Jolanda: ‘Alle tranen en het verdriet van de afgelopen jaren zijn niet voor niets geweest.’

 

Deel 4: Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen

Lees hier deel 1, deel 2 en deel 3.

 

Als Jolanda en Klaas in Colombia in een park voor het eerst een wandeling met hun baby Juan maken, valt alles op zijn plek. ‘Nu heb ik antwoord op al mijn vragen.’ Zo ervaart Jolanda het. Alle tranen en het verdriet van de afgelopen jaren zijn niet voor niets geweest. ‘Ondanks die hele moeilijke weg ernaar toe is ons leven zo verrijkt en gezegend door de komst van onze kinderen. Het voelt als een wonder. We zijn zo door God apart gezet dat we dit mee mogen maken.’

 

juan-uitsnede

Wat een prachtig jongetje. 

 

Na het bewuste telefoontje van 31 oktober dat ze een kindje toegewezen hebben gekregen, gaat alles opeens vliegensvlug. Klaas en Jolanda gaan de volgende dag langs bij Wereldkinderen in Den Haag. Daar zien ze voor het eerst een foto van hun zoontje Juan Sebastian, een twee maanden oude baby. Dan maken ze in allerijl een babykamer helemaal af. De laatste babywas gaat in de machine en het ledikantje wordt opgemaakt. Alles is klaar voor de komst van hun zoontje. En negen dagen later zitten ze al in het vliegtuig op weg naar Colombia. Ze kunnen het nog nauwelijks geloven dat het nu toch echt gaat gebeuren.

 

De derde dag na aankomst is de overdracht van het kindje. ‘Dat is natuurlijk fantastisch’, vertelt Jolanda. ‘Want vanaf dat moment mag je kind voor altijd bij je blijven! Het is haast niet te bevatten.’ Jolanda en Klaas kleden zich op hun mooist aan en gaan naar het huis van de directrice van het kindertehuis. ‘En dan gieren de zenuwen door je lijf!’, herinnert Jolanda zich nog levendig. ‘We gaan er met lege armen naar toe en mogen dan het kind meenemen waar we al zolang naar uitgekeken hebben. Het is zo’n onbeschrijfelijk gevoel dat ons verlangen eindelijk wordt vervuld.’

 

overdracht-juan-2-uitsnede

Eindelijk zijn de lege armen gevuld met een prachtig kindje.

 

Directrice Rosa laat ze binnen en stelt ze op hun gemak. ‘Zover dat mogelijk is natuurlijk’, lacht Jolanda. Dan laat Rosa ze even alleen om het kindje te halen. Als ze terugkomt legt ze Juan Sebastian direct in de armen van Jolanda en Klaas. En dan vloeien de gelukstranen rijkelijk. ‘Op dat moment voelden wij ons zo gelukkig en zo ontzettend gezegend. Wij hebben op deze bijzondere wijze uiteindelijk drie kinderen van God gekregen. Daarvoor zijn we zo geweldig dankbaar.’

 

‘Als Juan eenmaal in mijn armen ligt, vervaagt het verdriet van de jaren ervoor’, ervaart Jolanda. Eenmaal een beetje bijgekomen, drinken ze nog een kop koffie met Rosa en vervolgens gaan ze lekker naar hun eigen verblijf. ‘Dan begint het genieten pas echt’, lacht Jolanda. ‘Vanaf dat moment doen we alles met zijn drieën. Lekker Juan verzorgen en met hem wandelen. Als we voor het eerst samen met onze babyzoon in een parkje zitten valt alles op zijn plek. Daar krijg ik antwoord op al mijn vragen en gebeden. Dit is waar wij op mochten wachten.’

 

overdracht-juan-3-uitsnede

Met eenmaal Juan in de armen vervaagt het verdriet van de jaren ervoor.

 

Die eerste tijd samen is een fantastische periode die ze intens beleven. ‘Als Juan ’s nachts een flesje moet, staan we allebei op om het te geven om hem te voeden en een schone luier te geven. Dat is uniek. Omdat ik niet zwanger ben geweest en geen bevalling heb gehad, ben ik in goede conditie. Daarom kunnen we bijna zes weken lang volop genieten in het geboorteland van ons kind en samen in alle rust aan elkaar wennen. We zijn zelfs samen met nog een paar adoptiegezinnen een week op vakantie geweest naar Santa Marta, een mooie plaats aan de kust. Daar hebben we als kersvers gezin met z’n drieën heerlijk gezwommen.

 

Op straat trekken ze als Westers echtpaar met een donkere baby veel bekijks. ‘De Colombianen wijzen met hun handen gevouwen allemaal naar boven. Ze zijn dankbaar dat we voor een van hun kinderen willen zorgen. Dat terwijl wij ons zo gezegend voelen dat we het mogen doen.’ In de weken erna gaat de adoptieprocedure van start. Dat betekent een hoop papierwerk en veel bezoekjes afleggen. Jolanda en Klaas moeten onder andere naar het ICBF (de kinderbescherming), het consulaat, een advocaat en een paspoort voor Juan regelen.

 

juan2

Juan.

 

‘Alles gebeurt in Colombia zelf’, legt Jolanda uit. ‘Het grote voordeel daarvan is dat op het moment van vertrek alles is geregeld en het kind volledig op onze naam staat. Of liever gezegd, onze namen’, lacht Jolanda. ‘In Colombia krijgen kinderen altijd een dubbele achternaam. Ze hebben daar de gewoonte om kinderen ook de achternaam van de moeder te geven. Zo staat er in het gloednieuwe Colombiaanse paspoort dat ons kind Juan Sebastian Tol-Leistra heet. Later in Nederland hebben we dat veranderd in Tol.’

 

Over de voornamen van hun kinderen hebben Jolanda en Klaas nooit na hoeven denken. ‘We hadden afgesproken dat die blijven zoals ze zijn. Het is het enige dat ze van hun mammita (= moeder in het Spaans) hebben gekregen. Dat is iets heel eigens van ze en we willen graag dat ze dat houden’, licht ze toe. ‘Ik voel me altijd bewogen met die moeders. Ik ken ze niet, maar ik zou zo graag af en toe wat met ze delen. Vooral in het begin. Als je zo trots bent op je kind. Als ze hun eerste stapjes zetten of hun eerste diploma halen. Kon ik dit maar even laten zien aan hun mammita’s, denk ik dan.’

 

overdracht-juan

Tijdens de overdracht van Juan. 

 

Een week na de overdracht krijgen de kersverse ouders een rondleiding in het kindertehuis waar Juan tot die tijd heeft gewoond. Jolanda ervaart het als heel indrukwekkend. ‘Daar is het leven van ons kindje begonnen. Het liefst namen we al die andere kindjes ook mee.’ Dan volgt er een gesprek in Rosa’s kantoor en krijgen ze meer achtergrondinformatie over Juan te horen. ‘Dat is zo’n dubbel gevoel. De ene moeder kan niet voor haar kindje zorgen en de andere moeder doet alles wat in haar vermogen ligt om dat kindje een thuis te geven’

 

geboortekaartje-uitsnede

Tekst op het geboortekaartje van Juan. 

 

‘Ik ken de drie mammita’s van onze kinderen niet persoonlijk. Maar ze hebben een heel speciaal plekje in ons hart. Ik ben heel trots op onze kinderen en soms zou ik dat ze even mee konden kijken in ons gezin. Ik weet zeker dat de kinderen ook nooit bij hun uit hun gedachten zijn. We zijn zo blij dat ze bij ons gekomen zijn en dat wij voor ze mogen zorgen. Hun mammita’s moeten zoveel prachtige momenten missen. Als onze kinderen later naar ze op zoek willen gaan, vinden we dat prima. We zouden graag met ze mee willen gaan op hun rootsreis.’

 

 

 

Volgende keer in deel 5  lijkt de adoptie rond te zijn en boeken Jolanda en Klaas alvast tickets. Maar dan komt er een kink in de kabel en kunnen ze het land nog niet uit…

2016-10 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: Jolanda Tol-Leistra.

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips

 

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. 

 

adoptiemonologen

 

Tips nodig bij het praten met je adoptiekind? Dan is Wereldkind zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie.  

 

wereldkind

 

In het boek Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. 

 

1001004006855771