Jolanda: ‘Als het magische woord sentencia

valt, wil je nog maar één ding, naar huis!’

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13deel 14deel 15deel 16,  deel 17deel 18deel 19 en deel 20deel 21 en deel 22.

 

 

Donderend geraas weerklinkt als de familie Tol vanuit hun vakantieoord in Guiradot vertrekt. De chauffeur van het busje legt uit waar het lawaai vandaan komt en waarom ze steeds langs de weg moeten stoppen. ‘Ze blazen stukken van de bergen op.’ Gelukkig zijn ze toch nog ruim op tijd in Bogota, want opa Piet en oma Willie vliegen die dag nog terug naar Nederland. Juan en Cris willen stiekem ook wel mee. Colombia is leuk, maar ze verlangen inmiddels weer hevig naar het gewone leven op Urk. En ze snakken stiekem naar een lekker bord met rode bietjes en een bal gehakt. Maar helaas, ze moeten toch echt wachten op de sentencia (=adoptiebeschikking) van hun zusje Elizabeth. En vooraf weten ze nooit wanneer die gereed zal zijn.

 

elizabeth4

Elizabeth.

 

Willie neemt met moeite afscheid van het keukenpersoneel.

Het zijn allemaal lieve mensen die keihard werken voor een schamel loon. Jolanda fungeert als tolk omdat Willie ze graag nog een hart onder de riem wil steken. En dan gaan ze met Klaas en de Colombiaanse contactpersoon Mauricio richting het vliegveld. Die laatste loodst ze vakkundig langs de lange wachtrijen en bemachtigt al snel de boardingkaarten. Met een ‘Tot gauw’ zeggen ze elkaar gedag. 

 

 

 

Net als Mauricio en Klaas weg willen gaan, krijgt Klaas een telefoontje van de advocaat.

Die heeft fantastisch nieuws. De sentencia (adoptiebeschikking) is rond. En Klaas regelt ter plekke een vlucht naar Pasto, de geboorteplaats van Elizabeth. Vanwege de veiligheid vliegt hij daar alleen naar toe om de adoptie af te handelen. Jolanda blijft in Bogota met de kinderen.  ‘Ik was zo blij met dit nieuws’, herinnert Jolanda zich. ‘Jammer dat Klaas drie dagen weg moest, maar het was voor het goede doel. Onze terugvlucht naar Nederland stond voor 14 december geboekt. Misschien gingen we dat gewoon halen.’

 

taart

Juan snijdt de taart aan ter gelegenheid van het nieuws dat de sentencia (=adoptiebeschikking) binnen is.

 

Inmiddels ontwikkelt Elizabeth zich al snel.

‘Ze hield me steeds nauwlettend in de gaten’, vertelt Jolanda. ‘Als ze me van verre aan zag komen, begon ze te glimlachen en als ik wegging, begon ze te piepen. Wat betreft de hechting zat het wel goed. Ik wist dat we als gezin de komende tijd nog flink moesten afzien. Maar als ik zag wat we al in drie weken tijd hadden bereikt, had ik er alle vertrouwen in dat dat wel goed zou komen.’ Elizabeth geniet ervan om spelletjes met haar broers te doen. Zoals kiekeboe, klap eens in je handjes en tuut op je neus. Ze begint dan te lachen en komt al lekker los. ‘We waren hartstikke trots op haar, maar ook op de jongens omdat die het zo goed oppakten.’

 

 

 

Willie en Piet mailen dat ze goed in Nederland zijn aangekomen.

Gelukkig maar. Ze hebben een geweldige tijd gehad in Colombia. ‘Als jullie nog een keer gaan, komen we weer op bezoek hoor’, zeggen ze tijdens een Skypegesprek. De achterblijvers kijken er nu nog meer naar uit om weer naar huis te gaan. ‘Als het woord sentencia is gevallen, gaat toch de knop om’, is de ervaring van Jolanda. ‘We stappen er altijd blanco in dat we zes tot acht weken moeten blijven. Totdat het magische woord sentencia valt. Dan wil je nog maar één ding. Naar huis! De jongens misten zelfs hun school, ha, ha.’ Maar ze moeten toch echt nog even wachten.

 

pakjesavond

Sinterklaas wist de Tolletjes zelfs in Colombia te traceren.

 

De verrassing is groot als ze ’s ochtends na het ontbijt een zak van Sinterklaas vinden.

Cadeaus, chocoladeletters en pepernoten voor het feest. Oftewel, pakjesavond vieren in korte broek, een aparte ervaring. De dag erna komt Mauricio Klaas ophalen voor zijn vlucht naar Pasto. ‘Toch een raar idee dat hij alleen ging’, zegt Jolanda. ‘Maar voor onze veiligheid was het de beste keuze. En steeds de kinderen meeslepen in het vliegtuig was natuurlijk ook niet zo prettig.’ Ze maken er een leuke dag van en ’s avonds belt Klaas met goed nieuws. Hij heeft binnen een dag alles in Pasto weten te regelen. Elizabeth heet nu officieel Elizabeth Tol. ‘Dat deed toch echt wat met me hoor’, vertelt Jolanda. ‘Natuurlijk hoorde ze er vanaf het begin al helemaal bij, maar nu ze ook onze achternaam had, was dat wel heel bijzonder.’

 

 

Klaas arriveert de volgende dag in het pension.

Maar hij ziet er niet goed uit. Hij is lijkbleek en voelt zich niet lekker. In Pasto is hij direct doorgegaan om alles zo vlug mogelijk af te handelen. Hij gunde zichzelf geen tijd om te eten en te drinken. ’s Avonds in het hotel nam hij pas een soepje dat er met dezelfde vaart weer uitkwam. De volgende ochtend heeft hij zichzelf bij elkaar geraapt om te kunnen vertrekken ook al voelde hij zich nog zo beroerd. Hij heeft niets tegen Jolanda gezegd om haar niet ongerust te maken. Zij had haar handen al vol aan de kinderen natuurlijk. ‘Nou ja, hij was weer bij ons en werd even met een speciaal soepje vertroeteld door het keukenpersoneel. Zo kwam zijn maag weer tot rust en knapte hij al snel weer op.’

 

elizabeth-4-uitsnede

Elizabeth.

 

De volgende dag tut Jolanda Elizabeth extra op.

Ze krijgt mooie kleertjes aan en een leuk staartje voor de paspoortfoto. Ook al gaat Jolanda met Mauricio op pad, toch moeten ze urenlang wachten. Het is een drukte van jewelste en de temperaturen lopen al snel op. ‘Ik heb diep respect voor al die Colombiaanse moeders’, verzucht Jolanda. ‘Zij dragen meestal hun kind op de arm. In Colombia heb je weinig aan buggy’s door de veel te hoge stoepen, losliggende tegels en de grote gaten in de weg.’ En als ze eindelijk aan de beurt zijn, is er van het mooie meisje weinig meer over. Elizabeth zit inmiddels onder de koekkruimels en de vlekken van haar flesje drinken. Haar staartje moet ook nog uit en daardoor staat haar haar overeind. ‘Het kon me niks meer schelen. Maak die foto en geef dat paspoort, dan kunnen we verder!’, denkt een inmiddels oververhitte Jolanda.

 

 

 

Onderweg naar de ambassade herinnert Mauricio zich dat ze daar ook nog foto’s voor moeten maken.

Snel duiken ze daarvoor een allerhande winkeltje in en gaan dan door naar de ambassade. ‘Eindelijk bekend terrein. We kwamen zelfs Pieter Johan tegen die we ook tijdens onze vakantie hadden ontmoet.’ Mauricio regelt ondertussen de papieren en rijdt snel naar het pension om de herstellende Klaas op te pikken voor een vereiste handtekening. Jolanda mag een kijkje nemen achter de schermen en drinkt koffie met het ambassadepersoneel. Ze zijn onder de indruk van de adoptieverhalen van hun kinderen. ‘Pieter Johan vertelde dat hij het zo’n mooi gezicht vond hoe wij aan het genieten waren in het zwembad in Guiradot.’ Mauricio is klaar. Nu alleen maandag nog wat afhandelen en als het goed is krijgen ze dinsdag de documenten.

 

’s Middags helpen ze Inez, de bazin van het hotel, om de kerstboom te versieren.

De kinderen maken tekeningen en kleurplaten. ‘In Colombia is het heel erg ‘over the top’. In het hotel tijdens onze vakantie in Guiradot kwam er een speciaal team om de boom op te tuigen. Daar hebben ze wel drie dagen over gedaan. Bij ons draait het toch om wat anders, namelijk de geboorte van Het Kind.’

 

elizabeth3

Elizabeth is dol op het spelletje kiekeboe.

 

Isabel, een van de keukendames, vertelt dat ze zo blij is dat de zon schijnt en het voorlopig niet gaat regenen.

Het blijkt dat ook zij getroffen is door de overstroming van een paar dagen eerder. In haar huisje staat het water wel een meter hoog. Ze hoopt dat het nu wat gaat zakken. ‘Ik heb zoveel respect voor deze vrouwen’, zegt Jolanda. ‘Ze hebben bijna niets en staan toch zo opgewekt in het leven. Daar kunnen wij nog veel van leren. Voor mannen is het trouwens ook bikkelen om te overleven. Zo ziet German, de manager van het keukenpersoneel, zijn familie niet zo vaak. Hij woont zo ver weg dat hij meestal blijft slapen in het pension. De reis met het openbaar vervoer duurt veel te lang en een taxi is te duur. Thuis heeft hij een vrouw en drie kinderen voor wie hij alles over heeft. Juan en Cris helpen hem vaak in de keuken met tafels afruimen, de koelkast bijvullen, de voorraadkast op orde brengen. En ’s avonds kijken ze vaak samen een potje voetbal op tv.

 

op-de-fiets2

Cris en Juan op de fiets. In Colombia mag je gewoon op de stoep fietsen.

 

Deze ochtend nodigt German de mannen uit om op de fiets boodschappen te doen.

Dat vinden ze prachtig. Ook al betekent fietsen in Colombia opstappen, afstappen, over de weg en over de stoep. Om regels maalt niemand. Maar dat geeft niet en de jongens kijken hun ogen uit. Op de terugweg gaan ze nog even naar de supermarkt. Met volle tassen aan het fietsstuur wandelen ze terug naar het pension.

En dan hebben ze hele bijzondere ontmoeting in het steegje. Daarover meer in aflevering 24.

Tekst: Alice ten Napel. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips:

 

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

 

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 

 Baby- & kinderkleding