Nieuwsgierige kinderen komen het palagi (= blanke) jongetje bewonderen. Foto: Marijke Hoekstra-de Boer.

(Lees hier in deel 1deel 2, deel 3 en deel 4deel 5 en deel 6 en deel 7 over het zeilende stel dat op Amerikaans Samoa een baby kreeg en daarna weer verder wilde zeilen op zoek naar avontuur.) 

 

Deel 8: Marijke en Albert voeren vijf jaar de wereldzeeën over

Door de blauwe ogen van Matthias gaan er veel deuren open

‘Zelfs inklaren werd met hem een feestje’

 

Zeilend van eiland naar eiland waar de bewoners donker zijn, bleek een blanke baby met grote blauwe ogen steeds de attractie van de haven. Over aandacht had het zeilende stel Albert en Marijke Hoekstra-de Boer dan ook niet te klagen. ‘Vaak voeren kinderen in bootjes naar de Samuël toe om Matthias te bekijken. Eén vrouw die per boot souvenirs verkocht, was helemaal weg van hem. Ze wilde hem altijd vasthouden en knuffelen. En dat mocht natuurlijk. Op een dag vroeg ze of ze hem mocht adopteren. Ze had zelf drie meisjes en wilde graag een palagi (= blank) jongetje met blauwe oogjes. ‘Dan hebben wij niets meer’, wierpen wij tegen. Ze wees in de richting van haar jongste dochtertje en stelde voor om te ruilen.’

 

 

 

‘Die vrouw vroeg het tenminste nog vriendelijk’, lacht Marijke.

‘Een paar dagen later stond Albert samen met een groepje vrouwen voor het postkantoor terwijl ik binnen wat zaken afhandelde. Later hoorde ik dat één van die vrouwen van plan was geweest om Matthias te stelen. Albert stelde voor om de ketting waarmee we onze dinghy (kleine boot) altijd vastlegden voortaan te gebruiken voor Matthias. Ik heb even gevoeld aan Alberts voorhoofd om te checken of hij een zonnesteek opgelopen had. Maar dat bleek gelukkig niet het geval.’  

 

Thailand

Zeilend van eiland naar eiland. In elke baai waren de bewoners dol op Matthias. Foto: Marijke Hoekstra-de Boer. 

 

‘Omdat iedereen zo dol was op Matthias hadden we er soms geen omkijken naar.

Zo had hij een geweldige tijd op de werf van Tonga. Iedere keer als hij in zijn maxi cosi naar zijn vader mocht kijken, hoorden we vijf tellen later: ‘De baby is hier hoor.’ Dan liep één van de Tongaanse bediendes van de twee cafés waar we tussen lagen met hem weg. We leerden zo snel mensen kennen. We mochten regenwater pakken om onze watertank bij te vullen en Matthias kreeg regelmatig een papaja toegestopt. Ook maakten ze een slaapmatje voor hem met zijn naam erin. Heel erg lief.’

 

 

 

‘Als we gingen liften, werden we altijd direct mee genomen.

Babypower noemden we dat. In Micronesië wilden alle vrouwen Matthias vasthouden en met hem lopen. Matthias was niet eenkennig en vond het allemaal wel goed. Wijzelf waren er niet altijd gelukkig mee omdat we heel bang waren voor ziektes die makkelijk overgebracht konden worden. Op Lukunor brachten we allemaal materialen naar een school. Ze smeekten of Matthias even mocht blijven. Omdat het daar wel schoon was, vonden we het prima. Hij had de tijd van zijn leven. Iedereen wilde hem optillen en dragen. Dat was wel fijn omdat hij steeds zwaarder werd en het ook heel heet was.’

 

Guitige Matthias

Door de stralende glimlach van Matthias werd het inklaren een feestje. Foto: Marijke Hoekstra-de Boer.

 

‘Voorheen was de inklaringsprocedure vaak een vervelend en tijdrovend karweitje.

We moesten meerdere keren eindeloos wachten zonder dat duidelijk was waarom. En we werden lang niet altijd even vriendelijk behandeld. Soms deden ze moeilijk over zogenaamd ontbrekende stempels en moesten we opeens veel geld betalen. Of ze probeerden ons paspoort in bezit te houden. Pure pesterij. Maar met Matthias op onze arm was dat allemaal verleden tijd. Door zijn stralende glimlach gingen alle deuren meteen open en werden we overal snel geholpen. Inklaren werd opeens een feestje.’

 

‘Eén keer bleek Matthias in de wateren van Fiji onze redding.

We hadden noodgedwongen een andere en langere route genomen om een nachtelijke stranding op de riffen te voorkomen. Officieel mochten we daar niet meer zijn. We schrokken enorm toen er een patrouilleboot langs kwam. We wisten van anderen dat je soms een enorme boete kreeg of dat je boot op zoek naar verboden drugs bijna volledig werd gesloopt. We zagen onze droom om de wereld rond te zeilen al in rook opgaan.’

 

Zwanger van Nathanael

Nog even en er komt een nieuw matroosje bij. Foto: aangeleverd door Marijke Hoekstra-de Boer.

 

‘We wezen op Matthias die de rode hond had gehad.

We legden uit dat we niet verder waren gevaren vanwege hem. Dat het al vijf weken geleden was, vertelden we er niet bij. Op dat moment had Matthias rode zweetpukkeltjes die ze voor rode hond aanzagen. Ze wensten ons beterschap en we mochten weer verder. Wat een opluchting!’

 

Eenmaal in Maleisië aangekomen, kregen Albert en Marijke een geweldige verrassing.

‘We ontdekten dat Matthias versterking zou krijgen in de vorm van een tweede matroosje. Wat een avontuur. Daarover volgende keer meer!’

 

2016-06 Tekst: Samenwerking tussen Marijke Hoekstra-de Boer en Alice ten Napel voor MoederBrein. 

Binnenkort lees je in deel 9 over een dolle rit door de Thaise nacht!

 

Benieuwd naar het complete avontuur van Marijke en Albert?

Bestel het boek ‘Parels achter de horizon’ door Albert Hoekstra via: marijkedeboer@zonnet.nl. 570 pagina’s met kleurenfoto’s. Prijs: Euro 24,95.

Of bestel het hier via bol.com.

 

52d9556ecb6db7.70153399

 Philips Avent Actieweken