Jolanda: ‘Wij hadden meteen het

gevoel: ‘Dit kindje hoort bij ons!’

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. 

Adoptie deel 15: Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderenLees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13 en deel 14.

 

cris-krijgt-knuffel-van-guan

Cris wordt plat geknuffeld door grote broer Juan

 

Jolanda geniet met volle teugen van haar leven als moeder van twee kinderen. Cris is een lieve en goedlachse baby die zich goed ontwikkelt. Ze voelt zich rijk gezegend. Toch is er in hun hart nog plaats voor een ander kindje. En Jolanda en Klaas besluiten een nieuwe aanvraag te doen. De minimale wachttijd is een jaar na aankomst van het laatste kind. ‘We hebben nog een jaar langer gewacht omdat Klaas net een eigen bedrijf begon. Maar op 10 november 2007, de tweede verjaardag van Cris, deden we een nieuwe aanvraag. Vijf maanden later kregen we de beginseltoestemming.’ 

 

Ze gaan weer in zee met de organisatie Wereldkinderen.

‘We hebben een super goed contact met ze. Ze nemen ons altijd serieus en trekken alle tijd voor ons uit. Ook al belden we extra omdat het wachten zolang duurde. De gesprekken die we voerden waren open en ze leefden altijd met ons mee. En Mauricio, de contactpersoon in Colombia, is zijn gewicht in goud waard. Wij zien hem als een soort vaderfiguur. Hij regelt werkelijk waar alles en helpt met alle formaliteiten. Hij weet precies waar hij op moet letten zodat alles pico bello afgehandeld wordt. In de zomer van 2016 heeft hij samen met zijn vrouw een paar dagen bij ons gelogeerd. Het was geweldig dat hij met eigen ogen kon zien hoe onze kinderen hier opgroeien.’

 

 

 

Net als de vorige keren, geven Jolanda en Klaas ook nu geen voorkeur op voor een jongen of een meisje.

’Als je biologische kinderen krijgt, heb je die keuze ook niet’, licht Jolanda toe. ‘En het zou toch verdrietig zijn dat een kindje dat ons nodig heeft, niet kan komen omdat het toevallig niet het geslacht is dat wij hebben opgegeven.’ Nadat de hele papiermolen weer is afgehandeld, begint opnieuw het zenuwslopende wachten. Het feit dat ze al twee kinderen hebben, versnelt het adoptieproces op geen enkele wijze. Integendeel, er gaan drie lange jaren voorbij en nog steeds is er geen verlossend telefoontje dat er een kindje op ze wacht.

 

Het is inmiddels 2011 en bij Jolanda groeit de frustratie en het ongeduld.

‘We waren al zo lang aan het wachten en we hoorden maar niets. We stelden voor onszelf een limiet tot het eind december van dat jaar. We zouden in januari bij Wereldkinderen informeren of er vooruitgang was bij het verloop van de procedure. Zo niet, dan zouden we ermee stoppen. Ik had het daar heel moeilijk mee.’ Maar dan wijst Klaas Jolanda erop dat een derde kindje misschien niet voor ze weg is gelegd. Dat ze in dat geval gewoon tevreden moesten zijn met wat ze al hebben, hun twee stoere jongens.

 

cris-in-urker-klederdracht-2

Cris in stoere Urker klederdracht.

 

‘En…, heel erg gek’, vertelt Jolanda.

‘Net op het moment dat ik dat kon aanvaarden, werden we in augustus gebeld door Wereldkinderen. Ze wilden ons polsen over een kindje met een medisch dossier. Ze vroegen of wij er open voor stonden om dat te bespreken.  Wat een vraag. Natuurlijk wilden we dat!’ En voordat ze het weten, zitten ze weer in het Haagse kantoor van Wereldkinderen. De medewerker heeft een dossier voor haar. En Jolanda en Klaas krijgen een uitgebreide opsomming van de problematiek. Het kindje waar het om gaat, is anderhalf jaar oud en kan nog niet lopen en zelf een flesje vasthouden. Het toont geen emoties en er is sprake van heupproblematiek.’

 

Al die informatie ontmoedigt Jolanda en Klaas niet.

Integendeel. ‘Het moment dat de medewerker van Wereldkinderen het dossier voorlas was ontzettend emotioneel. Ik had het zo met dit kindje te doen’, herinnert Jolanda zich. En ze weet dat Klaas er precies eender over denkt. ‘We hadden meteen het gevoel dat dit over óns kindje ging. Dat dit het kindje was waar we al jarenlang op zaten te wachten. En waar we dolgraag voor wilden zorgen. Bij het luisteren naar de woorden uit het dossier ging ons hart direct open voor dit kindje. We dachten meteen: ‘Dit kind hoort bij ons!’, omschrijft Jolanda hun eerste reactie.

 

 

 

Wereldkinderen adviseert ze echter om eerst het medische dossier met de eigen huisarts te bespreken.

En om nog eens goed na te denken of dit kindje wel in hun gezin past. En pas dan de beslissing te nemen. Jolanda ziet weinig obstakels. ‘Ik ben de hele dag thuis dus ik zou alle tijd hebben om dit kindje de nodige liefde en aandacht te geven. Vooral omdat de twee jongens al op school zaten. En als er operaties nodig zouden zijn dan was dat toch geen probleem? Al die voorzieningen hebben we hier toch in Nederland?’ Jolanda en Klaas zijn direct vastbesloten. ‘Als dit kindje op ons pad komt, dan willen wij daar graag voor zorgen.’

 

Jolanda en Klaas zijn erg nieuwsgierig maar krijgen verder geen details te horen, ook geen naam.  

Dit omdat er nog niets zeker is. Het doet er voor Jolanda en Klaas niet toe. Vastberaden lopen ze het kantoor uit. Ze willen er alles aan doen om dit kindje te mogen verzorgen. Onderweg naar de geparkeerde auto bellen ze al de eigen huisarts en regelen meteen een afspraak voor de volgende dag. Vroeg in de ochtend nemen ze met de huisarts het dossier door. Dat gesprek sterkt ze alleen maar in hun voornemen om met dit kindje verder te gaan. Dus belt Jolanda vervolgens om tien uur weer naar Ingrid van Wereldkinderen.

 

cris-op-auto

Cris op zijn loopauto. Wat een koppie…

 

‘We zijn bij de huisarts geweest’, zegt ze.

‘En wij zien geen beren op de weg. Voor ons gevoel is dit al ons kind.’ Ingrid staat versteld van deze snelle actie. ‘Wij moeten eerst een afspraak maken om bij de huisarts langs te gaan en jullie zijn er al geweest.’ ‘Wij hadden ook een afspraak’, lacht Jolanda. ‘Maar dat was dus heel snel geregeld.’ Jolanda en Klaas willen alles op alles zetten om ook dit kindje in hun gezin welkom te heten. Gaat dat ze lukken?

 

2017-12 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

Volgende keer in deel 16: Krijgen Jolanda en Klaas dit kindje toegewezen?

 

Meer weten over adoptie? Enkele leestips:

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 Kerstwinkel 2017