Drie verdovingen en vier hechtingen later kan Juan weer lachen.

Adoptie deel 10: 

‘We genieten volop van onze jongens, 

van het feit dat we een nieuw gezin zijn.’

 

Adoptie deel 10: Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderenLees hier deel 1deel 2deel 3, deel 4, deel 5, deel 6deel 7, deel 8 en deel 9.

 

De overdracht van Cris heeft plaatsgevonden. Jolanda en Klaas hebben er een zoon bij en Juan eindelijk zijn langverwachte broertje. Ze voelen zich de koning te rijk en genieten volop. Wat de gezondheid betreft, verloopt alles wat minder voorspoedig. Klaas herstelt maar langzaam van de voedselvergiftiging die hij in het vliegtuig heeft opgelopen. Zijn maag blijft lang onrustig. En dan krijgt Cris opeens een vreemd bultje op zijn schouder. Volgens de dokter blijkt het een onschuldige reactie op een inenting te zijn. Na een paar dagen is het inderdaad weer verdwenen.

 

 

juan-cris-en-jolanda-uitsnede

Juan helpt Jolanda graag bij het geven van de fles. 

 

Direct na de overdracht is er weer een hoop werk aan de winkel, alle papieren regelen.

Jolanda en Klaas bezoeken de advocaat, de notaris en de kinderbescherming. Gelukkig helpen contactpersonen Maria Lucia en Mauricio ze waar mogelijk. ‘Maria Lucia heeft ook in Nederland gewoond en we konden Nederlands met haar praten’, vertelt Jolanda. ‘We konden te allen tijde met onze vragen bij ze terecht. Dat was toch wel erg handig. Vooral toen Klaas zo ziek was.’

 

‘Tussen al het regelwerk door gaan we lekker wandelen in het park en doen we de dagelijkse boodschappen.

We genieten volop van onze jongens, vooral van het feit dat we een nieuw gezin zijn.’ Na ongeveer twee weken zijn alle papieren afgerond en ligt het dossier bij de advocaat om in behandeling genomen te worden. ‘We besluiten om een tiendaagse reis te boeken naar Santa Martha, daar zijn we tijdens onze eerste reis ook met Juan geweest. Lekker naar de kust, heerlijk weer en geen verkeer en voor Juan is er een zwembad.’

 

 

 

Ze hebben een heerlijke tijd.

Juan rent achter de leguanen aan die daar los rondlopen en Cris ontpopt zich tot een vrolijk lachende baby. Helaas is Klaas nog steeds niet de oude. Ook al heeft hij goede medicijnen mee, hij zoekt toch regelmatig even zijn bed op. ‘Maar ook mijn en Juans buik waren een beetje van slag. We merkten dat we weer aan het eten moesten wennen. En ook aan de klimaatsverandering en het tijdsverschil. Maar toch genoten we volop van ons verblijf.’

 

Aan hun heerlijke vakantie komt abrupt een eind.

Midden in de nacht valt Juan uit zijn bed en hij belandt met zijn wenkbrauw op de punt van het nachtkastje. ‘Het bloedde verschrikkelijk’, herinnert Jolanda zich. ‘We zagen dat we dit niet met een simpele pleister op konden lossen.’ Klaas gaat naar de receptie om hulp. En gelukkig is daar wederom een behulpzame Colombiaan die Klaas en Juan meeneemt naar het ziekenhuis. Jolanda blijft achter met de baby, maar van slapen komt natuurlijk niets meer terecht. Drie uur lang wacht ze vol spanning af totdat Klaas en Juan pas tegen zes uur in de morgen terugkeren.

 

overdracht-cris-3

Juan, Jolanda, Klaas en Cris.

 

‘Het is te hopen dat je hier niet in een ziekenhuis komt te liggen’, vat Klaas zijn bezoek kort samen.

‘Wat een verschil met Nederland.’ De arme Juan heeft drie verdovingen gehad en in totaal vier hechtingen. ‘Hij heeft zich kranig gedragen hoor’, vertelt Klaas. ‘Maar toen ik de apparatuur zag en om me heen keek, liepen de rillingen over mijn lijf. Gelukkig is het goed afgelopen, want het was natuurlijk vlakbij zijn oog.’ Echter, met een antibiotica- en vitaminekuur moeten ze het kunnen redden.

 

Maar wat nu?

‘Juan mocht niet meer zwemmen’, vertelt Jolanda. ‘Leg dat maar eens uit aan een driejarige peuter als je aan de kust zit met een temperatuur van rond de dertig graden.’ Ze breken hun reis af en vliegen terug naar Bogota waar het twintig graden is. In het pension ontmoeten ze tot hun grote verrassing vrienden uit Rijssen. ‘We kenden ze nog van de keer dat wij Juan ophaalden en zij hun dochter. Heel bijzonder dat we er nu allemaal waren om een zoon op te halen. Heel leuk en gezellig om de laatste weken samen door te brengen.’ 

 

 

 

Jolanda ervaart de zondagen in Colombia ook altijd als heel bijzonder.

‘Hele straten zijn afgezet omdat auto’s er niet mogen rijden. De mensen wandelen midden op de weg en je ziet overal fietsers, skaters en hardlopers. In de parken doen mensen aan fitness, acrobatiek of muziekuitvoeringen. Maar wij gaan naar de kerk, net zoals we dat op Urk gewend zijn. Er zijn veel katholieke kerken, maar meestal bezoeken wij een evangelische gemeente. En ook al begrijpen we er door de taalbarrière niet veel van, er is altijd wel een woord voor ons bij.’

 

‘Op een gegeven moment zongen we met behulp van de beamer een lied dat recht ons hart binnenkwam.

We waren zo ontroerd. Daar zaten we dan. Aan de andere kant van de oceaan met onze twee jongens te zingen in de kerk. Weliswaar bij een vreemde natie, maar we ervoeren heel sterk dat God overal aanwezig is op aarde. Het was zo speciaal om in die dienst Hem vol eerbied te mogen danken voor onze kinderen. We werden opgenomen door de gemeente. Iedereen toonde zich zo dankbaar dat wij voor deze jongens wilden zorgen. Terwijl wij juist zo blij waren dat we dat mochten doen.’  

 

cris-en-jolanda-1-uitsnede

‘Wij zijn juist zo blij dat we voor onze kinderen mogen zorgen.’

 

Kort daarna krijgen ze van hun contactpersoon te horen dat de procedure voorspoedig verloopt.

Waarschijnlijk mogen ze over een week tekenen bij de rechtbank. Normaal gesproken mogen ze nog een week later naar huis, maar er is een probleem. De zondag erna zijn er verkiezingen en dan moet het register handmatig de stemmen tellen. Dat register sluit dan een week de deuren. Het is hetzelfde register waar Jolanda en Klaas het geboortebewijs van Cris op moeten halen!

 

‘Er zat niets anders op dan geduldig te wachten’, zegt Jolanda.

‘Misschien, heel misschien zouden we twee weken later naar huis mogen gaan. Maar je weet het in Colombia maar nooit. Dat hadden wisten van onze eerste reis. Toen konden we geen paspoort regelen vanwege een personeelsuitje van de ambassade en moesten we op het laatste nippertje onze reis annuleren. We zouden wel zien wat ons te wachten stond.’

 

 

 

2017-11 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: Jolanda Tol-Leistra.

Volgende keer in deel 11 brult Juan het hele pension bij elkaar als ze zijn hechtingen los knippen.

 

Meer weten over adoptie? Enkele leestips:

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

Baby- & kinderkleding