Au! De wond van Juan is verkeerd gehecht

De dokter probeert met een stompe

schaar de hechtingen los te knippen

 

Adoptie deel 11: Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderenLees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8, deel 9 en deel 10.

 

 

Een week na de bloederige valpartij van Juan moeten de hechtingen eruit. Maar dat loopt uit op een klein drama. ‘De dokter kwam langs op onze kamer in het pension en haalde de pleister eraf. Tot onze grote schrik ontdekte ze dat de wond van Juan in het ziekenhuis in Santa Martha verkeerd was gehecht. De hechtingen zaten niet aan de buitenkant maar aan de binnenkant vast. En het los knippen ervan werd een hele pijnlijke zaak voor Juan. Het zweet stond ons al snel op het voorhoofd. We konden wel janken op dat moment.’    

 

juan-gewond

De gewonde Juan kijkt samen met broertje Cris naar een video. 

 

‘De dokter probeerde eerst met een stompe schaar de hechtingen los te knippen.’

Jolanda en Klaas kijken elkaar benauwd aan. Dit gaat niet werken! En inderdaad, Juan schreeuwt het uit van de pijn. ‘Uiteindelijk lag hij als een mummie in een lakentje opgerold te gillen. Met ons nagelschaartje werden de laatste hechtingen losgeknipt. Vreselijk om te zien dat je kind zoveel pijn heeft. Je moet echt niets mankeren in Colombia. Wat een drama. In Nederland hadden ze oplosbare hechtingen gebruikt of de wond geplakt. Nu had Juan voor niks zoveel pijn. Op dat moment wensten we van ganser harte dat we gewoon thuis waren. Maar ja, het was nu eenmaal even niet anders.’

 

straatventer

Colombiaans straatbeeld.

 

Na al deze ellende besluit Jolanda dat het tijd is voor iets leuks.

Samen met de vriendin uit Rijssen, die ook weer een kind heeft geadopteerd, gaat ze naar de kapper. De mannen blijven met de kinderen achter in het park. ‘Colombianen zijn heel ijdel en krijgen bij een kappersbezoek ook meteen een hand- en voetverzorging. We werden die dag helemaal mooi gemaakt en we hadden de grootste lol. Ze proberen in hun beste Spaans een gesprek aan te gaan en dat zorgt voor de nodige hilariteit. De spraakverwarring is compleet. ‘Maar met handen en voeten kom je een heel eind’, grinnikt Jolanda. Het resultaat? Prachtig gelakte nagels, eeltloze voeten en een mooi geknipte coupe.

 

Maar er is ook nog werk aan de winkel.

Jolanda en Klaas willen weer spullen brengen bij de kindertehuizen waar ze tijdens hun eerste adoptiereis zijn geweest. Dat lukt echter niet om de adressen te achterhalen omdat hun toenmalige chauffeur Salvador inmiddels is overleden. Maar er is een alternatief. De vrienden uit Rijssen hebben namelijk via Woord en Daad een sponsorkind in Bogota. En ze hebben toestemming gekregen om het meisje te bezoeken. Van de plaatselijke organisatie CDA (Corporation Dios es Amor, God is Liefde) krijgen ze zelfs een tolk en een chauffeur mee. Jolanda en Klaas zijn ook uitgenodigd.

 

Van tevoren slaan ze bij een groot warenhuis heel veel schoolspullen in en gaan op pad.

In een  hoofdkantoor vindt de ontmoeting plaats met het sponsorkind en haar moeder. ‘Wij keken op een afstandje mee’, vertelt Jolanda. ‘Het was een beetje onwennig, maar ontroerend om te zien. Ze waren erg dankbaar dat hun dochter dankzij de financiële steun naar school kon gaan. Voor ons is dat zo vanzelfsprekend. Wij beseffen niet half hoe rijk we zijn.’

 

jolanda-juan-cris

 

Daarna gaan ze in een busje naar de school van het meisje.

‘Hartverwarmend hoe we daar werden ontvangen. Ze dansten en zongen voor ons.’ Iedereen is heel blij met de schoolspullen die ze uitdelen. Vervolgens bezoeken ze het meisje thuis. ‘We gingen met zijn allen naar binnen en toen was het gelijk vol! Ze woonden daar met zijn vieren in een piepklein huis. Toch waren ze heel tevreden. Daar kunnen wij nog heel veel van leren.’

 

colombiaanse-school

Op de Colombiaanse school.

 

Dan gaat de tocht verder naar een project van CDA in een dorpje net buiten Bogota.

Ze rijden door de bergen. ‘Vooral ’s nachts best een gevaarlijk gebied’, vertelt Jolanda. ‘We moesten ervoor zorgen om voor het donker daar weg te zijn. Wat een rit was dat. We reden over wegen die die naam niet verdienden. We klommen en daalden over stoffige zandwegen, zagen kinderen op blote voeten bij armoedige huisjes en schrokken van gevaarlijk uitziende mensen. Ik moest denken aan het lied ‘Op bergen en in dalen, ja overal is God’. Erg toepasselijk daar.’  

 

 

 

Als ze aankomen bij de school is er net lunchpauze.

‘Als buitenlanders waren wij een bezienswaardigheid.’ De kinderen drommen om ze heen en betrekken Juan en Daisy (de dochter van het echtpaar uit Rijssen) direct bij hun spel. De bezoekers lunchen mee en een medewerker bidt met ze. ‘Zo mooi om die eenheid in geloof mee te maken’, zegt Jolanda. ‘Ze waren dankbaar voor alle steun van Woord en Daad. Fijn dat veel kinderen hierdoor onderwijs krijgen.’ Tijdens de rondleiding zien ze dat het sponsorgeld goed wordt besteed. Op de binnenplaats ontmoeten ze een klasje met minder valide kinderen. ‘Ze waren aan het voetballen met een grote schil en wij deden even mee. Dikke pret. Die kinderen leerden ons dat je ook met weinig kunt genieten.’

 

juan-en-cris-2

Dit is mijn broertje!

 

Na dit indrukwekkende bezoek gaan Jolanda en Klaas naar het vliegveld.

Ze hopen er twee medewerkers van ‘Red de kinderen van Colombia’ te ontmoeten. Ze willen na thuiskomst geen cadeaus voor Cris maar een envelop met inhoud voor deze stichting. Ze kennen elkaar persoonlijk en houden contact via de mail. ‘Ze op het vliegveld proberen te vinden was natuurlijk zoeken naar een speld in een hooiberg.’ Geen geluk bij de incheckbalie, het restaurant, de winkeltjes en die vriendelijke bewaker aan wie ze vragen of ze iets om mogen roepen. Helaas niet. En net als ze het op willen geven, zien ze ze bij de McDonalds. ‘Hoe kan het ook anders’, grijnst Jolanda.

 

gezinsfoto

Een echt gezinnetje. 

 

Ze vertellen over het succes van de projecten die ze met eigen ogen hebben gezien.

Scholen en huizen die worden opgeknapt, armen die goede opvang krijgen. ‘Zo worden vele druppels vanzelf een grote plas water en kan iedereen op zijn eigen manier een steentje bijdragen.’ Na het uitzwaaien komen ze de vriendelijke bewaker weer tegen en vertellen dat ze de vrienden gevonden hebben. ‘We raakten aan de praat en hij vroeg ons wat we in Bogota deden.’ Als de adoptie ter sprake komt, blijkt dat de bewaker en zijn vrouw daar ook mee bezig zijn. ‘Hij had de tranen in zijn ogen en we herkenden zijn verdriet. We gaven elkaar een knuffel en hoopten dat hij ook gauw de kinderzegen mocht ontvangen.’

 

Jolanda en Klaas regelen een taxi en gaan terug naar het pension.

Ze willen rustig bijkomen van zo’n indrukwekkende dag. Maar ze hebben niet gerekend op het dringende telefoontje van hun contactpersoon Maria Lucia.   

2017-11 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: Jolanda Tol-Leistra

Volgende keer in deel 12 ontdekken ze wat de contactpersoon te melden heeft en durft Jolanda ondanks haar vreselijke kiespijn niet naar de tandarts.

 

 

 

Meer weten over adoptie? Enkele leestips:

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 

 

 Sint Cadeauwinkel