Help! Contactpersoon

Mauricio heeft autopech!

Komen ze nog op tijd op het

vliegveld voor oma en opa?

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13deel 14deel 15deel 16,  deel 17deel 18 en deel 19.

 

 

Jolanda en Klaas wachten vol spanning af. Vandaag komen opa en oma speciaal vanuit Nederland naar Colombia gevlogen. Ze willen graag kennis maken met het land waar drie van hun kleinkinderen geboren zijn. En ze popelen natuurlijk ook van verlangen om eindelijk de kleine Elizabeth te ontmoeten, het nieuwe zusje van Juan en Cris. Jolanda heeft vooraf wel een fotoboekje gemaakt met alle Nederlandse familieleden. Maar dat zijn er zoveel en Elizabeth is nog zo klein. Het blijft afwachten hoe het bezoek verloopt. Contactpersoon Mauricio zal Klaas een lift geven naar de luchthaven. Maar dan belt hij met het vervelende bericht dat hij autopech heeft. Komen ze nog op tijd bij het vliegveld?

 

klaas-en-elizabeth-overdracht

Klaas met Elizabeth.

 

Die bijzondere maandag 22 november begon met twee wasjes draaien.

‘Net een wasdag op Urk’, grinnikt Jolanda. ‘Ook dat gaat in Colombia gewoon door.’ Net als de vooruitgang die Elizabeth boekt. ‘Ze werd al opener naar ons toe en begon steeds meer aan haar bedje te wennen. Ik was zo trots op hoe ze zich ontwikkelde.’ Ook geniet Jolanda ervan dat de jongens op de binnenplaats onbekommerd spelen met vriendjes uit Denemarken en Noorwegen. ‘Ze verstaan elkaar niet, maar ze begrijpen elkaar toch heel goed. Zo gaat dat met kinderen. Heel leuk om mee te maken.’

 

 

Ze doen wat boodschappen in de buurt.

De jongens kijken hun ogen uit als ze zien wat er gebeurt als het verkeerslicht op rood springt. Oorlogsveteranen met ontbrekende ledematen proberen een zakcentje bij de automobilisten te scoren. Vrouwen verkopen bloemen en kinderen vertonen hun kunstjes en gaan bij de auto’s bedelen om geld. Zodra het licht op groen springt, rennen ze alle kanten op. ‘Het is zo’n triest straatbeeld’, zucht Jolanda. ‘Vooral als je mensen uit vuilnisbakken ziet eten. Voor de jongens is het natuurlijk extra confronterend. Omdat ze groter zijn beseffen ze dat zij ook zo’n kindje hadden kunnen zijn.’

 

Duizendpoot Mauricio laat ook deze keer de Colombiagangers niet in de steek.

Hij regelt dat een vriend van hem Klaas een lift geeft zodat hij toch keurig op tijd zijn ouders op kan wachten. Die arriveren oververmoeid. Ze zijn al vierentwintig uur onderweg en hebben al die tijd niet geslapen. Maar ze zijn dolblij dat ze eindelijk in het geboorteland van drie van hun kleinkinderen zijn. Het is die lange, lange reis meer dan waard geweest.

 

opa-achter-de-wagen

Bèbe met Elizabeth, Juan en Klaas. 

 

De rit naar het pension is al een belevenis op zich.

Ze kijken hun ogen uit. Alles is zo anders. Het verkeer, de mensen en de huizen. En dan zijn ze eindelijk op plaats van bestemming. De deur gaat open en de jongens staan te springen van blijdschap. Geweldig! Daar zijn hun bèbe en bes (opa en oma). En er volgen heel wat knuffels. En vervolgens is daar de eerste ontmoeting met hun kleindochter Elizabeth. Wat een vreugdevol moment.

 

 

Bèbe en bes houden het kort.

Ze vullen wat papieren in en vallen al snel oververmoeid in slaap. Als echte bikkels staan ze de volgende ochtend alweer vroeg op, ook al hebben ze nog wel wat last van de zeven uren tijdsverschil. Eerst is het tijd voor cadeautjes. ‘We kregen een volledig kraampakket. Zo ontzettend lief. Zeven dagen lang een feestje met elke keer een cadeautje. Dat het nog in de bagage paste, is echt bijzonder.’

 

Ze bezoeken Maku, een grote souvenirswinkel.

Vervolgens gaan ze naar Paris, het pension waar ze zes weken lang verbleven tijdens de adoptiereis van Juan. ‘Wat een geweldig weerzien met de baas en het keukenpersoneel. We hebben ze indertijd regelmatig geholpen in de keuken als we niets te doen hadden. Ze herkenden ons nog en vonden het prachtig om Juan na al die jaren weer eens te zien. Ze konden het nauwelijks geloven dat we al ons derde kindje hadden geadopteerd.’   

 

kapper-2

Elizabeths eerste kappersbezoek met haar nieuwe familie.

 

‘Om de hoek van Paris is een kapperszaak die ‘over the top’ is.

En aangezien een kappersbezoek in Colombia niet mag ontbreken, gingen we daar natuurlijk even naar toe’, grinnikt Jolanda. ‘De kinderen vonden het geweldig. Ze zaten in autootjes met een computerspel voor hun neus. Dan blijven ze wel rustig zitten hoor ha, ha. Ik belandde met mijn schoonmoeder in een manicurestoel. En we lieten ons even lekker verwennen. Ik begon een gesprek in het Spaans met het personeel. En mijn schoonmoeder was erg onder de indruk van mijn talenkennis. Ik spreek de taal niet vloeiend, maar we kunnen elkaar prima verstaan.’

 

 

‘Mijn schoonmoeder bleef van de ene in de andere verbazing rollen.

Want even later zagen we in het steegje een zwerver die zijn behoefte zomaar midden op straat deed. We wisten niet waar we moesten kijken. Maar ook dat is de schrijnende werkelijkheid van Colombia. En dat is soms heel moeilijk om te zien.’ Gelukkig merkt Jolanda wel al grote verschillen met hun eerste adoptiereis. ‘Toen we Juan gingen halen was het erg onrustig vanwege de guerrilla en was er veel meer smog. Nu is het stukken veiliger en is er zelfs een vredesakkoord getekend met de FARC. Dat zijn hoopvolle tekenen.’  

2018-01 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra. 

 

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips:

 

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’ Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

 

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 Noppies Baby Home