‘Ik neem zo tien kinderen mee’, zegt opa

tegen de directeur van het kindertehuis

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13deel 14deel 15deel 16,  deel 17deel 18deel 19 en deel 20 en deel 21.

 

 

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. 

 

Spannend, bijzonder en vooral heel emotioneel. Jolanda bezoekt met het hele gezin en haar schoonouders Los Posingos. Dat is het kindertehuis waar Juan en Cris de eerste maanden van hun leven hebben doorgebracht. ‘Bij het zien van de kamer van Juan en Cris kreeg ik het warm en koud tegelijk’, vertelt Jolanda. ‘Het is zo’n dubbel gevoel. Opluchting dat ze nu bij ons mogen zijn. Maar aan de andere kant wonen daar nog al die andere kinderen die nooit een warm thuis hebben gevonden. Mijn schoonvader wilde er zo wel tien mee nemen.’

 

kindertehuis

Klaas, Carlos, Jolanda, Elizabeth en vooraan Juan en Cris bij het kindertehuis.

 

Natuurlijk gaat de Colombiaanse contactpersoon Mauricio mee tijdens het bezoek.

Net als jaren terug is de buurt rondom het kindertehuis onveranderd en nog steeds armoedig. Directeur Carlos is wel nieuw. Het is de zoon van Nora die ooit samen met Rosa het kindertehuis oprichtte. Beide vrouwen zijn inmiddels overleden. De ontvangst is allerhartelijkst en ze krijgen een rondleiding. Er wonen momenteel 110 kinderen in Los Posingos. Onderweg krijgen de grotere kinderen allemaal een knuffel van Carlos en de bezoekers.

 

elizabeth-3

Elizabeth.

 

‘We voelden ons aangeslagen al die kinderen tegen te komen.

We hadden geen idee of ze ooit een thuis zouden krijgen door adoptie. Het deed me heel wat om de vroegere kamer van Juan en Cris weer te zien. Onze zonen lagen ooit ook in die ledikantjes, al konden zij zich daar niets bij voorstellen. Zij hadden geluk dat wij ze op kwamen halen en wij hadden het onvoorstelbare geluk dat wij voor ze mochten zorgen. Maar hoe zou het de kinderen die er nu wonen vergaan?’ Bèbe (opa) Piet kreeg het er ook een beetje te kwaad mee. ‘Ik neem er zo tien mee hoor’, biedt hij Carlos aan. ‘Ik heb zelf een gezin van negen kinderen opgevoed, daar past er nog wel eentje bij.’ ‘Ging het maar zo makkelijk’, verzucht Jolanda.

 

 

 

Na de rondleiding praten ze nog wat bij in de ontvangstruimte.

‘We vertelden Carlos hoe het met de jongens gaat.’ Omdat Elizabeth wat onrustig wordt besluit bes (oma) Willie om even met haar in de buggy op het pleintje voor het kindertehuis rond te gaan lopen. Het plein is omheind en wordt bewaakt, dus geen probleem. Alhoewel, van dat lopen komt weinig terecht. Want al snel omsingelen de grotere kinderen bes en ze vragen honderduit. Aangezien die geen woord Spaans spreekt, lacht ze de kinderen vriendelijk toe, geeft ze een aai over hun bol en roept iets in het Urker dialect. ‘Het was zo’n prachtig gezicht’, glimlacht Jolanda. ‘Ondanks de taalbarrière was er toch een grote verbondenheid.’

 

elizabeth-15

Elizabeth.

 

Terug in het hotel gaat Klaas samen met Cris Elizabeth verschonen.

Ze hebben zoveel lol dat zelfs Elizabeth begint te grinniken. Opeens vallen ze stil. Wat zegt Elizabeth nou? Ja hoor, Klaas hoort het goed. ‘PAPA, PAPA.’ Wat een feest! Juan dacht al dat hij het een keertje had gehoord, maar nu zegt ze het heel duidelijk. ‘We waren helemaal ontroerd’, herinnert Jolanda zich. ‘Elizabeth had in de korte tijd die ze bij ons was al zulke gigantische sprongen gemaakt.’ Ze zien haar met de dag langzamerhand ontdooien. Ze wordt opener. Zelfs die lege blik verandert af en toe van glimlachen naar schaterlachen. ‘We konden ons geluk niet op. We voelden ons zo gezegend.’ 

 

juan-en-elizabeth

Juan zorgt goed voor zijn zusje Elizabeth.

 

Die zondag maken ze opnieuw een bijzondere kerkdienst mee.

‘Het was dezelfde kerk waar we zes jaar geleden ook met Juan en Cris waren geweest.’ Omdat ze vroeg zijn, is er even tijd om kennis te maken met de dominee en te vertellen waarom ze in Colombia zijn. Hij vindt het prachtig en haalt het zelfs aan in zijn preek over Mefiboseth die als het ware door koning David werd geadopteerd. Hij vertelt dat er mensen uit Europa zijn om Colombiaanse kinderen te adopteren. Maar dat het allerbelangrijkste is dat de Here ons wil adopteren. ‘Toen ik dat in het Spaans hoorde, ging er wel wat door me heen. Ik voelde me speciaal. Apart gezet door Hem omdat we voor drie geadopteerde kinderen mogen zorgen. En ik besefte dat we zelf ook geadopteerd zijn door Hem.’

 

elizabeth-met-klaas

Elizabeth wil spelen met haar broer Cris.

 

Ondertussen heeft bèbe op het gebied van eten zijn draai gevonden.

Je moet weten dat hij helemaal niet van ‘vreemde kost’ houdt, maar hij heeft daar inmiddels zo zijn eigen oplossing voor. Hij is al helemaal wegwijs in de keuken. Zodra hij rijst op het menu ziet staan, gaat hij naar de keuken toe en regelt wat boter en suiker. Vervolgens maakt hij rijst op de Urker manier klaar. En voor noodgevallen heeft hij altijd nog een flinke voorraad zakjes Nederlandse cup-a-soup bij de hand. Zo komt hij de dag wel door.

 

 

 

Dan is het tijd voor een midweek vakantie in Guiradot.

Het ligt zuidelijker van Bogota en het is er 27 graden. Alleen de busreis van drieënhalf uur is afzien voor de kinderen. Cris moet overgeven en door de stijgende temperaturen plakt alle kleding aan hun lijven. Maar het is de moeite waard als ze het hotel zien.  ‘Net een plaatje uit een vakantieboek.’ De jongens lonken naar het zwembad. Eerst snel inchecken en dan blijkt dat bèbe als eerste in het water ligt. ‘We keken onze ogen uit want hij is totaal geen liefhebber van zwembaden. Maar voor zijn kleinkinderen heeft hij alles over’, lacht Jolanda. ‘Wat hebben ze genoten.’

 

elizabeth-18

Cris, bes en Juan genieten in het zwembad.

 

En daar ontmoeten ze ook een Nederlander die bij de ambassade werkt en getrouwd is met een Colombiaanse.

Hij regelt meteen bij de keuken dat de flessen van Elizabeth elke avond even uitgekookt worden. En bèbe en bes informeren meteen naar de menukaart en bestellen alvast voor een paar dagen. Als de vakantiegangers ’s avonds naar bed willen, ontdekken ze een salamander op het plafond. Bij elk stapje die het beestje doet, slaken de jongens en Jolanda een gilletje. Zo durven ze echt niet slapen. ‘Nou Klaas. Laat zien dat je een held bent en pak dat kreng!’, zegt Jolanda. ‘Het was een hilarisch tafereel, maar Klaas kreeg hem wel te pakken en heeft hem buiten losgelaten. En wij konden eindelijk rustig gaan slapen’, grinnikt Jolanda.

 

elizabeth-17-zwembad

Elizabeth in het zwembad.

 

De vakantie in Guiradot betekent genieten van het mooie weer, van de kinderen en van bèbe en bes.

‘We kunnen veel vertellen en foto’s laten zien, maar daarmee breng je niet het gevoel over. En nu hebben ze gewoon mee genoten en alles met eigen ogen gezien. En daar hebben ze veel voor over gehad. De lange vliegreis, het andere eten, het klimaat, ze trotseerden het allemaal. Geweldig. En we hadden super veel waterpret. Het hele zwembad hadden we voor onszelf. En bèbe lag meestal als eerste in het water en maakte onbeperkt bommetjes. Wie had dat ooit gedacht.’

 

elizabeth3

‘Kiekeboe!’

 

‘Nog iets moois, Juan kon steeds zijn Spaans oefenen.

Sinds een jaar had hij elke week op school een uur Spaanse les en dat kwam ons enorm goed van pas. Hij schroomde niet om even om extra handdoeken of zo bij de receptie te vragen. Hij bestelde ook steeds eten en drinken voor ons. Het personeel vond het prachtig dat hij bezig was met de taal leren. En ik voelde me natuurlijk een trotse moeder.’ De jongens denken dat ze huiswerkvrij hebben, maar die vlieger gaat niet op. Klaas gaat met Juan op de gang en Jolanda met Cris op de kamer. De enigen die het totaal niet erg vinden, zijn bèbe en bes. Die lopen triomfantelijk met Elizabeth in de buggy door het hotel. Die helpende handen gaat Jolanda straks erg missen als bèbe en bes weer terugvliegen naar Nederland. 

2018-01 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

 

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips:

 

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

 

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771