Foto: Adrie Korf

Aliejanne over haar drieling:

‘Moeder zijn was altijd mijn droom!’

 

Aliejanne is getrouwd met Gerard en moeder van Grethe, Bart, Dirk en Elizabeth.

 

Het zindert rond. Er is een leuk geheimpje in de familie. Maar wat? Dan vertelt Gerard tijdens een verjaardag dat Aliejanne eindelijk in verwachting is. Het gejuich barst los. ‘Wacht even, wacht even’, roept hij. ‘Dat is nog niet alles… Ze is zwanger van een drieling!’ En opnieuw begint iedereen hard te juichen. Aliejannes ogen stralen bij de herinnering: ‘Een geweldig moment.’ 

 

 

 

Een jonge, slanke vrouw doet de deur open.

Ze oogt allesbehalve vermoeid, straalt zelfs rust uit. In de woonkamer spelen drie kinderen in een grote box. Het is meer een hekje dat om ze heen is gezet. Ze schrikken een beetje van de vreemde bezoekster maar al gauw rollen ze de bal heen en weer en spelen lief met de duploblokken. Handig. Als drieling ben je nooit alleen. 

 

Al van jongs af aan wil Aliejanne kinderen.

Ze droomt er weleens over hoe het zal zijn om een tweeling te krijgen. ‘Maar een drieling…? Dat komt eenvoudigweg niet in je op.’ De keuze voor een beroep is makkelijk. Kraamverzorgster is haar op het lijf geschreven en ze doet het werk met veel plezier. Ze trouwt al jong met haar grote liefde Gerard. Dan blijkt dat zwanger raken moeilijk is. Ze krijgt hormonen toegediend om de cyclus op gang te krijgen. Met het gewenste resultaat; een prachtige dochter die ze Grethe noemen.   

 

De drieling met trotse grote zus Grethe.

De drieling met trotse grote zus Grethe.

Foto: Evelien Sikkema

 

Een paar jaar later gaat Aliejanne opnieuw de medische molen in.

Anderhalf jaar lang een paar keer per week naar het ziekenhuis. Erg belastend. Maar gelukkig raakt ze weer zwanger. Omdat Gerard met een kotter op zee vist, gaat ze alleen naar de eerste echo. Dan begint gynaecoloog te tellen. ‘Ik zie één, twee, drie vruchtzakjes!’ Het eerste waar Aliejanne aan denkt? ‘Eigenlijk vooral aan de praktische dingen. Bijvoorbeeld dat er drie maxi-cosi’s en drie ledikantjes nodig zijn.’ Pas later landt het echt. Het besef en de zorg: ‘Als het maar goed gaat.’ Gerard komt ’s avonds thuis. Blij laat Aliejanne hem de echo zien. ‘Zie je iets?’ Maar hij ontdekt niets bijzonders. Dus wijst ze aan: ‘Eén, twee, drie!’ Eerst het ongeloof. Maar net als Aliejanne vindt hij het meteen helemaal fantastisch. ‘De drie kinderen horen er gewoon direct bij.’

 

 

 

Even is daar de verbazing van de medische kant.

Willen ze echt alle baby’s houden? Ook als er dan meer risico’s zijn? Wat een vraag. Natuurlijk! Aliejanne en Gerard hebben gebeden om een kind. En nu krijgen ze er opeens drie. Een groot wonder, zo ervaren ze dat. Ze hebben er alle vertrouwen in, net als de familie om hen heen. Iedereen vindt de komst van de drieling geweldig. Alhoewel, de opa van Aliejanne houdt zijn hart vast. Hoe zal het gaan met de gezondheid van zijn kleindochter?

 

Aliejanne zwanger van de drieling.

Aliejanne zwanger van de drieling.

Foto: Gerard Visscher

 

Het begin van de zwangerschap verloopt voorspoedig.

Al vergt de drieling het nodige van Aliejannes lijf. ‘Vroeger was ik wat stevig, maar nu minder fors.’ Bij elke activiteit moet ze steeds even rusten. Dat sluipt er geleidelijk in. Tot de 25e week valt het mee, maar dan krijgt ze meer hartkloppingen. Bij een zwangerschapscontrole is er opeens hevige schrik. De gynaecoloog ontdekt dat de bevalling dreigt te beginnen. Aliejanne moet onmiddellijk bedrust houden en ligt vier weken in het ziekenhuis. Tot ieders opluchting blijven de baby’s zitten. ‘Bijzonder’, zegt Aliejanne. ‘Dat ik net op dát moment een afspraak had met de gynaecoloog. Een week later was het heel anders afgelopen.’

 

 

 

De keizersnee staat in de 34e zwangerschapsweek gepland.

‘Elk ziekenhuis heeft zijn eigen beleid bij een bevalling van een drieling’, legt Aliejanne uit. ‘Er moeten drie kinderartsen klaar staan om de kinderen te onderzoeken. En aangezien bevallingen meestal ’s avonds of ’s nachts beginnen, nemen ze het zekere voor het onzekere.’ Alles verloopt voorspoedig en opeens zijn ze twee zonen en een dochter rijker. Aliejanne ligt vijf dagen in het ziekenhuis. De kinderen gaan in de couveuse omdat ze niet zelfstandig kunnen ademen en drinken. Het gaat goed tot opeens de conditie van Bart verslechtert. Hij krijgt een klaplong en ligt een week op de afdeling intensieve zorg. Gelukkig mag de drieling na 2,5 weken naar huis. En de bezorgde opa van Aliejanne? Die gaat trots op de foto met het bijzondere drietal.   

 

Met zijn drieën ben je nooit alleen.

Met zijn drieën ben je nooit alleen.

Foto: Aliejanne Visscher

 

‘Ik heb drie weken borstvoeding gegeven, maar ik had slechts voor één kind genoeg melk.

Ik was de hele tijd bezig met kolven, voeden en bijvoeden.’ De fles geven, vereist eveneens de nodige handigheid. Eén baby ligt op schoot en twee in de maxi-cosi met een opgerolde handdoek onder de fles. Gelukkig was er tijdens de zwangerschap een keer een vrouw op bezoek geweest die ook een drieling heeft. ‘Van haar heb ik veel handige tips gekregen en ook van het consultatiebureau.’ Aliejanne pakt alle hulp aan die ze krijgen kan. ‘Ik ben noodgedwongen wat makkelijker geworden.’ Zo gaat de drieling twee of drie keer in de week in bad. Dan komen oma’s en tantes helpen. Inmiddels kan Aliejanne de verzorging prima in haar eentje af.

 

 

 

Aliejanne en Gerard geven een druk bezocht kraamfeest en ontvangen enorm veel felicitatiekaarten.

‘Soms bellen onbekenden gewoon aan omdat ze even de drieling wilden zien. Dat vind ik geen probleem.’ Op straat valt Aliejanne sowieso op. ‘Met zo’n drielingwagen achter elkaar trek je heel wat bekijks. Tegenwoordig passen ze precies met zijn drieën in een fietskar. Handig.’ Grote zus Grethe heeft geen last van jaloezie. Ze is vanaf het begin heel blij. ‘Het is een echt moedertje. Zo leuk om te zien.’

 

Grote zus Grethe heeft haar handen vol.

Grote zus Grethe heeft haar handen vol.

Foto: Adrie Korf

 

De nachten doen ze altijd samen.

Als één kind huilt, maken ze de anderen ook wakker voor de voedingen en verschoningen. Aliejanne heeft als kraamverzorgster natuurlijk de nodige ervaring. Gerard moet wat wennen, de baby’s zijn nog zo klein en kwetsbaar. Maar met drie baby’s is zijn hulp onontbeerlijk. Een hele intensieve periode voor allebei. Hoe ze die doorkomen? ‘Als het kan gewoon zelf ook om negen uur al naar bed gaan.’ Dat levert bij anderen weleens gegniffel op. ‘Maar anders houd je het niet vol’, weet Aliejanne. ‘En kinderen hebben meer aan een uitgeruste en vrolijke moeder.’ Gelukkig slaapt de drieling na een jaar de nacht door.

 

 

 

‘Meestal krijg ik reacties dat het wel een enorme drukte zal zijn.

Af en toe wel. Naar bed brengen is écht zo’n moment. En als ik met ze wegga, ben ik zo een half uur bezig. Iedereen jasjes aan, mutsjes op, sjaaltjes om, wantjes aan. In de zomer gaat het gelukkig wat sneller. Sowieso is het makkelijker als ze iets groter zijn.’ Verder vindt Aliejanne het enorm meevallen. ‘Je moet zelf gewoon rustig blijven. Misschien scheelt het dat we Grethe al hadden. Ons leven en huis was al ingericht op kinderen.’ Ze gebaart naar de zoet spelende drieling. ‘Daar kan toch makkelijk een vierde bij? Je hoort ze bijna niet.’ De kleintjes waggelen om ons heen. ‘Sinds een paar weken lopen ze. Dat is laat, want door hun vroege geboorte zijn ze wat trager in hun ontwikkeling. Maar die achterstand halen ze later wel weer in.’

 

Aliejanne, Grethe en de drieling.

Aliejanne, Grethe en de drieling.

Foto: Adrie Korf

 

‘Natuurlijk is het een hele verantwoordelijkheid om kinderen op te voeden.

Maar met structuur kom je een heel eind. Ik houd een vast ritme aan. ’s Ochtends ga ik eerst met de oudste eten. Om kwart over acht geef ik alle baby’s een fles en breng ik binnen een paar minuten Grethe naar school. Eenmaal terug zijn de flessen bijna leeg. Ik kleed ze aan en dan gaan ze in de box. Je moet kinderen leren wat niet mag en consequent zijn.’ Halverwege het gesprek verhuizen we naar de keuken voor ‘een fruitje’. In drie kinderstoelen zitten ze lief naast elkaar uit een kommetje te smullen.

 

Of ze weleens aan zichzelf toekomt?

Aliejanne glimlacht. ‘Ik geef niet zoveel om winkelen. Naar een verjaardag toe is mijn uitje. Soms regelen we oppas voor de drieling en gaan we met Grethe op pad.’ Vakantie zit er even niet in. ‘Dat wordt me met drie van die kleintjes veel te veel. Maar ik woon op loopafstand van het strand. Met een vlieger en een zandkasteel erbij voelt het ook als vakantie.’

 

Handig, de drieling past net in de fietskar.

Handig, de drieling past net in de fietskar.

Foto: Aliejanne Visscher

 

En haar baan als kraamverzorgster?

‘Na de geboorte van Grethe heb ik nog gewerkt bij familie en als oproepkracht. Nu lukt dat niet meer. Je brengt een drieling niet zo snel naar een oppas.’ Of ze nog meer kinderen wil? ‘Ja hoor. Ik wil er wel tien’, lacht ze. ‘Wel moeten wij vanwege de hormoonbehandelingen steeds heel bewust die stap zetten. Maar er kan best nog een drieling bij. Als ik moet kiezen tussen een betaalde baan of thuis voor de kinderen zorgen, dan wil ik het laatste. Dit is het mooiste wat er is. Moeder zijn was altijd mijn droom.’

 

Grethe en de drieling in Urker klederdracht.

Grethe en de drieling in Urker klederdracht.

Foto: Adrie Korf

 

Nog meer drieën… Drielingen: Hoe vaak komt het voor?

De kans op een spontane drieling is één op de 10.000 geboortes. In Nederland gebeurt het twintig tot vijfentwintig keer per jaar. In de jaren negentig steeg het aantal drielingen enorm dankzij vruchtbaarheidsbehandelingen als IVF. Vervolgens daalde het aantal drielingen weer omdat er bij behandelingen minder eitjes worden terug geplaatst. De meeste drielingen zijn drie-eiig, slechts tien procent is eeneiig. Een drielingzwangerschap duurt gemiddeld 33 weken. Een derde van de drielingen komt via een natuurlijke bevalling ter wereld en tweederde via een keizersnee. Bron: www.drieling.nu

2017-06 (eerste publicatie 2015) Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. 

 Jollein Babyslaapzakken