Gewoon anders moederen

Adoptie: deel 5 ‘Help, de ambassade zit dicht en we kunnen nog niet weg uit Colombia!’

juan2

Alleen nog een paspoort te regelen en

dan mogen ze samen als gezin naar huis

 

Deel 5: Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen

Lees hier deel 1deel 2deel 3, en deel 4.

 

overdracht-juan-3-uitsnede

Jolanda en Klaas krijgen op 12 december 2002 fantastisch nieuws van hun Colombiaanse contactpersoon. De ‘sentencia’ (adoptiebeschikking) is getekend door rechter. Hiermee is de adoptieprocedure helemaal afgerond en staat Juan officieel op hun naam. Ze hoeven alleen nog maar een paspoort te regelen en dan mogen ze samen als gezin naar huis. Ze verkeren in een juichstemming en boeken meteen een terugreis voor de volgende avond. Heerlijk, nog net voor het weekend terug. En op de ochtend van vrijdag 13 december vertrekt Klaas naar de ambassade om een paspoort aan te vragen. Maar alles loopt heel anders dan gepland!

 

Na de overdracht van hun babyzoon Juan beleven Jolanda en Klaas een fantastische tijd in Colombia.

Het is heerlijk om in alle rust als gezin aan elkaar te kunnen wennen. Ondertussen werken ze hard aan de afwikkeling van de adoptieprocedure. Groot is dan ook de opluchting wanneer ze te horen krijgen dat ze al de volgende dag naar huis mogen. Eindelijk! Ze hebben er zolang naar uitgekeken om hun kindje vol trots aan de familie te laten zien. Heerlijk dat Juan nu officieel ook hun zoon is. Er is alleen nog een paspoort nodig om naar huis te kunnen reizen.

 

 

 

Vrijdagochtend 13 december vertrekt Klaas vol verwachting naar de ambassade.

De tickets zijn geregeld en Jolanda pakt in allerijl de koffers. Alles staat klaar voor het vertrek diezelfde avond. Maar als Klaas terugkomt, merkt Jolanda meteen dat er iets mis is. Hij heeft geen paspoort bij zich. De ambassade is toevallig die dag dicht vanwege een personeelsuitje. En Klaas kan pas op maandag weer terecht. De koffers moeten weer gedeeltelijk worden uitgepakt en de tickets omgeboekt. Wat een vreselijke domper!

 

‘Ik moest écht even slikken’, bekent Jolanda.

‘Vijfeneenhalve week in het land van je kind is genieten en daar stel je je van tevoren ook op in. Maar zodra het woord sentencia (adoptiebeschikking) valt, betekent het dat het einde in zicht is. Dan gaan je gedachten naar huis, je familie en vrienden, en dan wil je zo snel mogelijk vertrekken.’ Maar ja, het is gewoon even niet anders. En tijdens de dagen die volgen, ontdekken Jolanda en Klaas dat het uitstel waarschijnlijk zo heeft moeten zijn. Want ze maken nog heel wat bijzondere dingen mee.

 

juan-en-jolanda-uitsnede

 

Direct gaan hun gedachten weer richting dat kindertehuis met gehandicapte kinderen.

Klaas is daar een paar dagen geleden op bezoek geweest. Samen met Arjen, een gelukkige vader uit Hardenberg, heeft hij wat spullen gebracht. Beide mannen raakten erg onder de indruk. ‘Hadden we dit maar eerder geweten’, zeiden ze tegen elkaar. ‘Dan hadden we die kinderen wat aandacht kunnen geven. Een aai over hun bol veroorzaakte meteen al een brede glimlach.’

 

En zo zijn er nog heel veel kindertehuizen of arme gezinnen die wat extra steun kunnen gebruiken.

‘Geld achterlaten in Colombia is geen optie’, weet Jolanda uit ervaring. ‘In die tijd was er nog veel corruptie en er was grote kans dat het geld in verkeerde handen zou komen. Maar door eten en goede en bruikbare spullen voor mensen te kopen, help je ze op een goede manier.’ Dat ze nog niet naar huis mogen, heeft blijkbaar een bedoeling. Jolanda en Klaas zien er de Hand van God in dat ze wat meer tijd krijgen zodat ze de mensen en kinderen in Colombia kunnen helpen. En daarvoor schakelen ze meteen alle familie en vrienden in.

 

winkelkarren-vol

Klaas met een paar winkelwagens vol spullen die ze gaan doneren aan de kindertehuizen.

 

‘We hebben iedereen ingelicht over de situatie en gevraagd of ze geld wilden doneren.

Het gezin uit Hardenberg deed hetzelfde bij hun familie en vrienden.’ De reacties zijn overweldigend en het geld stroomt binnen. Er volgen een paar zeer drukke dagen voor de Nederlandse Colombiagangers. Drie dagen lang doen ze voor zesduizend euro volop inkopen en brengen de spullen naar arme mensen. ‘We begonnen met eten en eerste levensbehoeften te kopen. Maar later deelden we ook wasmachines en zo uit.’

 

‘Het is prachtig werk om te doen’, vertelt Jolanda.

‘We hadden dit echt niet willen missen. Het geld bleef maar komen. En het moest natuurlijk wel op zijn voor ons vertrek!’ Het is een hele uitdaging om het op te maken en ze komen tijd tekort. De nieuwe vertrekdatum van Jolanda en Klaas staat toch echt op maandag gepland. Gelukkig blijft de Hardenberger Arjen een poosje langer in Colombia. Hij deelt nog een paar dagen daarna de restanten uit totdat alles helemaal op is. Wat een timing.

 

krantenknipsel-2-uitsnede

De laatste dag in Colombia betekent een race tegen de klok.

‘Echt zenuwslopend’, herinnert Jolanda zich. Klaas vertrekt maandagochtend 16 december samen met Arjen vroeg in de ochtend om de laatste inkopen te doen. Het plan is dat hij tussendoor het paspoort van Juan regelt. De vaste taxichauffeur neemt ze mee op pad dus dat moet goed komen. Om 13.00 uur zal Klaas terug zijn om te eten en een uurtje later staat het vertrek gepland. De tijd vliegt voorbij, maar er is geen Klaas te bekennen. Jolanda begint zich al zorgen te maken. ‘Het zal toch niet waar zijn dat ze vast zitten in het drukke en chaotische verkeer? En dat ze nu te laat komen? Waar blijven ze nou?’

 

 

 

Uiteindelijk komt Klaas vijf minuten voor twee binnenstappen.

Deze keer was de ambassade gelukkig wel open. Het regelen van Juans paspoort gebeurde heel vlot. Alleen duurde het inkopen en het uitdelen van de spullen bij de verschillende kindertehuizen veel langer dan gepland. Maar nu is hij er dan toch. Zij het net op het nippertje. Ze moeten direct op weg naar het vliegveld om op tijd de vlucht te halen. ‘Eindelijk! Onze terugreis kon beginnen’, herinnert Jolanda zich haar grote opluchting.

 

Toch valt het afscheid ze zwaar.

‘De mensen daar zijn familie van ons geworden. En met het gezin uit Hardenberg hebben we de één van de mooiste momenten van ons leven gedeeld. Dat maakt onze band heel bijzonder.’ Maar ook weggaan uit Colombia zelf is moeilijk. ‘Het idee dat je vertrekt uit het geboorteland van je kind. Dat je afscheid moet nemen van de mensen, de gewoonten, de specifieke geuren en het eten.’ Maar bovenal knaagt de vraag: ‘Wanneer komen we hier weer terug?’

 

 

 

Jolanda lacht.

‘Toen wisten we natuurlijk nog niet dat we nog twee keer op bezoek zouden gaan om opnieuw een kindje op te halen.’ In de vroege avond vliegen ze vanuit Bogota naar Amsterdam. Daar landen ze ongeveer twaalf uur later. En daar wacht ze op 17 december een thuiskomst om nooit te vergeten.

 

Lees volgende week in deel 6 over de onvergetelijke thuiskomst op Urk!

Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s Jolanda Tol-Leistra. 

 

Meer weten over adoptie? Enkele leestips:

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

 

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 

Pampers 40%

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Adoptie Deel 4: Jolanda: ‘In het park in Colombia valt alles op zijn plek en krijg ik antwoord op al mijn vragen’

Overleven na de diagnose door Corina - Een verhaal van een vrouw die borstkanker kreeg