‘Horen we dat nou goed? Ja, het is echt!

Elizabeth zegt voor het eerst: ‘Mama!’

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13deel 14deel 15, deel 16 deel 17 en deel 18.

 

 

Jolanda en Klaas hebben net Elizabeth geadopteerd. Zij is het nieuwe zusje van Juan en Cris. Nu wachten ze ongeduldig af in het hotel in Pasto tot de papieren in orde zijn en ze mogen vertrekken. Ze hebben weinig bewegingsvrijheid. Naar buiten gaan is gevaarlijk. ‘Als we iets wilden ondernemen, moest onze contactpersoon vanwege het dreigende gevaar altijd mee’, vertelt Jolanda. Dus zitten ze noodgedwongen veel in de hotelkamer. De jongens doen elke dag met behulp van Klaas trouw hun huiswerk. Verder spelen ze veel spelletjes en doen wat boodschapjes. In een speelparkje in de buurt leven de jongens zich even uit en dan moeten ze weer naar binnen. Maar toch beleven ze juist op die hotelkamer vlak voor hun vertrek een prachtig geluksmoment.

 

handwas

Wassen op de hand omdat er geen wasmachine en niet altijd warm water is.

 

Dan was het tijdens die eerste twee adoptiereizen in Bogota toch heel anders.

Daar speelden ze op de binnenplaats van het pension met andere vriendjes. En nog een luxe, er is daar een wasmachine. In Pasto wast Jolanda met de hand en hangt ze de kledingstukken over het muurtje. Af en toe waait er iets weg. Er is ook niet altijd warm water. Dus gebeurt het douchen verspreid over de dag. Zodra de adoptiegoedkeuring binnen is, willen ze direct naar Bogota. ‘Daar weten we de weg’, legt Jolanda uit. ‘We hebben de kinderen wat meer vrijheid en kunnen we zelf onze uitstapjes regelen.’

 

handwas-2

Hopen dat er geen kleding wegwaait. 

 

Ondertussen zijn de darmen van Jolanda aardig van streek.

Ze skypen met de schoonouders en vragen of ze wat extra medicijnen mee willen nemen. Af en toe voelt Jolanda zich wat slapjes. Maar ja, een moeder mag niet ziek zijn, dus maakt ze er het beste er maar van. Inmiddels begint Elizabeth een beetje aan ze te wennen. Ze reageert heel erg goed op de aardverschuiving die zich net in haar leventje heeft voorgedaan. Af en toe komt er zelfs een lachje tevoorschijn. Dat vinden ze allemaal geweldig.

 

 

 

Als Jolanda Elizabeth soms observeert, vraagt ze zich af wat er toch allemaal in dat hoofdje omgaat.

Het is toch ook heel wat voor zo’n klein meisje. ‘Als ik me haar situatie probeerde in te denken, had ik het erg met haar te doen.’ Nu is ze opnieuw een andere omgeving, opeens bij erg vreemde mensen die een andere taal spreken en een andere huidskleur hebben en ook nog eens rare gewoontes. Dat is niet niks.’

 

Als het gezin besluit om een paar boodschappen te doen, komen ze halverwege de gang de schoonmaakster tegen.

Ze oogt verdrietig en vermoeid. In hun beste Spaans vragen ze wat er aan de hand is. De vrouw barst in tranen uit. Haar zoon heeft die nacht een ongeluk gehad met zijn motor. Zijn motor is rijp voor de sloop, hijzelf heeft het er gelukkig nog aardig goed vanaf gebracht. Wel is zijn moeder is de hele nacht in de weer geweest en heeft ze nauwelijks geslapen.

 

Maar de schoonmaakster moest gewoon weer naar het werk.

Thuisblijven is geen optie. Ze heeft het schamele loon dat ze met schoonmaken verdient hard nodig. ‘Wij kunnen ons dit nauwelijks voorstellen. In Nederland zou je in zo’n situatie gewoon een dagje vrij nemen. Maar zij kan zich dat gewoon niet veroorloven. We hadden het zo met haar te doen. We namen haar in onze armen om haar te troosten en stopten haar een extraatje toe. Het was zo’n lieve vrouw.’

 

elizabeth-11

Elizabeth komt al lekker los. 

 

Die middag boekt Klaas een vlucht naar Bogota en op 19 november eindelijk zo ver.

Iedereen is heel blij. Want in Bogota zullen ze de grootouders ontmoeten die speciaal vanuit Nederland overkomen. ‘Eindelijk leren zij ook het geboorteland van hun kleinkinderen kennen.’ Vlak voor vertrek gaat Klaas met Juan nog even geld pinnen, Jolanda pakt de koffers in en Cris zit lekker met Elizabeth te spelen. ‘Het leek wel een volksverhuizing, maar het lukte om de koffers weer dicht te krijgen. Dat te bedenken dat we een paar weken erna weer terug moesten naar Pasto voor de laatste formaliteiten. Maar eerst genieten van bèbe en bes (opa en oma).’

 

 

 

Als iedereen weer terug is, drinken ze allemaal wat.

Opeens zitten ze allemaal met de oren gespitst. Horen ze dat nou goed? Wat zegt Elizabeth nou? En ja hoor, ze herhaalt het nog een keer. Elizabeth zegt: ‘Mama’. ‘De tranen sprongen me in de ogen. We begonnen allemaal te klappen en te juichen. Zo blij waren we. Wat een geluksmoment. En Elizabeth zat ons maar raar aan te kijken. Ze snapte er weinig van. Maar wij waren zo ontzettend trots op haar. Wat mooi dat deze eerste ‘mama’ nog in Pasto zelf was. Echt zo bijzonder. Met een blij gevoel gingen we slapen om de volgende dag met frisse moed te vliegen. 

 

juan-en-elizabeth

Juan is lief voor zijn zusje. 

 

Eerst nemen ze nog afscheid van het hotelpersoneel.

‘Het zijn zulke aardige en vriendelijke mensen. Ze hielpen ons overal mee. Ook tegen de kinderen waren ze zo lief. Telkens wezen ze met hun handen naar boven. Ze waren zo dankbaar dat de mogelijkheid van adoptie bestaat. En dat wij voor deze kinderen willen zorgen en ze de kans op een nieuw leven geven. Heel indrukwekkend. Want wij voelen ons juist zo gezegend dat wij ze op deze bijzondere manier hebben gekregen.’ 

 

 

 

Na een goede vlucht staat hun grote vriend Mauricio ze in Bogota al op ze te wachten.

‘Wat een fijn weerzien’, zegt Jolanda. ‘Het voelt wederom als thuiskomen. In het pension staat al een heerlijke maaltijd klaar en iedereen is blij ons te zien. Wat een warm gevoel. Nu is het alleen nog maar wachten op bèbe en bes (opa en oma) uit Nederland. We zitten met zijn allen te popelen.’

 

2018-01 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

 

Volgende keer in deel 20: Juan en Cris beseffen: ‘Dat bedelende kindje bij die auto’s, dat had ik kunnen zijn.’

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips:

 

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’ Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

 

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 

 Noppies Baby Home