Op de foto: Opa Piet en Elizabeth hebben samen dikke pret

Paniek in de tent! Opa en Elizabeth zijn 

spoorloos en hebben geen papieren bij zich!

Wat als de politie ze aanhoudt?

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13deel 14deel 15deel 16,  deel 17deel 18, deel 19 en deel 20.

 

 

Bèbe (opa) Piet en bes (oma) Willie zijn op bezoek in Colombia om het geboorteland van drie van hun kleinkinderen te bewonderen. Samen maken ze het nodige mee. Zo kijken ze onderweg naar de Monserrateberg vanuit de taxi hun ogen uit in het verkeer. De belangrijkste voorrangsregel in Colombia? De brutaalste gaat eerst. En dat levert vaak gevaarlijke situaties op. ‘Och, och, niet te geloven toch?’, roept Piet vele malen. Maar er is pas echt even paniek in de tent als Piet en Elizabeth op klaarlichte dag opeens spoorloos zijn. Op straat wemelt het van de politie die standaard naar de papieren vragen. En die papieren heeft Piet niet bij zich, bovendien spreekt hij geen Spaans. Ook neemt hij zijn mobiel niet op. Waar moeten ze beginnen met zoeken?

 

elizabeth-15

Elizabeth.

 

Maar eerst terug naar de taxi waar Piet een gesprekje aanknoopt met Mauricio.

Hij is de trouwe Colombiaanse contactpersoon van Jolanda en Klaas. Het is een mengelmoesje van Urkers, Fries, Kampers en Engels. Maar Mauricio kan hem redelijk volgen. Samen beklimmen ze met een kabelbaan de Monserrateberg. Die biedt uitzicht op Bogota, een stad van acht miljoen inwoners en het indrukwekkende Andesgebergte. Op de berg zelf is de lijdensweg uitgebeeld, ook zoeken ze de stilte op in een kerkje.

 

Vervolgens bezoeken ze prachtige oude gebouwen met Spaanse invloeden in down town Bogota.

De contrasten tussen arm en rijk zijn duidelijk zichtbaar. Op het Simon Bolivarplein voeren ze net als iedereen de hordes duiven. De Dam in Amsterdam valt er bij in het niet, zoveel duiven zijn er. Ze eten rustig uit je hand en de jongens vinden het helemaal geweldig. De dagopbrengst van de oude mevrouw waar ze het duivenvoer kopen, stijgt met sprongen.

 

 

De volgende missie is een bezoek aan de juwelier.

‘Tijdens de adoptiereizen voor de jongens hebben we een typisch Colombiaans sieraad voor ze gekocht, een gouden koffieboontje voor aan een ketting. Elizabeth kreeg een koffieboontje met een smaragd. In Colombia zijn veel smaragdmijnen en ze verwerken de opbrengst vaak in sieraden. Natuurlijk zag ik ook nog een paar mooie oorbelletjes’, lacht Jolanda. ‘Ik keek Klaas even lief aan en zie: ‘Je hebt maar één meisje.’ Die zin zou hij daarna nog weleens vaker horen ha, ha. En uiteraard gingen we met oorbellen de deur uit.’ Die avond gaan de grote voetballiefhebbers Klaas, Juan, Cris en Piet samen met Mauricio en zijn familieleden naar een voetbalwedstrijd in het stadion. Santa Fe de Bogota speelt tegen Millionaris en wint met 1-0 dankzij een doelpunt van de keeper met een kopbal. ‘Cris was voor het eerst in een echt stadion, en dat nog wel in Colombia!’, vertelt Jolanda. ‘Voor een Tolletje geweldig om mee te maken. Ze hadden het super naar hun zin.’

 

 

 

De volgende dag maken ze in het park kennis met nog meer aspecten van de Colombiaanse cultuur.

Ze drinken er overheerlijke Colombiaanse koffie terwijl de jongens zich als echte Colombianen uitsloven bij het fitnessgedeelte. ‘Veel Colombianen gaan in hun pauze daar fitnessen en rek- en strekoefeningen doen. Onze jongens doen ze graag na’, grinnikt Jolanda. ‘En wij dronken overheerlijke Colombiaanse koffie. Colombianen zijn over het algemeen ook erg ijdel. Ze sporten fanatiek om er goed uit te zien en bezoeken heel vaak de kapper en manicure.’

 

bedelaar-met-kind

 Bedelaars op straat, een schrijnende kant van de Colombiaanse cultuur.

 

Onderweg stuiten ze meteen op een schrijnende kant van de cultuur.

‘We ontmoetten een jonge moeder die met haar baby’tje aan het bedelen was. Op de heenweg hadden we haar ook al zien zitten. Zo vreselijk.’ Het doet Piet en Willie ook zichtbaar wat. ‘Wij kunnen ons deze situaties niet voorstellen.’ Ze besluiten geen geld te geven maar in plaats daarvan boodschappen voor haar te kopen. Melk, brood, yoghurt, drinken en fruit. Juan en Cris brengen allebei een tas naar haar toe. ‘Ze was zo blij en bedankte heel vriendelijk. Een wijze les voor ons om dankbaar te zijn voor alles wat we hebben.’

 

Het is van begin af aan duidelijk, bèbe Piet en Elizabeth zijn onafscheidelijk.

Als je bèbe ziet, is Elizabeth in de buurt. Ze vermaken zich prima met zijn tweetjes. Als de hele groep besluit te gaan winkelen in het Unicentro besluit bèbe samen met Elizabeth buiten te wachten. Jolanda koopt luchtige kleding voor Elizabeth want ze willen nog op vakantie naar een warmere plek. Als ze weer naar buiten gaan zijn bèbe en Elizabeth spoorloos verdwenen. Snel bellen ze naar zijn mobiel, maar hij pakt niet op. Wat nu?

 
 

‘We raakten toch wel een beetje in paniek’, herinnert Jolanda zich.

Wij hadden de benodigde papieren van Elizabeth bij ons. Er loopt daar veel politie rond en als die je aanhouden, heb je een probleem. Want hoe kon bèbe nou bewijzen dat Elizabeth bij hem hoorde? Een blanke, buitenlandse oudere man die geen woord Spaans spreekt en op stap is met een donker Colombiaans kind.’ Ze kijken een beetje verwilderd om zich heen. Waar moeten ze beginnen met zoeken? Bogota is zo ontzettend groot.

 

De paniek is van korte duur.

Want daar komt in de verte de nietsvermoedende bèbe al fluitend aanlopen. Hij had gewoon een ommetje gemaakt om te tijd te verdrijven zodat de rest rustig kon gaan winkelen. ‘Het is gelukkig goed gekomen’, zegt Jolanda opgelucht. ‘Maar we hebben wel even extra benadrukt dat hij bij ons in de buurt moet blijven vanwege de officiële papieren. Je bent en blijft een buitenlander met een Colombiaans kind.’

 

elizabeth-hap-1

Elizabeth.

 

Door het bezoek van bèbe en bes zijn de kinderen wat achter geraakt met huiswerk.

Ze willen ze ook zo graag van alles laten zien. De jongens moeten weer even aan de bak en hebben wat minder tijd voor hun zusje. Gelukkig heeft Elizabeth al een andere speelkameraad gevonden in de vorm van bèbe. Over het algemeen ontwikkelt Elizabeth zich steeds beter, ze probeert zelfs al op het grote bed te klimmen. Maar als ze bèbe hoort fluiten op de gang is het feest. Dan kruipt ze snel naar de deur toe en kijkt Jolanda aan met vragende blik: ‘Doe je de deur even open?’ Dan mag ze aan bèbes handen over de balustrade lopen. Dat vindt ze helemaal geweldig.

 

2018-01 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips:

 

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

 

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 Baby algemeen