Nog even en dan kan Elizabeth eindelijk weer bèbe zien waar ze in Colombia zo’n lol mee had.

 

‘We noemen onze kinderen weleens gekscherend onze Colombiaanse Urkers’

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13deel 14deel 15deel 16,  deel 17deel 18deel 19 en deel 20deel 21, deel 22 en deel 23deel 24 en deel 25.

 

 

 

Er vloeien heel wat afscheidstranen voordat Klaas en Jolanda eindelijk met hun drie geadopteerde kinderen op het vliegtuig naar Nederland stappen. Op het vliegveld gaat hun vertrek niet zonder slag of stoot. Want zoals altijd licht de douane ze grondig door. Maar eerst nog even terug naar die laatste dag in Colombia waarop ze nog allerlei papierwerk moeten regelen. ‘Als dat eindelijk achter de rug is, valt er een last van je schouders’, weet Jolanda inmiddels uit ervaring.

 

elizabeth-12

Elizabeth.

 

Dat laatste etmaal staat er echter nog veel op het programma.

Formulieren met daarop de benodigde stempels regelen en natuurlijk nog een Colombiaans paspoort voor Elizabeth. Vol goede moed gaat Klaas na het ontbijt met de Colombiaanse contactpersoon Mauricio op pad. ‘Die man is zijn gewicht in goud waard’, verzucht Jolanda. ‘Want Mauricio weet feilloos de weg in de bureaucratische jungle. Hij spreekt vloeiend Spaans en kent de Colombiaanse cultuur natuurlijk veel beter dan wij dat doen. En zo krijgt hij dingen veel sneller en makkelijker voor elkaar. Hij bespaart ons daardoor zoveel kostbare tijd.’ Eerst halen ze het Colombiaanse paspoort van Elizabeth op en daarna gaan ze direct door naar de ICBF (de Raad voor de Kinderbescherming) om nog wat formulieren in te vullen. Mauricio zou geen Mauricio heten als hij niet direct de benodigde stempels weet te regelen. Scheelt weer een dag wachten.

 

 

 

Vervolgens gaan de mannen door naar de Nederlandse ambassade.

‘Klaas belde dat ze onderweg waren en ik liep met de kinderen in de richting van het gebouw. Het was dicht bij het pension waar we verbleven. Pieter-Johan, de ambassademedewerker die we tijdens onze vakantie hadden ontmoet, kwam nog even afscheid van ons nemen. Toch wel handig die contacten’, lacht Jolanda. ‘Qua papierwerk waren we eindelijk klaar. Wat een opluchting. Andere adoptieouders zullen het beamen. Bij adoptie komt ongelooflijk veel papierwerk kijken zoals vertalingen, apostilles, aanvullingen, paspoorten, kopieën, gesprekken en ga zo maar door. Als dat eindelijk klaar is, valt er een hele last van je af.’

 

 

Om dat te vieren gaan ze als afsluiter bij de McDonalds eten in het unicentro, een groot overdekt winkelcentrum.

In de grote souvenirwinkel Maku slaan ze typisch Colombiaanse spulletjes in. Poppetjes, een tas, leguanen, portemonnees, vlaggetjes, autootjes, een Colombiaanse jurk voor Elizabeth en T-shirts voor de jongens. ‘Het betekende weer volle tassen meeslepen, maar voor de kinderen is het geweldig leuk voor later. Hun Colombiaanse vlaggetje staat na al die jaren nog altijd pontificaal op hun slaapkamer. Ze zijn er super trots op. We noemen onze kinderen weleens gekscherend onze Colombiaanse Urkers.’

 

op-de-fiets2

Cris en Juan in Colombia op de fiets.

 

’s Avonds staat er nog een etentje met Mauricio en zijn gezin op het programma.

Ze hebben een hele fijne avond en halen samen veel herinneringen op. Ook spreken ze af dat Mauricio met zijn familie een keer naar Urk zal komen. ‘Dat is inmiddels ook gebeurd’, vertelt Jolanda. ‘In 2013 kwam zijn zoon Juan David met zijn vriendin Ballery op bezoek. Mauricio en Ana Lucia bezochten ons in 2011 en in juni 2016 nog een keer. Het was steeds weer geweldig om tijd met ze door te brengen en ze Nederland te laten zien. We vonden het heerlijk dat we eindelijk wat terug konden doen voor al die goede zorgen van Mauricio en zijn gezin. En ze zagen meteen hoe het met onze kinderen zoveel duizenden kilometers verderop ging.’    

 

‘We genoten van die laatste uren met elkaar.

Onderweg naar het pension pakten we elkaar nog eens stevig vast. Het onvermijdelijke afscheid naderde. Bij het pension moesten we echt vaarwel zeggen. Dat deden we met een lach en een traan. Het zijn zulke lieve en hartverwarmende mensen die ons zo fantastisch hebben geholpen. Zonder de geweldige hulp van Mauricio zou de adoptieprocedure lang niet zo soepel zijn verlopen. Hij en zijn hele gezin hebben voor altijd een plek in ons hart. En het was dan ook heel moeilijk om afscheid van ze te nemen. We wisten natuurlijk niet wanneer we ze weer zouden zien, het was alleen zeker dat het lang zou gaan duren.’

 

 

 

En dan zijn de koffers gepakt.

De kinderen liggen al lekker te slapen, klaar voor het vertrek uit hun geboorteland. ‘Het was zo’n raar gevoel die laatste avond in Colombia. We hebben er zoveel beleefd en meegemaakt. Onze kinderen zijn er geboren en ze hebben er de eerste tijd van hun leven doorgebracht. Hun biologische moeder en familie wonen er. We hebben in dat land zoveel intense momenten beleefd dat het een deel van onszelf is geworden. Daar liggen de wortels en oorsprong van onze kinderen en daarom ligt het ook voor altijd ons hart. Alleen al omdat Colombia ons de mooiste cadeaus heeft gegeven die we ons ooit konden wensen, onze drie kinderen.’

 

De volgende dag staat in het teken van afscheid nemen.

‘Het was zo’n dubbel gevoel. We waren heel verdrietig om te vertrekken, maar ook heel blij om weer naar Urk te gaan. We verlangden ernaar ons gewone leven weer op te pakken en ons opnieuw te richten op de rust, reinheid en regelmaat die we normaal gewend zijn. Dat zou goed zijn voor ons allemaal.’ Het keukenpersoneel staat de familie Tol bij de voordeur op te wachten. Eén voor één nemen ze afscheid. ‘Wat hebben we in korte tijd een bijzondere band op mogen bouwen met deze mensen. Achter onze ogen brandden de tranen. We gaan ze zo ontzettend missen.’

 

kleurrijk-straatbeeld

Colombiaans straatbeeld.

 

Mauricio zet de koffers in de auto en dan is het moment echt daar.

Ze moeten instappen en het personeel zwaait ze met witte servetten uit. ‘Ik kon mijn tranen niet meer bedwingen’, vertelt Jolanda. ‘Wat houd ik toch veel van deze mensen.’ Mauricio brengt ze naar het vliegveld. Het is er vreselijk druk. Maar Mauricio weet daar wel raad mee. Hij installeert de familie Tol op een plek en gaat met hun papieren op stap. Binnen de kortste keren zijn ze ingecheckt. Wel is er één koffer te zwaar. ‘Hoe kan het ook anders?’, grijnst Jolanda. ‘Na al die inkopen die we hebben gedaan.’

 

‘Op de heenreis hadden we ook een te zware koffer.

Toen hebben we nog midden in de nacht allerlei spullen overgeheveld naar een andere koffer zodat ze beide nog binnen de marge vielen. Nu was het echter zo druk op het vliegveld en we hadden nog een klein handenbindertje op de arm. Deze keer lieten we het maar zo en betaalden we wat extra. Als we eerst maar weg waren uit die drukte.’ Er is nog tijd voor een laatste overheerlijke Colombiaanse koffie en dan is ook het moment daar; afscheid van Mauricio. ‘Dat hielden we natuurlijk van beide kanten niet droog’, vertelt Jolanda. ‘De jongens pakten hem nog even stevig beet. Voor ons was hij een soort vaderfiguur, voor de jongens een opa.’ Nog een dikke knuffel en dan gaan ze echt door de controle.   

 

 

 

‘De controles in Colombia zijn echt superscherp’, zegt Jolanda.

‘Ze kijken onze papieren altijd zorgvuldig na. En meerdere beveiligers checken die. Ze stellen vragen over de adoptie. Eerlijk gezegd word ik er altijd een beetje kriebelig van. Ik snap wel waarom ze het doen, maar ik ben altijd blij als we eindelijk bij de gate zijn. Nadat we eindelijk genoeg doorgelicht waren zei de mevrouw achter het loket tegen de jongens dat ze wel trots op hun afkomst moesten zijn en blijven. Maar dat hoefde ze onze jongens echt niet vertellen’, lacht Jolanda. ‘Dat zijn ze sowieso al. Verder wenste die mevrouw ons veel succes.’

 

Nou dat succes hadden ze wel nodig want ze waren er nog niet.

Bij de gate wordt de handbagage aan een grondig onderzoek onderworpen. ‘Ze halen dan alles eruit, bekijken elk ding en ruiken overal aan. En inmiddels werd ook nog eens onze naam omgeroepen. We wisten meteen hoe laat het was. Net als de vorige keren hadden ze een koffer van ons eruit gepikt voor extra onderzoek. Klaas moest meekomen. Ook al weet je helemaal zeker dat je niks verkeerds mee hebt, het geeft toch een onbehaaglijk gevoel. Klaas moest de koffer openmaken en die werd vervolgens flink doorgespit.’ Jolanda zucht. ‘Van tevoren pak je de koffer netjes in, maar daar blijft dus weinig van over. Nou ja, dat zouden we thuis wel weer bekijken.’

 

 

 

Gelukkig komt de koffer door de keuring en voegt Klaas zich weer bij de rest van het gezin.

‘Eén voordeel, we mochten omdat we kleine kinderen hadden snel aan boord. We stelden ons in op een pittige reis, we moesten namelijk vier stoelen met zijn vijven delen. De eerste paar uren was het echt even afzien en geduldig zijn met Elizabeth, maar de rest van de reis heeft ze in de armen van Klaas geslapen. Zo fijn. Het eten vonden we niet zo lekker, behalve Juan dan, die zat heerlijk te smikkelen. Tijdens een tussenstop in Parijs stuurden we snel een sms naar het thuisfront. Of ze fruit mee wilden nemen voor in de bus die we hadden gehuurd voor familie en vrienden voor de terugreis naar Urk. Nog even en we zouden iedereen weer zien en Elizabeth voor kunnen stellen. Onze harten begonnen al sneller te kloppen bij dat vooruitzicht.’

2018-02 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips:

 

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 Babydeals