Foto: Flickr – Photo Sharing

 

Tandenfee…

 

‘MAMAAAA!’, schreeuwt Jongste (5) ’s ochtends vroeg.

Het klinkt ernstig. Zoiets als alarmfase 1. Hier is paraatheid van de hoogste stand vereist. Dus ren ik onmiddellijk naar zijn kamer.

Hij zit rechtop in zijn bed en glundert van trots: ‘Kijk mijn wiebeltand zit nu nog losser!’, roept hij enthousiast. ‘Hij kan nu ook van links naar rechts en een beetje draaien!’  

 

Een dag later is eindelijk zover. Zijn eerste wiebeltand gaat eruit. Helaas ben ik tijdens het magische moment niet aanwezig omdat ik zijn broers naar school breng. Zijn vader en grote zus (eerste uur vrij) zijn wel toeschouwers. Stralend laat hij mij zijn eerste tand zien. 

 

Ergens op school heeft hij sprookjes gehoord over een tandenfee. ‘Als je dan je tand onder je kussen doet dan krijg je ’s nachts geld’, weet hij te vertellen. Dat wordt weer potjes omkeren op zoek naar een euro. Vroeger hadden mensen nog los geld, maar na het invoeren van de pin… Niet altijd even handig.

 

Die avond ga ik eindelijk een keertje vroeg naar bed. En dan schiet het me om kwart voor twaalf in gedachten dat ik nog voor tandenfee moet spelen. Zuchtend ga ik op zoek naar een euro. Maar het stralende hoofdje van hem de volgende ochtend maakt dat helemaal weer goed.

 

2016-06 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein.