‘Ik mag jullie feliciteren met een meisje en ze heet Elizabeth’

Dolblije Juan vraagt de buren

of ze de vlag uit willen hangen

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. 

Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13, deel 14 en deel 15.

 

Als Jolanda en Klaas het medisch dossier van een adoptiekindje horen gaan hun harten meteen wagenwijd open. ‘We hadden meteen het gevoel dat dit kindje bij ons hoorde’, vertelt Jolanda. Ingrid van de adoptieorganisatie Wereldkinderen adviseert ze om eerst overleg te plegen met hun huisarts. Onderweg naar de auto regelen ze al een afspraak en bespreken de dag erna het dossier. Direct daarna belt Jolanda naar Ingrid. ‘Wij zien geen obstakels. We willen er alles voor doen om dit kindje te mogen verzorgen!’

 

juan-en-cris-4

Juan en Cris willen dolgraag nog een broertje of zusje.

 

Ingrid staat versteld over deze snelle actie.

Ze belooft verder aan de slag te gaan met het dossier en het direct door te sturen naar Colombia. In Colombia zelf doet contactpersoon Mauricio zijn uiterste best  om de benodigde papieren in orde te maken. Hij zal de laatste medische rapporten aanvragen en informeren hoe het nu met het kindje gesteld is. Ingrid zet alles op alles om nog voor het einde van het jaar de adoptie af te ronden. Het is echter maar de vraag of dat gaat lukken. Voor Jolanda en Klaas breekt opnieuw een spannende tijd van wachten aan. Het leven gaat zijn gangetje tot de 18e oktober 2011.

 

De dag begint als alle andere dagen.

Juan en Cris gaan naar school, Klaas heeft die dag een cursus BHV (bedrijfshulpverlening) op Urk en Jolanda houdt zich bezig met de gewoonlijke huishoudelijke beslommeringen. Rond twaalf uur zet Jolanda verse spinazie op het gas, op Urk eten de meeste mensen de warme maaltijd tussen de middag. En dan gaat om kwart over twaalf de telefoon. Het is Ingrid van Wereldkinderen. ‘Ik heb mooi nieuws vandaag’, zegt ze. Jolanda houdt meteen haar adem in. Ze hoopt nu eindelijk meer te horen over het kindje.

 

 

 

‘Heb je de computer aan staan?’, vraagt Ingrid.

‘Nee’, antwoordt Jolanda. ‘Momentje’, zegt ze gehaast. ‘Ik ga het meteen doen.’ Ondertussen vertelt Ingrid dat alle papieren en documenten in orde zijn. ‘Inmiddels trilde ik al van de spanning’, vertelt Jolanda. ‘Kom op! Vertel…!’ Ingrid lacht. ‘Ik mag jullie feliciteren met een meisje. En ze heet Elizabeth (vrij vertaald = Aan God gewijd). Ik ga nu haar foto sturen.’ Jolanda ziet de foto van een prachtig meisje. Ze is zo overweldigd van geluk dat ze geen woord meer uit kan brengen. Ingrid raadt haar aan de telefoon neer te leggen en direct Klaas te bellen. ‘Ik bel je vanmiddag wel terug.’

 

elizabeth-4-uitsnede

Wat een prinsesje.

 

Jolanda probeert meteen Klaas te bereiken.

‘Maar zijn mobiel was natuurlijk uit vanwege die cursus.’ Ze kijkt snel in het telefoonboek, maar kan geen nummer van het bedrijf vinden. Inmiddels staat ze te trillen op haar benen. Op dat moment komt haar broer toevallig langs. Die ziet onmiddellijk dat er iets aan de hand is. ‘Wat is hier gaande?’, vraagt hij. ‘We hebben een meisje’, roept Jolanda. ‘Maar ik kan Klaas nu niet vinden’, zegt ze wanhopig. ‘Och heden. Kom even hier. Geef me een dikke knuffel. Waar is hij? Ik bel hem wel even voor je op.’

 

Gelukkig weet haar broer Klaas snel te traceren en laat een boodschap achter dat hij direct naar huis moet komen.

Klaas heeft wel een vermoeden waarom. ‘Mijn broer ging er meteen vandoor. Die wilde er niet bij zijn.’ Terwijl Klaas zich naar huis spoedt, ruikt Jolanda opeens iets vreemds. Door alle commotie heeft ze het eten aan laten branden. Dan stapt Klaas naar binnen en ze vliegen elkaar om de hals. ‘We konden ons geluk niet op. We zouden een meisje krijgen. Dat was wel heel bijzonder.’

 

klaas-met-juan-en-cris-2

Klaas met Juan en Cris. Er kan nog meer bij…

 

‘En ook haar naam was fantastisch’, vertelt Jolanda.

Ze legt uit waarom. ‘Veel Urkers vernoemen hun kinderen naar familie. Wij konden dat bij de oudste jongens niet doen omdat we heel bewust onze kinderen hun Colombiaanse geboortenaam laten houden. Het is één van de weinige tastbare dingen die ze van hun mammita’s hebben gekregen. Maar toevallig heet mijn zus Betty en dat is afgeleid van Elizabeth. Zo is zij ook meteen een beetje vernoemd. Dat vond ik heel leuk.’

 

 

 

Inmiddels komen de jongens uit school en ze krijgen meteen het grote nieuws te horen.

Ze zijn uit het redden zo blij en juichen: ‘Een zusje. Een zusje!’ Natuurlijk gaat meteen de Colombiaanse vlag uit. En Juan vraagt of hij het de buren mag vertellen. Hij belt bij iedereen aan. ‘Hang de vlag uit want ik heb een zusje!’ En al snel wapperen overal in de buurt vlaggen en binnen de kortste tijd krijgen ze de eerste ‘roze’ cadeautjes. Allemaal van hele lieve mensen die hun blijdschap met ze willen delen.

 

Vervolgens breekt een enorm hectische tijd aan. 

Ze regelen de laatste papieren, brengen een bezoek aan de ambassade, lopen aangetekende stukken mis die ze toch op tijd in Colombia moeten zien te krijgen, boeken tickets en boenen het huis schoon. ‘En ik moest natuurlijk flink inkopen doen voor de kleine meid. Dat vond ik uiteraard helemaal niet erg’, grinnikt Jolanda. Op een dag komen haar schoonouders langs. Ze zeggen: ‘Bij elk kleinkind in Nederland hebben we aan het kraambed gezeten. En we zouden het heel fijn vinden om dit ook eens mee te maken. Hoe zouden jullie dat vinden?’ Wat een vraag. Helemaal geweldig natuurlijk.

 

 

‘Dat terwijl mijn schoonmoeder vliegangst heeft en mijn schoonvader eigenlijk alleen Nederlands eten lust’, vertelt Jolanda.

’Toch durfden ze voor ons deze reis aan. Heel bijzonder,ook omdat mijn ouders er niet meer toe in staat waren. We vonden het prachtig dat mijn schoonouders eindelijk met eigen ogen konden zien waar hun kleinkinderen vandaan komen. Ze besloten af te reizen zodra wij de zaak in Pasto hadden afgehandeld. Wij zouden vervolgens terug vliegen naar Bogota om elkaar daar te treffen.’

 

En de jongens?

Die gaan natuurlijk gewoon meer om Elizabeth op te halen. Juan zit in groep zes en Cris net in groep drie. Een moeilijke klas om zomaar weg te blijven. Maar Jolanda en Klaas regelen vrijstelling en krijgen een tas vol huiswerk voor ze mee. ‘Deze reis was heel belangrijk voor ons gezin. We zouden weer zes weken in hun geboorteland verblijven. We wilden ze dingen laten zien, de sfeer proeven. Je weet immers nooit hoe lang het nog zal duren voordat ze een keer terug komen?’ En dan gaan ze op 8 november eindelijk op reis.  

 

 

 

2017-12 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

Volgende week in deel 17: Na jarenlang wachten kunnen Jolanda en Klaas eindelijk hun dochtertje in de armen sluiten.

 

Meer weten over adoptie? Enkele leestips:

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 Kerstwinkel 2017