De schoenen waren LEEG!

 

 

De schoenen stonden op een rij met een wortel erin.

De kinderen zongen keihard tot hun wangen ervan gloeiden.

De haard werd nog eens extra opgestookt.

Pa moedigde ze aan nog harder te zingen.

‘Dat wordt zeker weten een extra groot cadeau!’

 

 

 

Helaas.

Toen de kinderen de volgende ochtend gingen kijken, waren de schoenen allemaal LEEG!

Huilend liepen de kinderen naar de ouders.

Ontsteld keken die elkaar aan.

HELEMAAL VERGETEN!

Snel fluisterden ze iets in elkaars oor.

‘Kom kinderen, naar boven’, wenkte pa.

‘Ik denk dat ik weet hoe het komt.’

‘Wat dan pa?’

 

 

 

‘Weet je nog dat we de haard extra hard hebben opgestookt?’

‘Ja! Dat hielp niks. En we hebben ook nog extra hard gezongen!’

Pa legde zijn vingers op de lippen.

‘Shhh! Ik denk dat Piet het zo lekker warm kreeg bij onze schoorsteen dat hij tijdens het liedjes zingen in slaap is gevallen op het dak.’

Pa zette een stoel onder het zolderraam en klom naar buiten.

En ja hoor, daar zag hij Piet.

‘Hallo Pedro jongen. Wat doe je hier nu op het dak?’

De kinderen hoorden een verschrikte stem zeggen: ‘Oh helpio. Ikke in slaap gevallio. Zo lekker warm hier die schoorstenio.’

‘En de cadeautjes voor onze kinderen dan?’

‘Ja hoor. Die liggio hier op het dakkio hoor!’

‘Gelukkig’, verzuchtte pa. ‘Want ze hebben extra hun best gedaan en hard gezongen.’

‘Ik goojieo ze nu dorio de schoorstenio. Sorry! Jouw kindjieoos zijn helio lievio hoor! Zij heel mooi gezongen hoor. Was heel leuk!’

‘Geeft niks hoor Pedro. Dank je wel hè? En wees voorzichtig op het dak.’

 

 

 

Vervolgens klom pa weer naar binnen en ging samen met de kinderen naar beneden.

En daar zagen ze allemaal volle schoenen met prachtige cadeaus.

‘Ze werden net door de schoorsteen gegooid’, vertelde ma.

En de kinderen vertelden in geuren en kleuren wat er boven op het dak was gebeurd. Hun dag kon niet meer stuk.

 

Waargebeurde jeugdherinnering van een MoederBreinteamlid. 2018-12 Tekst en foto: Alice ten Napel

 

Sint Cadeauwinkel