Wereldkinderen wil ons meisje graag zien,

ze zijn verbijsterd over haar vooruitgang

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13deel 14deel 15deel 16,  deel 17deel 18deel 19 en deel 20deel 21, deel 22 en deel 23deel 24deel 25 en deel 26.

 

 

 

‘Wat gaat er in haar hoofdje om’, denkt Jolanda vaak sinds het moment dat ze hun geadopteerde dochter Elizabeth onder de hoede hebben gekregen. Na een lang verblijf in Colombia vliegen ze naar Nederland, een totaal onbekende omgeving voor het kleine meisje. Ze heeft problemen met haar heupen en ook emoties toont ze weinig. ‘Na zes maanden huilde ze voor het eerst met echte tranen. Het klinkt misschien raar, maar op dat moment deden wij een vreugdedans. Want het betekende een enorme sprong vooruit in haar emotionele ontwikkeling.’  

 

elizabeth-10

 

Maar eerst nog even terug naar de vliegreis van Colombia naar Nederland.

In Parijs moet de familie Tol drie uur wachten op de vlucht naar Amsterdam. Een hele uitdaging want de buggy is per abuis achtergebleven in het vrachtruim en Elizabeth is een dreumes die alle kanten op wil. De terugreis verloopt vreselijk turbulent. Ze vliegen omhoog en klappen naar beneden en dan weer van links naar rechts. Veel mensen slaken af en toe een gil of doen een schietgebedje. De maag van Cris is niet bestand tegen zoveel vlieggeweld en op een gegeven moment komt de inhoud naar buiten. Gelukkig heeft Jolanda voldoende poetsdoekjes en een verschoning bij de hand.

 

 

 

De landing verloopt voorspoedig en dan staan ze na zoveel lange weken eindelijk weer op Nederlandse bodem.

‘Mijn hart ging meteen weer als een gek tekeer’, herinnert Jolanda zich. ‘Alle emoties kwamen weer naar boven. We hadden haast, grote haast. We wilden iedereen zien. Ons kleine prinsesje showen.’ Zo snel mogelijk gaan ze naar de bagagehal, de jongens lopen voorop. Nog één bocht en dan zien ze achter de ramen de familie met spandoeken en ballonnen. ‘Er ging meteen een luid gejuich op. Zo gaaf! Wat is het toch elke keer weer emotioneel, dat moment van weerzien met onze familie. Dierbare mensen die ons voortdurend hebben gesteund en er altijd voor ons waren.’

 

schiphol-2

Weerzien met bessien op Schiphol.

 

Ze lopen langs het glas zodat iedereen een blik op Elizabeth kan werpen.

‘Ze waren zo ontzettend blij voor ons. Helaas was bèbe (opa) Tol er niet bij omdat hij de griep had. Heel jammer, want Elizabeth kende bèbe en bessien (oma) van hun verblijf in Colombia.’ Ook oma Leistra moet verstek laten gaan vanwege een knieoperatie. ‘Maar we wisten zeker dat ze in gedachten bij ons waren. We zouden ze de volgende dag met een bezoek verrassen.’ Snel de koffers op de bagagekar en dan de tocht door de schuifdeuren. ‘Wat een intens gelukkig moment. Het luide hoera en het gejuich, de vreugdetranen en de vele, vele knuffels.’

 

 

Eerst krijgt opa Leistra een flinke omhelzing, met zijn 74 jaar prijst hij zichzelf gelukkig dat hij dit nog mee mag maken.

‘Hij was zo trots op ons en net als de rest van de familie geweldig blij.’ Vervolgens is bessien Tol aan de beurt. Zij is in de wolken dat ze Elizabeth weer ziet na hun heerlijke verblijf samen in Colombia. Dan gaat iedereen richting de prachtig versierde bus. Het is druk onderweg, maar daardoor is er voor Jolanda en Klaas veel tijd om hun verhaal te vertellen. Op de Ketelbrug zien ze in de verte de Urker vuurtoren. Het kriebelt nu als een gek. Thuis lonkt. Nog héél even….

 

klaas-en-elizabeth

Klaas met Elizabeth. ‘Wat een schatje.’

 

Bij de laatste rotonde bij onze straat staan er klasgenootjes van Juan en Cris al te zwaaien en te roepen.

Ze rennen met de bus mee de prachtig versierde straat in. Overal hangen vlaggen uit. ‘Wat is dat toch hartverwarmend’, zegt Jolanda. ‘Wat leven ze allemaal telkens zo ontzettend met ons mee. En weer stonden ze ons op te wachten. Het doet ons zo goed. Dit fantastische welkom voelt als een warme deken.’ Als de buren Elizabeth krijgen te zien, is er één en al vertedering. ‘Wat een pop. Wat een lekker meisje. Wat een schatje’, horen ze. ‘Zo lief allemaal’, zegt Jolanda.

 

 

 

De jongens staan te kletsen met hun vriendjes en vriendinnetjes.

‘Die moesten we echt naar binnen roepen’, lacht Jolanda. ‘Het was hoog tijd om te eten, douchen en slapen. Maar eerst deden we samen met Elizabeth een rondje door het huis. Zo kon ze alles op zich in laten werken. Die arme schat. Wat zou er door haar hoofdje gaan? Dat heb ik gedurende de reis zo vaak gedacht. De volgende ochtend drong het echt pas echt tot me door. We waren weer thuis! En de hele reis naar Colombia ging als een film aan me voorbij. We hebben drie prachtige adoptiereizen meegemaakt. Wat zijn we rijk gezegend op Gods eigen tijd en wijze. Heel bijzonder en anders dan we zelf dachten, maar we voelden Zijn liefde voor ons als gezin.’

 

sneeuw

Voor het eerst in de sneeuw.

 

De eerste week in januari houden ze een aankomstfeest, een geweldige middag.

Kort daarna wordt Elizabeth gedoopt. ‘Het was zo’n ontroerend moment dat wij Elizabeth bij God mochten brengen.’ Al snel gaat het leven zijn gewone gangetje. De familie Tol hecht veel waarde aan rust, reinheid en regelmaat. Dat is nodig, want er is nog veel werk aan de winkel. ‘In Colombia droeg Elizabeth een spreidbroek’, vertelt Jolanda. ‘Die hebben we daar achter gelaten omdat het erg onhandig is met reizen. Ook kon een ander kind er zo weer baat bij hebben.’ In Nederland laten ze meteen foto’s maken. En het blijkt dat Elizabeth geen spreidbroek nodig heeft, haar heupen zijn helemaal in orde. Wat een geweldig nieuws.

 

 

Jolanda is elke dag flink in de weer met Elizabeth.

Ze geeft haar veel aandacht, speelt met haar en probeert haar van alle kanten te stimuleren. ‘Ze ontwikkelde zich goed, maar echt alles was nieuw voor haar. We konden niets op lage tafels laten liggen’, grinnikt Jolanda. ‘Elizabeth keek ernaar en ze gooide het op de grond. Opvallend was dat ze weinig emoties liet zien. Als iets niet lukte, liet ze zich vallen op de grond, maar ze huilde dan niet.’ Maar alle moeite loont. Als Elizabeth zes maanden in Nederland is, laat ze haar eerste tranen van emotie lopen. Jolanda is door het dolle heen omdat haar kleine meisje huilt en doet spontaan een vreugdedans.

 

gezinsfoto

Gezinsfoto. Juan, Cris en Elizabeth.

 

Elizabeth groeit keurig volgens de richtlijnen van het consultatiebureau en ze laat zich de Hollandse pot goed smaken.

Met de buurtkinderen spelen vindt ze heerlijk, maar ze kan zich ook prima alleen vermaken. De hechting verloopt voorspoedig, ze is dol op ons allemaal. De rapportages die ze schrijven voor Wereldkinderen zijn zo positief dat ze een telefoontje krijgen. Of ze langs willen komen om Elizabeth in levende lijve te laten zien. Want ze kunnen het haast niet geloven dat het zo goed met haar gaat.’ Jolanda lacht. ‘Het gaat echt fantastisch met haar. Ze ontwikkelt zich zo goed. We zijn zo blij met haar. Het is een echte meid, het koninginnetje hier.’

 

 

De peuterspeelzaal verloopt voorspoedig, maar de kleuter is wat moeilijker.

‘Elizabeth wil graag alles direct goed kunnen. Ze raakt dan gefrustreerd als het niet in één keer lukt.’ Daardoor begint ze in groep 1 met stotteren. Logopedie verhelpt het probleem. ‘We hebben haar een jaartje extra laten kleuteren en dat was een goede keus. Op school kijken ze wat het beste bij haar past. Het is een heerlijke vrolijke en lieve meid. Wij zijn dolblij dat wij haar ouders en grote broers mogen zijn.’

 

 

Volgende week in het laatste deel van de adoptieserie over de bijzondere schatkisten van deze Colombiaanse Urkers en hoe ze omgaan met het feit dat ze geadopteerd zijn.

 

2018-03 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips:

 

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 Baby- & kinderkleding