‘Het hadden onze kinderen kunnen zijn

die met hun moeder in het steegje zaten’

 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen, Juan, Cris en Elizabeth. 

Jolanda en Klaas adopteren drie Colombiaanse kinderen. Lees hier deel 1deel 2deel 3deel 4deel 5deel 6deel 7deel 8deel 9deel 10deel 11deel 12deel 13deel 14deel 15deel 16,  deel 17deel 18deel 19 en deel 20deel 21, deel 22 en deel 23.

 

Als de mannen terugkomen van een leuke fietstocht hebben ze in de steeg naast het pension een aangrijpende ontmoeting met een jonge moeder. Een meisje is het eigenlijk nog. En ze zit daar met haar zoontje van ruim een jaar. Ze probeert wat geld te verdienen door lolly’s te verkopen. De mannen zien het jongetje dat net zo oud is als Elizabeth, het nieuwe zusje van Juan en Cris. Het verschil tussen deze twee Colombiaanse kinderen is schrijnend groot. Elizabeth gaat binnenkort met haar twee broers en nieuwe ouders mee naar het rijke Nederland. Het jongetje blijft hier achter in de steeg met zijn jonge moeder die wanhopig voldoende geld en eten bij elkaar probeert te scharrelen. En als de familie Tol probeert te helpen, liggen norse taxichauffeurs dwars.

 

elizabeth-met-klaas

Elizabeth wil graag spelen met haar grote broer.

 

German, de keukenmanager van het pension, kent het meisje wel. Ze zit regelmatig op deze plek en hij maakt een praatje met haar. Hij brengt haar vaak iets te drinken en een broodje toe maar hij kan weinig extra doen om haar trieste situatie te veranderen. Klaas stopt haar wat geld toe. In het pension vertellen de jongens over hun fietstocht, maar ook over het meisje en haar zoontje die ze net hebben ontmoet. Het voorval laat ze niet los. Als de familie Tol besluit om nog even naar het park te gaan en boodschappen te doen, komen ze het meisje weer tegen. Dat brengt ze op een idee. ‘Wij gaan naar de supermarkt, kunnen we iets voor je meenemen?’, vraagt Jolanda. Met grote ogen kijkt het meisje ze aan. ‘Meen je dat echt?’, vraagt ze. ‘Ja! We willen je graag helpen. Wat heb je nodig? Melk, fruit, brood? Weet je wat? Ga gewoon met ons mee. Dan kun je het zelf aanwijzen.’

 

 

 

Het meisje gaat met ze mee. Ze vertelt dat ze Evory heet en achttien jaar oud is en haar zoontje Andres een jaar. Ze heeft geen man of vriend en staat er helemaal alleen voor. Ze woont in het zuiden van Bogota, het gebied waar net overstromingen zijn geweest. De familie Tol neemt haar mee de supermarkt in en de jongens komen meteen met een winkelkar op de proppen. Ze vertellen dat Andres erin kan zitten. Maar Evory weet niet hoe dat werkt en heeft geen idee waar ze met de beentjes van Andres naar toe moet. ‘Onbegrijpelijk’, zegt Jolanda. ‘Voor ons is een supermarktbezoekje zo normaal en zij was er gewoon nog nooit binnen geweest.’

 

Haar onwetendheid maakt Evory heel verlegen, maar Juan komt meteen met een tros bananen aanlopen. ‘Bananas por tis?’ vraagt hij. En zo gaan ze de schappen langs. ‘Ze wees alleen de eerste levensbehoeften aan zoals fruit, brood, melk, rijst, olie, zeep, tandpasta, tandenborstel, zakdoekjes, luiers, billendoekjes.’ Klaas gooit er wat chips, snoepgoed en cola bij. Als extraatje voor de decembermaand. Eenmaal bij de kassa wordt alles in plastic tasjes gepakt. Evory schuifelt verlegen achteruit. Ze heeft geen idee wat er bij de kassa gaat gebeuren. ‘Ik stelde haar op haar gemak en vertelde dat wij alles gingen betalen.’

 

elizabeth-hap-1

 

Eenmaal buiten proberen ze een taxi voor Evory te regelen. Maar niemand wil richting het overstroomde gebied. Wat nu? ‘We konden haar niet alleen achterlaten met al die boodschappen. En ze moest Andres ook nog dragen. We besloten haar mee te nemen naar het pension.’ Omdat Evory geen gast is, mag ze niet mee naar binnen. Dus blijven ze allemaal buiten wachten. Klaas regelt met German dat hij een taxi bestelt. Maar ook German vangt overal bot. Dit gaat moeilijk worden. ‘Het ging me zo aan het hart. We wilden graag dat ze veilig op de plek van bestemming aan zou komen. Het begon inmiddels al te schemeren.’

 

Dan stopt er op een gegeven moment een taxi. German gaat met de chauffeur in discussie, maar ook hij wil niet naar het zuiden van Bogota. Dan komt Klaas tussenbeide. ‘Ik betaal je het dubbele als je wel gaat.’ De chauffeur denkt even na en gaat dan gelukkig overstag. Ze geven Evory hun mobiele nummer voor het geval er toch problemen ontstaan. En dan nemen ze geroerd afscheid van elkaar. ‘Evory was zo blij dat ze niet wist hoe ze ons bedanken moest’, vertelt Jolanda. ‘We gaven elkaar een dikke knuffel en wensten elkaar een gezegend Kerstfeest toe. Ik ga er vanuit dat alles goed is gekomen en dat ze een fijn feest heeft gehad.’

 

 

 

‘Toch waren mijn gedachten en gevoelens heel dubbel. Aan de ene kant was ik zo blij dat we dit voor Evory en Andres konden doen. Vooral in de decemberfeestmaand. Maar aan de andere kant besefte ik ook dat het onze drie kinderen hadden kunnen zijn die daar met hun moeder in het steegje hadden gezeten. Het blijft iedere keer moeilijk om jonge moeders aan de kant van de weg te zien of bij de verkeerslichten waar ze spulletjes proberen te verkopen. Ik krijg dan een brok in mijn keel en moet dan flink slikken. Op die momenten houd ik mijn eigen kinderen stevig vast. Ik ben erg dankbaar dat onze kinderen zo’n leven bespaard is gebleven. En ik voel me zo rijk gezegend dat wij voor Juan, Cris en Elizabeth mogen zorgen.’

 

Nadat Evory veilig in de taxi zit, schuift de familie Tol in het pension aan voor het eten. ‘Opeens beseffen we weer dat het niet vanzelfsprekend is dat we iedere dag drie maaltijden voorgeschoteld krijgen. Zo vertelde onze contactpersoon Mauricio over een meisje bij zijn vrouw in de klas. Dat kwam elke dag zonder ontbijt op school omdat ze maar een maaltijd per dag kunnen betalen. Zo schrijnend. Mauricio en zijn vrouw Ana Lucia hebben het meisje onder hun hoede genomen. Ze krijgt nu elke dag een ontbijt op school en ook kleding als ze die nodig heeft. Je kunt niet iedereen helpen’, zegt Jolanda. ‘Maar iedereen kan wel iemand helpen. En vele kleine druppels vormen vanzelf een grote plas.’

 

 

 

’s Middags zingen ze via de Skype voor de jarige oma in Nederland. De negenennegentigjarige beppe is ook op bezoek en kijkt vol ongeloof via het computerscherm naar Elizabeth. Ze staat versteld van de wonderen der techniek. Dan volgt nog een voetbalavond en German wint de poule. ‘Ik was zo blij voor hem. Zijn avond kon niet meer stuk’, glimlacht Jolanda. Tijdens het avondeten is de eetkamer extra sfeervol gemaakt. Er staan kaarsen op tafel en het licht is gedempt. Alles voor het speciale moment, het aansnijden van de Sentenciataart (= adoptiebeschikking). Nog een paar dagen en dan gaan ze echt naar huis.

 

taart

Juan snijdt de sentenciataart aan.

 

Maar eerst verrast Elizabeth ze allemaal nog door haar eerste losse stapjes op de valreep op Colombiaanse bodem te zetten. ‘Volgens de jongens staat haar record op vijf stapjes. Het vele oefenen en lopen tijdens het bezoek van opa en oma heeft zijn vruchten afgeworpen. We zijn zo trots als een pauw op onze dochter. Sinds ze bij ons is, is ze zo ontzettend vooruit gegaan. We zijn erg dankbaar dat ze zich zo goed ontwikkelt.’

 

elizabeth6 

 

Maar voordat de familie Tol naar Nederland vertrekt, maken ze eerst nog een spannende dag mee in het kielzog van German, de keukenmanager. Van mensen die overal in vuilnisbakken rondneuzen op zoek naar eten tot de tas met paspoorten die opeens spoorloos verdwenen is. Meer daarover in deel 25.

Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Foto’s: aangeleverd door Jolanda Tol-Leistra.

 

Meer weten over adoptie?

Hier volgen een paar leestips:

 

‘Mama jullie hebben mij gekocht hè?’

Wat zeg je als je adoptiekind zo’n vraag stelt? In het boek Wereldkind vind je talloze tips over praten met je adoptiekind. Zeer zeker een aanrader. Met Renée Wolfs complete en praktische boek leer je hoe je met je kind open communiceert over adoptie. Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

wereldkind

 

Boeiend! Lees in De adoptiemonologen van Marina van Dongen over hoe geadopteerde volwassenen zelf terugkijken op hun jeugd als adoptiekind. Meer info? Lees hier de recensie van MoederBrein.

 

adoptiemonologen

In het boek ‘Waarom China mij twee dochters schonk‘ gaat Martijn Roessingh in op het Chinese bevolkings- en adoptiebeleid. Lees hier de recensie die MoederBrein over het boek schreef. 

 

1001004006855771

 

 Valentijnsdag