Adoptie deel 12:

Waarin Jolanda niet naar de tandarts

durft ook al vergaat ze van de kiespijn

 

Adoptie deel 12Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderenLees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9, deel 10 en deel 11.

 

Jolanda en Klaas hebben op één dag veel indrukwekkende bezoeken afgelegd, de laatste was met een paar vrienden op het vliegveld. Ze arriveren ’s avonds ontzettend moe in het pension. Ze willen rust! Maar Inez, de baas van het pension, vertelt dat ze direct moeten bellen met hun adoptiecontactpersoon Maria Lucia. Het is heel dringend! En inderdaad, Maria Lucia blijkt in alle staten. Ze had gehoord dat Jolanda en Klaas naar het vliegveld waren vertrokken. Dat terwijl de adoptie nog niet officieel is afgerond. Ze denkt dat ze zonder de vereiste papieren op het vliegtuig zijn gestapt. En dat is een misdrijf.

 

colombiaanse-school-2

Tijdens een bezoek op school

 

Al snel wordt duidelijk hoe de verwarring is ontstaan.

Jolanda en Klaas hebben die dag projecten bezocht van de organisatie CDA (Corporation Dios es Amor, God is Liefde). Aan het einde van het bezoek heeft iemand van CDA een taxi naar het vliegveld voor ze geregeld zodat ze hun vrienden konden ontmoeten. CDA heeft daarna Maria Lucia verteld dat Jolanda en Klaas naar het vliegveld zijn gegaan, maar haar niet uitgelegd waarom. Geen wonder dat Maria Lucia bezorgd was. Al helemaal niet omdat ze ze niet in het pension kon bereiken.

 

 

 

Na al deze verwarring heeft Maria Lucia ook nog goed nieuws voor ze.

‘De sentencia (= adoptiebeschikking) is geregeld. Jullie kunnen gaan tekenen.’ Jolanda en Klaas zijn dolblij. Als het geboorteregister al open is, mogen ze misschien begin volgende week al naar huis. Even afwachten nog. Hooguit moeten ze tot eind volgende week wachten. De volgende ochtend gaan ze al om acht uur op pad om het te regelen. Daarna gaan ze op weg naar het kindertehuis Los Pisongos voor een gesprek met de directrice.

 

juan-klaas-mevrouw-cris-en-jolanda

Samen met Rosa, de directrice van het kindertehuis waar Juan en Cris de eerste maanden van hun leven doorbrachten.

 

Rosa is verheugd om ze weer te zien.

Ze wijst het bedje aan waar Cris de eerste maanden van zijn leven heeft geslapen. ‘Dat was heel emotioneel en indrukwekkend’, herinnert Jolanda zich. Rosa vertelt meer over de achtergrond van Cris. ‘Het is altijd heel dubbel om die informatie te krijgen’, vertelt Jolanda. ‘Het is fijn om meer te weten over die eerste tijd. Maar er schuilt zoveel verdriet achter die hartverscheurende keuze van zijn mammita om hem af te staan. Het getuigt van zoveel moed dat ze heeft gekozen voor een hoopvolle toekomst voor hem. We zeggen altijd tegen de kinderen dat hun mammita die keuze uit heel veel liefde voor hen heeft gemaakt.’ 

 

 

 

‘Het is fijn om te weten dat de mammita’s tijdens hun zwangerschap in het moedertehuis mogen verblijven.

Daar krijgen ze psychologische en medische ondersteuning tijdens de zwangerschap, de geboorte, de hele adoptieprocedure en de eerste tijd erna. Wij hebben er een bezoek gebracht. Het was heel emotioneel om al die zwangere vrouwen te ontmoeten. Ze hadden zoveel verdriet omdat ze hun kind af moesten staan. Ieder had er haar eigen redenen voor. Ze waren te jong, hadden geen geld, geen man en waren vaak verstoten door de familie. Soms was er sprake van geweld of een drank- of drugsverslaving.’

 

cris-en-juan

Mijn broertje!

 

‘We hebben een poosje gesprekken met elkaar gevoerd.

Wat ze ons vroegen? Of we onze kinderen in de toekomst willen vertellen dat hun mammita’s altijd van ze zullen blijven houden. En dat Colombia een prachtig land is met een schitterende natuur en een rijke cultuur. Dat ze trots moeten zijn op hun geboorteland en niet alleen moeten kijken naar het negatieve beeld dat is ontstaan door de oorlogen tussen drugsbendes. Na een innige omhelzing met Rosa namen we afscheid. We wisten toen nog niet dat het de laatste keer zou zijn dat we haar zouden zien. Een paar jaar later is ze overleden.’

 

 

 

Nu is het een kwestie van nog even afwachten.

Cris is een goedlachse baby die zich snel ontwikkelt, hij begint zich zelfs al om te rollen. En Juan vermaakt zich prima met de andere kinderen in het pension. Het maakt niet uit waar ze vandaan komen, uit Nederland, Zweden of America. Ze hebben plezier voor tien. ‘En wij vermaakten ons prima met het keukenpersoneel’, vertelt Jolanda. ‘We hielpen waar we konden overlegden wat we gingen eten. Onze kennis van de Spaanse taal kwam goed van pas. Ze waardeerden het enorm dat we de moeite hadden gedaan om die te leren.’

 

cadeaus-keukenpersoneel

Helpen in de keuken van het pension. 

 

De laatste dagen in Colombia vliegen voorbij.

Jolanda en Klaas kopen de laatste souvenirs en delen schoenen en kleding uit aan het keukenpersoneel. Verder regelen ze een paspoort voor Cris. Nu nog een terugvlucht boeken. Maar dat gaat niet zomaar. ‘Geloof het of niet, maar alle vluchten van die komende week zaten vol!’, herinnert Jolanda zich haar teleurstelling nog levendig. Ze laten zich op de reservelijst zetten en moeten toch echt nog een paar dagen wachten. ‘Maar zo is het leven in Colombia.’

 

 

 

Dan dient zich een nieuwe moeilijkheid aan.

‘Ik had al een paar dagen last van hevige kiespijn’, vertelt Jolanda. Ze probeert die vergeefs met pijnstillers en slaaptabletten te onderdrukken. ‘Ik verging nog steeds van de pijn. Wat nu? Ik had nog in mijn achterhoofd welke blunders ze met Juan hadden gemaakt. Verkeerd gezette hechtingen, en met een nagelschaartje de boel los knippen. Ik durfde écht niet naar de tandarts! Ik dacht dat ik het wel uit zou houden tot we weer in Nederland zouden zijn.’

 

cris-met-jolanda

Op de foto kan Jolanda gelukkig nog lachen.

 

Maar helaas valt dat plannetje in duigen.

De pijn wordt erger en Jolanda’s rechterwang begint te hangen en helemaal op te zetten. Jolanda voelt zich zo beroerd dat ze twee dagen lang ziek in bed ligt. Pensionbazin Inez mist haar en vraagt wat er aan de hand is. Als ze ziet hoe Jolanda eraan toe is, roept ze geschrokken: ‘Je moet direct naar de tandarts. Zo kun je echt niet vliegen.’ En nog diezelfde avond ligt Jolanda in de tandartsstoel. ‘Ik was zo vreselijk zenuwachtig voor wat komen ging’, herinnert Jolanda zich. ‘Ik kon wel janken.’

 

 

 

De tandarts zelf kan niets meer uitrichten.

Alles is ontstoken en ze belt met een specialist voor een spoedafspraak voor de volgende ochtend. Jolanda moet zich om zeven uur melden. ‘Gelukkig regelde Inez een taxichauffeur. En ze bleef op me wachten, want Klaas moest natuurlijk bij de jongens blijven.’ En zo belandt Jolanda opnieuw in de tandartsstoel. Zonder enige verdoving snijdt de specialist in haar wang en duwt het pus eruit. ‘Het stonk! En het deed zeer! Echt verschrikkelijk! Maar tegelijkertijd voelde ik dat de pijn was verdwenen! Heerlijk!’ De specialist hecht de wond en raadt Jolanda aan om in Nederland meteen een tandartsafspraak te maken.

 

juan-klaas-en-cris-uitsnede

Klaas blijft achter met de jongens.

 

Jolanda voelt zich opgelucht.

‘We hadden eindelijk een terugvlucht voor de volgende dag weten te bemachtigen en ik kon in ieder geval de volgende dag gaan vliegen! Dat was me die vreselijke behandeling wel waard. In het pension heb ik meteen mijn moeder gebeld om een afspraak bij de tandarts te regelen. En daarna gingen we onze koffers pakken.’

 

 

 

2017-11 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

Volgende week in deel 13: Een bewogen afscheid van Colombia en een ongeduldige familie die op Schiphol reikhalzend uitziet naar hun thuiskomst.

 

Meer weten over adoptie? Enkele leestips:

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 

 Sint Cadeauwinkel