De Colombiaanse vlag ging meteen uit

Jolanda: ‘Klaas belde dat we een zoon

hadden. Ik was door het dolle heen!’

 

Deel 8: Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen

Lees hier deel 1deel 2deel 3, deel 4, deel 5, deel 6 en deel 7.

 

De kleine Colombiaan Juan is eindelijk op Urk en Jolanda en Klaas genieten met volle teugen van hem. Ze wisten al lang van tevoren dat ze dolgraag nog een kindje willen adopteren en kunnen niet wachten tot ze weer opnieuw een aanvraag in mogen dienen. ‘Maar voordat je weer een procedure mag beginnen, moet je kind eerst een jaar in je gezin verblijven’, legt Jolanda uit. ‘Dus deden we in september 2003 direct een nieuwe adoptieaanvraag. Twee maanden later lag de beginseltoestemming in de bus.’    

 

juan-5

Jolanda: ‘Toen Juan een jaar in ons gezin was deden we meteen weer een adoptieaanvraag op de bus.’

 

Ze melden zich direct weer aan bij de vergunninghouder Wereldkinderen.

‘Daar hadden we uitstekende ervaringen mee.’ De hele papierwinkel begint weer van voren af aan. Kopie van de huwelijksakte, verklaringen omtrent gedrag, alles laten vertalen, naar de rechtbank voor de apostilles enzovoorts. In januari 2004 voeren ze opnieuw de eerste gesprekken bij de Raad van de Kinderbescherming in Zwolle en tijdens huisbezoeken. Ze gaan naar het Colombiaanse consulaat in Amsterdam voor de nodige papieren en regelen de vereiste vaccinaties.

 

3311300060_d7f184a3c0_n 14194682140_3447880ff4_k

Papierwerk en vaccinaties. Foto’s: Flickr – Photo Sharing.

 

Jolanda en Klaas kiezen wederom bewust voor Colombia.

‘Het leek ons fijn dat onze kinderen uit hetzelfde land zouden komen. Ook met het oog op de toekomst. Het is natuurlijk handig als ze op een rootsreis willen. Maar het is ook fijn om te weten dat je broer of zus uit hetzelfde land komt als jij en jouw wortels en culturele achtergrond deelt. Als je je kunt spiegelen en dat kunt delen, maakt het je een stukje minder eenzaam. Vooral tijdens de puberteit als een kind zich los gaat maken van thuis en op zoek gaat naar de eigen identiteit.’

 

‘Het speelt natuurlijk ook mee dat onze ervaring met Colombia heel erg goed is.

Zo weten we dat de adoptieprocedure daar heel zorgvuldig verloopt. Er is geen sprake van schimmige praktijken. In Colombia kijken ze eerst altijd of de moeder met de benodigde hulp toch zelf voor haar kindje wil en kan zorgen. Als dat niet het geval is, vragen ze of familieleden het kind op willen voeden. Als dat ook geen optie is, onderzoeken ze of binnenlandse adoptie mogelijk is. En pas daarna stellen ze een kind voor buitenlandse adoptie voor.

 

 

 

‘Er is een grote verschil met de eerste keer.

Nu voelde het wachten heel anders. We wisten al wat er allemaal bij komt kijken en hoe de procedure verloopt. En we hadden natuurlijk genoeg afleiding om ons heen in de vorm van Juan. Hij was een heerlijk handenbindertje. Ik kon hem geen moment uit het oog verliezen. Maar toch, als dan die hele papierwinkel is afgehandeld en al de gesprekken goed verlopen zijn, begint opnieuw dat lange wachten weer. Erg frustrerend. Vooral omdat je geen idee hebt hoelang! Bij een zwangerschap weet je dat het hooguit negen maanden duurt, bij ons kan het zomaar een paar jaar zijn. En dat is heel moeilijk.’

 

Ondertussen zijn Jolanda en Klaas niet alleen druk met Juan maar ook met Spaanse les.

Als ze weer naar Colombia gaan, willen ze dolgraag met de mensen daar communiceren. Met handen en voeten praten is leuk, maar veel diepgang is er dan niet. ‘Op Urk woonde tijdelijk een Nederlandse vrouw die met een Argentijn was getrouwd. En zij gaf een groepje een cursus Spaans. Elke week hadden we dolle pret vanwege onze uitspraak. We deden natuurlijk trouw ons huiswerk, maar als we tijdens de les een gesprek in het Spaans moesten voeren, was het moeilijk om ons lachen in te houden.’

 

 

 

‘Op 10 februari 2006 kwam Isabel, één van onze medecursisten, een kopje thee drinken’, vertelt Jolanda.

Ze weet nog niet dat die gewone dag voortaan een bijzonder randje zal krijgen. Ze zijn net druk aan het kletsen als Klaas naar Jolanda belt. ‘We hebben een zoon!’, jubelt hij. Jolanda gelooft hem niet. ‘Ik vind het niet leuk als je zulke grapjes maakt’, zegt ze wat geïrriteerd. ‘Nee, het is echt waar!’, zegt Klaas blij. ‘Hij heet Cristopher en hij is drie maanden oud. Ik ben onderweg naar huis. Het is echt! Ik kom eraan.’

 

Jolanda is door het dolle heen.

Isabel heeft het gesprek meegekregen en weet ook niet hoe ze het heeft. Zonder een slok thee genomen te hebben, gaat ze er als een speer vandoor. ‘Ik hoef er niet bij te zijn hoor als Klaas thuiskomt’, legt ze uit. Gelijk daarna komt Klaas binnen. En samen vertellen ze het fantastische nieuws aan Juan. Die is ook heel blij, want hij wil graag een broertje om mee te spelen.’ Jolanda en Klaas zijn de rest van de tijd zoet om iedereen in te lichten. En vanwege het heugelijke nieuws hangen ze meteen de Colombiaanse vlag uit.

 

2294733496_f0ffd30bba_z

De Colombiaanse vlag ging uit.

 

Opeens verloopt alles weer in een sneltreinvaart.

De volgende dag gaan ze weer naar Wereldkinderen. Daar ontvangen ze de laatste informatie en krijgen ze de foto te zien. Ze zijn er stil van. ‘Wat een prachtig jongetje weer! We voelden ons zo intens gelukkig! En Juan is ook helemaal blij met zijn kleine broertje.’ Ze boeken een vlucht en vertrekken op 18 februari. Op weg naar hun tweede zoon.

 

cris-4-uitsnede

Wat een prachtig jongetje weer. 

 

Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein in samenwerking met Jolanda Tol-Leistra. Foto’s: privéarchief Jolanda.

Volgende keer in deel 9: In het vliegtuig naar Colombia wordt Klaas heel ziek.

 

Meer weten over adoptie? Enkele leestips:

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

 

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

Baby- & kinderkleding