Duizenden jaren geleden werd hij al uitgevonden, de rammelaar. En sindsdien is het dit speelgoedstuk niet meer weg te denken uit de speelgoedarsenaal van een baby. Het design wisselde wel van tijd tot tijd. Moesten baby’s tot de twaalfde eeuw zich nog behelpen met aardewerken exemplaren, later kwam keramiek in zwang. Na de vijftiende eeuw maakten baby’s lawaai met metalen rammelaars en een eeuw erna werden hout en been populair. 

 

Zo’n eenvoudig stuk speelgoed had naast het rammelen nog meer functies. Baby’s konden erop bijten en de rammelaar beschermde ze tegen ziektes en ongeluk. Ouders geloofden dat de rinkelende belletjes boze geesten afschrokken. Het amulet aan het uiteinde had ook een beschermende functie. Sommige ouders voegden zekerheidshalve een wolfstand toe, zo zou de kracht van de wolf op de baby overgaan. We weten goed hoe de rammelaars er in de zestiende eeuw uitzagen omdat ze op veel schilderijen te zien zijn. 

 

2018-04-rammelaar-pexels

 

Een eeuw later kwamen rammelaars in de vorm van Joodse wetsrollen in de mode. Dit zou beschermend werken tegen de dood omdat Bijbelse priesters ook als waarschuwingsfunctie belletjes en granaatappels aan hun kleding hingen. Een ander gebruik in die tijd? Rijke ouders maakten van hun trouwpenningen een rammelaar. 

 

Sinds het einde van de achttiende eeuw geloven mensen niet meer in de magische krachten van de rammelaar. En dat zorgt voor een eindeloze variatie in de uitvoering van dit geweldige stuk speelgoed. Sinds de twintigste eeuw zijn ze uiteraard ook verkrijgbaar in plastic. 

 

2018 Tekst: Alice ten Napel voor MoederBrein. Beeld: Pexels.com. Bron: Wikipedia

Toevallig op zoek naar een rammelaar? Check bij bol.com.

 Speelgoed algemeen