoverkop terug moeten, dan kan eentje met Juan terug naar Urk en de ander in Colombia blijven. Als de inschrijving in Den Haag is afgerond dan is de adoptieprocedure eindelijk echt klaar. Wat een heerlijk gevoel.’

 

krantje-lezen-met-va

Samen met papa de krant lezen.

 

Na de komst van je eerste kind moet je minimaal een jaar wachten voordat je je weer in mag schrijven om een volgend kind te adopteren.

Jolanda lacht. ‘Dat hebben we na een jaar onmiddellijk gedaan. En in november 2003 hadden we onze beginseltoestemming binnen.’ Na hun indrukwekkende eerste reis hebben Jolanda en Klaas een paar besluiten genomen over wat ze een volgende keer graag anders willen doen. Eén daarvan is dat ze dolgraag beter willen communiceren met de Colombianen. Dus gaan ze op Spaanse les. 

 

 

 

‘In Colombia spreken heel weinig mensen Engels.

Wij kenden natuurlijk wel wat Spaanse standaardwoordjes en met handen en voeten kom je ook een heel eind. Toch vonden we het een groot gemis dat we geen echt gesprek konden voeren. Ook niet met het personeel. Die mannen en vrouwen moesten keihard werken voor een schamel loon. Ze hadden het niet breed en leefden thuis onder moeilijke omstandigheden. We hielpen ze ’s avonds vaak even in de keuken. En ondanks onze spraakverwarring hadden we samen heel veel lol.’

 

urkerdag-2

Een gelukkig gezin.

 

Wanneer ze een tweede adoptieverzoek indienen, gaan ze meteen op Spaanse les.

En tijdens de twee reizen die nog volgen hebben ze daar veel profijt van. Maar eerst begint opnieuw het frustrerende wachten op een kindje. En het gaat heus niet sneller omdat ze al een kindje hebben geadopteerd. ‘En dat wachten is slopend. Elke dag is er dan weer eentje teveel.’ 

2017-10 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

Lees volgende keer in deel 8 over de adoptie van Cris.

 

Meer weten over adoptie? Enkele leestips:

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 

 

 

Baby- & kinderkleding

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Lees dit hilarische boek! Waarom? Daarom! Opvoeden op z’n Surinaams

Tijd voor een tegenoffensief! Hoe is het eigenlijk met het mannenlijf na de bevalling?