Jolanda en Klaas schrikken. Wat is er aan

de hand? Hebben ze iets verkeerd gedaan?

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. 

Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13deel 14deel 15, deel 16 en deel 17.

 

Jolanda en Klaas zijn verliefd op hun dochter Elizabeth en grote broers Juan en Cris zijn ook dol enthousiast. Eindelijk! Na al die lange jaren wachten kunnen ze met hun zusje knuffelen en spelen. Nu wachten ze in het hotel in Pasto tot de officiële zaken zijn afgerond. Helaas is de situatie in het dorp niet zo veilig. De hoteldeuren gaan steeds hermetisch op slot en ’s avonds moeten ze voor het donker binnen zijn. Het is dan te gevaarlijk op straat. En op een dag houdt een motoragente ze midden op straat zelfs staande. Wat is er aan de hand? Hebben ze iets verkeerd gedaan?

 

elizabeth-7

Elizabeth.

 

De eerste dagen na de overdracht voelt Elizabeth zich niet zo lekker.

Ze heeft een beetje verhoging en geeft verschillende keren over. De Colombiaanse contactpersoon Fasio haalt wat medicijnen voor haar. Hij denkt dat alle nieuwe indrukken de oorzaak zijn. Elizabeth verkeert opeens in een andere omgeving, krijgt ander eten en ze moet natuurlijk wennen aan haar nieuwe ouders en haar broers. Gelukkig knapt ze na een paar dagen weer op.

 

Eten is ook bij de jongens een lastig punt.

‘Juan gaat nog wel omdat die een echte lekkerbek is en graag iets nieuws proeft. Hij vond het leuk om een kijkje in de Colombiaanse keuken te nemen. Cris daarentegen vindt bijna niks lekker en haalt overal zijn neus voor op’, vertelt Jolanda. ‘Het hotel heeft maar weinig gasten en daarom is er op het gebied van eten weinig keuze. Maar daar hadden we al rekening mee gehouden’, grinnikt ze. ‘Dus gingen wij met pakken hagelslag en potten pindakaas en pasta naar beneden voor het ontbijt. Maar ja, het brood daar smaakt natuurlijk anders dan het brood op Urk. Dus was het nog steeds elke ochtend een strijd om wat naar binnen te krijgen bij Cris.’

 

 

 

Gelukkig ontdekken ze al snel ergens in de buurt een kippenrestaurant.

‘Dat werd onze vaste stek voor de warme maaltijd. Want kip dat lusten we allemaal wel.’ Verder is het oppassen geblazen in Pasto. ‘We moesten altijd voor het donker terug zijn. Tegen de avond was het niet langer veilig. Op straat hield iedereen ons in de gaten’, herinnert Jolanda zich met een onaangenaam gevoel. ‘Ze loerden naar de oorbellen van onze jongens. Op Urk is het namelijk heel gewoon dat jongens één gouden oorbel dragen. Vaak met een visje of een anker erin. Iemand waarschuwde ons dat straatrovers die er in het voorbijgaan zo uittrekken. Brrr. We hielden Juan en Cris dicht bij ons. Ze moesten de buggy vasthouden of ons een hand geven. Ze mochten niet alleen vooruit rennen.’ 

 

Ze willen dolgraag foto’s en filmopnames maken van Pasto en de omgeving zodat Elizabeth later kan zien waar ze vandaan komt.

Gelukkig rijdt Fasio ze in zijn auto rond. Sommige stukken lijken nog redelijk goed, maar op andere plaatsen heerst een grimmige sfeer en zien ze de bittere armoe. ‘We filmden noodgedwongen vanuit de auto. Uitstappen was onveilig en we vonden het gewoon niet verantwoord ten opzichte van onze kinderen.’ Ze hebben in ieder geval beelden om later aan Elizabeth te laten zien. ‘Als de kinderen wat ouder zijn, hopen we weer eens een bezoek aan Pasto te brengen.’

 

elizabeth-4

 

‘De eerste zondag in Pasto was weer heel bijzonder’, vertelt Jolanda.

‘De kerk was in een soort loods en lekker dichtbij, we konden er wandelend naar toe. Alleen had Fasio ons de verkeerde aanvangstijd doorgegeven. Iedereen zat al te zingen toen we binnen kwamen. We vonden een plekje en volgden alles via de beamer. Ook al konden we niet alles verstaan, het was zo bijzonder om als compleet gezin daar te zijn. We voelden heel sterk dat deze kinderen door God op onze weg zijn geplaatst. Hij heeft ons als ouders uitgekozen voor Elizabeth. Het was heel speciaal dat we Hem daar in de kerk voor mochten danken.’

 

Na de preek gaat er een ouderling rond met een microfoon.

Wie wat wil zeggen, krijgt daar de gelegenheid voor. Klaas vraagt naar een tolk. En daar te midden van de plaatsgenoten van Elizabeth spreekt hij zijn dankbaarheid uit dat zij als Nederlands gezin voor dit kleine meisje mogen zorgen. ‘Amen’, zegt de gemeente. Na de dienst bedankt een jongen Jolanda. ‘Hij was zo blij dat wij onze kinderen meer kansen willen bieden dan ze in Colombia zouden krijgen. Alsof ze ons dankbaar moeten zijn’, lacht Jolanda. ‘Wij voelen ons juist zo gezegend dat we voor ze mogen zorgen. Het was een hele mooie en bijzondere zondag.’

 

 

 

Onderweg naar het hotel komt er een politiemotor op ze af.

Zenuwachtig kijken Jolanda en Klaas elkaar aan. Hopelijk komen er geen moeilijkheden. ‘Gelukkig hadden we alle papieren bij ons, maar toch…’ De motorrijder stapt af en doet de helm af. Het blijkt een politieagente te zijn die ook in de kerk aanwezig was. ‘Ze had ons verhaal gehoord en was er erg van onder de indruk. Tegelijkertijd was ze ook blij dat we voor onze kinderen wilden zorgen.’ De agente vraagt of ze met het gezin op de foto mag en geeft iedereen een dikke knuffel. ‘Het gaf ons een goed gevoel dat mensen blij zijn met het fenomeen adoptie. Anders zou het voor kansarme kinderen heel moeilijk worden.’

 

Langzamerhand begint Elizabeth een beetje los te komen.

De stapeltoren is haar favoriet. Dat gaat als volgt. De jongens bouwen de toren en vervolgens gooit Elizabeth die om. En zowaar, de eerste glimlachjes komen al tevoorschijn. Samen met een Amerikaans stel zijn de Urkers de enige gasten op de bovenverdieping van het hotel. De jongens rennen de hele gang door en Elizabeth vindt de vrijheid ook heerlijk. De schoonmaaksters van het hotel komen vaak even een praatje maken en knuffelen met de kinderen.

 

geboortekaartje-elizabeth

 

Ondertussen komt iemand van het ICBF (de kinderbescherming) langs op de hotelkamer.

Jolanda en Klaas ondergaan een waar kruisverhoor. ‘Ze wilde alles weten van ons. Hoe we onze kinderen opvoeden. Hoe we tegen bepaalde dingen aankijken. Hoe we tegenover Colombia en de familie staan. Het begin was niet zo aangenaam. Later ontdooide ze. Uiteindelijk kregen we haar goedkeuring en zei ze dat ze blij was dat Elizabeth bij ons was komen wonen.’

 

 

2017-01 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

Volgende week in deel 19: Wat een geluksmoment! Iedereen verkeert in een juichstemming op die hotelkamer in het Colombiaanse Pasto.

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips:

 

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

 

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 
Sale