Juan belandt met vreselijke

eczeem in het ziekenhuis

 

Adoptie deel 14: Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderenLees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12 en deel 13.

 

 

juan-en-cris-4

 

Juan is heel blij met zijn broertje Cris. 

 

Na een zeer enerverend verblijf in Colombia landen Jolanda en Klaas samen met hun twee zonen eindelijk veilig op Schiphol. Na een hartelijk weerzien met de familie wennen ze al snel aan het ritme met twee kinderen. Alles lijkt goed te gaan tot Juan een paar maanden later met vreselijk eczeem in het ziekenhuis belandt en er nog een herpesvirus overheen krijgt. ‘We zien het opnieuw als een bevestiging dat deze kinderen op onze weg zijn geplaatst’, zegt Jolanda. ‘Want in Colombia had Juan dit zeker niet overleefd.’

 

 

 

Maar eerst nog even over de landing op Schiphol met hun tweede geadopteerde zoon Cris.

Jolanda drijft net als de vorige keer het looptempo flink op. En als Juan hoort dat de familie om de hoek staat te wachten, zet hij het op een rennen. ‘We hoorden iedereen keihard ‘Hoera!’ roepen’, herinnert Jolanda zich. ‘Wat een geweldig moment. De tranen rolden over onze wangen. Een belevenis om nooit meer te vergeten.’ Al snel drukken ze met Juan hun neuzen tegen het glas. Ze proberen te praten, totdat er een bewaker aankomt. Ze staan voor een alarm en moeten aan de kant. 

 

welkom-thuis-cris-vliegveld

Familie en vrienden staan te wachten met een spandoek. 

 

Ze zoeken snel de koffers bij elkaar.

Maar Juan is niet meer te houden. Hij is zo blij om de familie te zien dat hij alvast naar ze toe rent. En dan is daar eindelijk het moment dat de deuren ook opengaan voor Jolanda en Klaas. Een luid gejuich weerklinkt en opnieuw komen de vreugdetranen tevoorschijn. Iedereen is dolenthousiast. Niemand denkt er meer aan dat Jolanda vreselijke kiespijn heeft en dat ze haar rechterkant moeten mijden. ‘Ik kreeg van alle kanten zoenen en knuffels. Ik nam die extra kiespijn maar voor lief. Onze ouders zagen hun kleinkind voor het eerst in levende lijve. Dat telde nu. Het was zo emotioneel en indrukwekkend, die momenten vergeet ik nooit meer.’ 

 

cris-met-duim-in-de-mond

Cris laat alles over zich heenkomen. 

 

En dan gaan ze weer net als die eerste keer met zijn allen in een grote bus samen op weg naar Urk.

Klaas vertelt over hun belevenissen en ondertussen bewondert iedereen Cris. Wat een fantastisch weerzien en ontmoeting. Jolanda is dolblij als ze van haar moeder te horen krijgt dat ze de volgende dag om negen uur bij de tandarts terecht kan. ‘Ik heb nog nooit zo erg naar een tandartsbezoek uitgekeken’, lacht ze. Ondertussen doet ze zich tegoed aan de heerlijke Urker snoepzakken die de bus rondgaan. Ze geniet van het vooruitzicht om straks lekker thuis te zijn. ‘Heerlijk weer een frikadel speciaal, mijn eigen wc, mijn eigen douche en vooral mijn eigen bed.’

 

fles

De buurt is versierd. 

 

Op Urk aangekomen zien ze dat de buurt weer is uitgelopen.

De vriendjes van Juan zitten buiten al tijden op stoeltjes te wachten op zijn komst. ‘Zo lief’, glimlacht Jolanda. ‘Ook daar begon iedereen te juichen. Iedereen ving een glimp op van Cris. We maakten even een praatje met de buren en gingen snel naar binnen. We moesten rekening houden met de temperatuurverschillen en we konden niet lang buiten blijven. Cris liet alles over zich heenkomen. Het was zo’n lieve en goedlachse baby.’

 

 

 

De volgende dag spoedt Jolanda zich naar de tandarts voor een behandeling.

De tandarts kan slechts één conclusie trekken: de kies is niet meer te redden en moet eruit. Het trekken is geen makkelijke klus, maar het lukt. Eindelijk is Jolanda van die ellendige pijnbron af. De dagen die volgen verlopen heel gemoedelijk. Juan zoekt direct zijn vriendjes weer op en Cris zit al snel in een ritme. Jolanda en Klaas genieten volop van hun jongens. De blijdschap en dankbaarheid daarover verwoorden ze in het prachtige geboortekaartje van Cris.

 

geboortekaartje-cris-uitsnede

 

Een paar weken na thuiskomst geven Jolanda en Klaas een kraamfeest.

‘Dat is dan even heel erg druk, maar dat scheelt ontzettend veel tijd’, lacht Jolanda. ‘Want we merkten bij Juan dat ‘even’ om een hoekje kijken, al snel de hele ochtend, middag of avond werd. En dat vier maanden lang achter elkaar.’ Jolanda en Klaas zijn inmiddels donateur van de stichting ‘Red de kinderen van Colombia’. Ze vragen bezoekers om een donatie in plaats van cadeaus. ‘Dat deden heel veel mensen. En vaak kregen we ook nog een cadeau voor de baby. Heel erg lief.’

 

klaas-met-juan-en-cris-2

Lekker even dollen met papa. 

 

De huisarts doet zijn eerste visite aan huis en de bezoeken aan het consultatiebureau staan weer op het programma.

Daar zien ze dat Cris voorspoedig opgroeit en mooi met de lijn van het Nederlandse gemiddelde meegaat. Hij begint al lekker te brabbelen en hij is vooral een heerlijke knuffelbeer. Alles verloopt voorspoedig totdat in augustus 2006 het plotseling helemaal mis gaat met Juan. Hij krijgt zo vreselijk veel last van zijn eczeem dat hij in het ziekenhuis belandt. Zijn lijfje zit volledig onder de uitslag, er is nergens meer een heel plekje te vinden om een infuus te prikken.

 

 

 

‘Juan heeft altijd al last gehad van eczeem’, vertelt Jolanda.

‘Maar we hadden dat steeds goed onder controle. Opeens werd het steeds heftiger. De eerste week van september werd hij opgenomen in het ziekenhuis. Het leek alsof hij brandwonden over zijn hele lijfje had. Later die week kreeg hij er ook nog het herpesvirus bij. Het was zo’n moeilijke tijd. Juan huilde van de pijn en de jeuk. En wij konden niets doen. We voelden ons ontzettend machteloos.’ Juan is net een dag wezen wennen op school. En later die week viert hij zijn vierde verjaardag in het ziekenhuis. ‘Maar hij was zo verzwakt dat hij daar helemaal niets van heeft meegekregen.’ 

 

cris-klapt-in-handen

Gelukkig is Cris ook een makkelijke baby als hij noodgedwongen bij opa en oma moet logeren.

 

In totaal ligt Juan drie weken lang in het ziekenhuis.

‘Het was heel heftig. We hadden net alles een beetje op de rails en nu brachten we Cris noodgedwongen bij mijn schoonouders. Wij moesten bij Juan zijn. Gelukkig was Cris een makkelijke baby.’ Klaas blijft ‘s nachts bij Juan slapen. Jolanda geeft ’s morgens eerst Cris een fles en gaat dan richting ziekenhuis om Klaas af te lossen. Ze praten even bij voor Klaas naar zijn werk vertrekt. ’s Avonds neemt hij weer het stokje van Jolanda over. Hij neemt altijd een familielid mee om te rijden. ‘Na zo’n intensieve dag was ik kapot’, legt Jolanda uit.

 

juan-met-pleister

Arme Juan. In Colombia liep hij vlak naast zijn oog een wond op door een valpartij. In Nederland komt hij door zijn zware eczeem in het ziekenhuis terecht. 

 

’s Middags eet Klaas warm bij zijn ouders en geeft Cris aandacht.

‘Hij was zo lief en meegaand. Echt een zegen in deze moeilijke tijd.’ In het weekend slaapt schoonvader een nachtje in het ziekenhuis bij Juan. Zo tanken Jolanda en Klaas even bij. De ziekte van Juan zien ze opnieuw als een bevestiging dat God deze kinderen op hun weg heeft geplaatst. ‘In Colombia had Juan dit gewoon niet overleefd’, licht Jolanda toe. ‘We hebben later foto’s laten zien aan Mauricio, onze contactpersoon in Colombia. En die was het met ons eens.’

 

 

 

Na drie intensieve weken mag Juan naar huis en pakken ze voorzichtig de draad weer op.

Cris houdt Jolanda voortdurend in de gaten. Hij volgt haar overal waar ze gaat. Later neemt het af, maar hij is wel een echt moederskindje geworden. ‘Stiekem vond ik dat helemaal niet erg natuurlijk’, lacht Jolanda. Juan gaat voorlopig goed ingesmeerd en ingepakt naar school. Het gaat goed, al moet hij nu tien jaar later nog steeds op controle. Sommige verpleegkundigen herkennen hem nog van vroeger.

 

Jolanda en Klaas zijn heel gelukkig, toch leeft diep in hun hart de wens om nog een kindje te adopteren. Ze weten niet dat hun geduld jarenlang op de proef zal worden gesteld.  

 

overdracht-cris-3

Jolanda en Klaas dromen ervan nog een kindje te adopteren. 

 

2017-12 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

Volgende week in deel 15: We willen jullie polsen over een kindje met een medisch dossier.

 

Meer weten over adoptie? Enkele leestips:

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 

Sint Cadeauwinkel