We gaan Elizabeth ophalen in Pasto, een

klein bergdorp waar het erg gevaarlijk is

Overdag en ’s avonds zijn de deuren

van het hotel altijd hermetisch op slot

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. 

Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13deel 14deel 15 en deel 16.

 

Eindelijk! Na jarenlang wachten gaan Jolanda en de rest van het gezin op reis naar Colombia om hun dochter en zusje Elizabeth op te halen. Ze vertrekken 8 november 2011. De Juan en Cris zijn helemaal uitgelaten. Ze mogen zelfs even in de cockpit kijken. Na een lange vlucht via Parijs landen ze in Bogota. Het weerzien met contactpersoon Mauricio is weer geweldig. ‘Het voelde als thuiskomen’, omschrijft Jolanda het. Moe en voldaan arriveren ze in het vertrouwde pension in Bogota. Ze eten wat en gaan vroeg slapen. De volgende dag nemen ze een binnenlandse vlucht van anderhalf uur naar Pasto, de woonplaats van Elizabeth. ‘Spannend! Weer een stapje dichter bij onze kleine meid.’

 

in-de-cockpit

Juan en Cris mogen een kijkje nemen in de cockpit.

 

Gelukkig staat contactpersoon Fasio ze op het vliegveld al op te wachten.

‘We keken naar zijn auto, een Mazda 323, en we betwijfelden of alles erin zou passen. Vier grote koffers, twee kleine, handbagage, een buggy en wijzelf moesten er ook nog in met ons vieren’, lacht Jolanda. ‘Vraag niet hoe, maar het is uiteindelijk gelukt.’ Dan volgt er een rit van een half uur door de bergen en arriveren ze in Pasto. ‘Het hotelpersoneel was erg vriendelijk, toch heerste er een andere sfeer dan in Bogota’, vertelt Jolanda. Zo gaat bij binnenkomst het hotel direct op slot en ze hebben een portier nodig als ze naar buiten willen.

 

 

 

‘Er werd ons op het hart gedrukt om alleen Fasio te vertrouwen en verder niemand.

Hij hielp ons gelukkig met de eerste boodschappen doen en maakte ons wegwijs. Ik hield de jongens heel nauwlettend in de gaten.’ Ze gaan allemaal vroeg naar bed. Ze hebben inmiddels flink last van de zeven uren tijdsverschil en daarbij moeten ze de dag erna fris en fruitig zijn. Het is een heel belangrijke dag met dubbel feest. Cris is jarig en hij krijgt het mooiste cadeau ooit, zijn zusje Elizabeth! De volgende ochtend zijn Jolanda en Klaas om zes uur al klaarwakker. Snel versieren ze de kamer en zingen ze voor de jarige Cris. Hij pakt blij zijn cadeautjes uit en dan is het tijd om te ontbijten. ‘Alhoewel, ik kreeg natuurlijk van de zenuwen geen hap door mijn keel’, grinnikt Jolanda. Om half tien haalt Fasio ze op voor een gesprek met de ICBF (de kinderbescherming). Daar is ook hun advocaat die de procedure zal behandelen en zo spoedig mogelijk zal afronden.

 

onderweg

Ze gaan met zijn vieren Elizabeth ophalen. Spannend!

 

Inmiddels houden ze het amper nog uit van de spanning.

‘Het was de hoogste tijd om eindelijk Elizabeth op te halen. Onderweg naar het kindertehuis merkten we dat de omgeving armer aandeed en er grimmiger uitzag. Maar gelukkig waren we er eindelijk.’ In een kantoortje worden ze welkom geheten. Terwijl Juan en Cris in een ander kamertje spelen, krijgen Jolanda en Klaas van de twee vaste verzorgsters meer informatie over de achtergrond van Elizabeth. ‘Het was zo ontzettend emotioneel’, herinnert Jolanda zich. ‘Een moeder geeft haar kind niet zomaar weg, van dat besef zijn we diep doordrongen. Daar is altijd een hele gegronde reden voor. Zij kiest dan wel het beste voor haar kind, maar het is ook meteen de meest pijnlijke en moeilijke keuze van heel haar leven. Dat is en blijft altijd heel verdrietig. Ik heb het altijd zo te doen met de mamita’s van onze kinderen.’

 

 

 

Het gesprek wordt afgerond en het is tijd om Elizabeth op te halen. 

‘Dat is altijd zo ontzettend indrukwekkend. De zenuwen gieren op zo’n moment door mijn lijf.’ Deze keer vinden ze het nog spannender dan bij de jongens. Ze hebben geen idee wat ze moeten verwachten. ‘Juan en Cris waren baby’s van twee en drie maanden tijdens de overdracht. Die beseften natuurlijk nog maar heel weinig van wat er om ze heen gebeurde. Elizabeth was al bijna anderhalf en zich al veel meer bewust van haar omgeving. Hoe zou ze reageren? Ze had al zoveel meegemaakt in haar korte leventje. En wij waren wildvreemden voor haar. En Klaas en ik zien er als blanken gek uit in haar ogen natuurlijk. En dan opeens twee van die jongetjes erbij die zeggen dat ze haar broers zijn. Misschien zou ze wel heel bang voor ons zijn en gaan huilen.’

 

klaas-en-elizabeth-overdracht

Gelukkig durft ze ook direct bij Klaas.

 

Ze staan allemaal te trillen van de zenuwen.

Eindelijk ging die deur open. En ja hoor, daar was ze. Oh, wat een prachtig meisje! We waren direct helemaal verliefd op haar. Ik mocht haar meteen overnemen en ze sloeg als vanzelf haar armpjes om mij heen. Dat was zo’n geweldig ogenblik. Het ging ontzettend goed. Er vloeiden gelijk vreugdetranen. De jongens stonden te springen van enthousiasme. Wat bleek, zij hadden net in het kamertje al met Elizabeth gespeeld. Zij hadden haar dus als eerste gezien. En daar waren ze super trots op.’ Opnieuw volgt een spannend moment. Klaas steekt zijn handen naar haar uit. Zou ze bang zijn voor mannen? Maar nee hoor. Bij hem wil ze ook graag zitten. Al snel begint ze aan zijn gezicht te voelen.

 

 

 

‘Dat was zo mooi om te zien. Het was veel beter dan we vooraf hadden durven dromen. 

We voelden ons zo rijk gezegend dat wij voor dit kleine meisje mogen zorgen. We hebben op deze heel bijzondere manier drie kinderen van God gekregen.’ Nadat alles officieel is afgehandeld, mogen ze met zijn allen terug naar het hotel. Daar is het tijd om dubbel feest te vieren. De verjaardag van Cris en de komst van Elizabeth. Ze vinden het helemaal niet erg dat ze die dag verder niet naar buiten mogen in verband met protesten die aan de gang zijn. ‘Wij hielden ons lekker binnen. We hadden genoeg genietmomenten op onze kamer.’

 

 

elizabeth-en-juan

Juan speelt met zijn nieuwe zusje.

 

Tegen de avond is er contact met de familie via Skype.

Zo kan iedereen Elizabeth al even zien en de jongens praten ook even met hun vriendjes. ‘Ze vonden het geweldig. Cris zijn dag kon niet meer stuk. Zoveel felicitaties via Skype en de berg cadeautjes die hij kreeg. Maar het allermooiste cadeau was toch Elizabeth, zijn zusje die hij op zijn verjaardag heeft gekregen. En tot op heden zijn die twee onafscheidelijk’, glimlacht Jolanda. ’s Nachts moet Elizabeth een spreidbroekje dragen vanwege haar heupproblemen. ‘Maar zodra we haar in het ledikantje legden, begon ze een paniekerig geluid te maken. Ze was een beetje bang. Haar oogjes waren zo leeg, ontroerend om te zien. We merkten dat ze ons goed in de gaten hield bij alles wat we deden. Ze wilde steeds in onze nabijheid zijn. We besloten haar in de buggy te leggen. Zo kon ze ons blijven zien. Als we bleven rijden zou ze wel in slaap vallen toch?’

 

elizabeth-hap-1

Elizabeth.

 

‘Maar nee hoor, zodra we stopten met rijden, gingen haar oogjes weer wijd open.

Net of ze wilde controleren of we er nog wel waren. Dat heeft best een tijdje geduurd. Maar dat namen we voor lief. We losten elkaar af. We hadden tenslotte voor de rest toch niets te doen. Een boek in de hand en wiebelen met de buggy tot Elizabeth zich eindelijk overgaf aan de slaap. De eerste dag samen met ons kleine meisje was tot een einde gekomen. Wat voelden wij ons rijk in die kamer van dat hotel.’

 

2017-12 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

Volgende week in deel 18: Filmen vanuit de auto omdat het buiten niet veilig is.  

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips:

 

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’ Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

 

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie die onlangs op MoederBrein stond.

 

adoptiemonologen

 

In het boek Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 Bespaar continu